Dzień drugi: Syty głodnego nie zrozumie

Drugi dzień XX Mistrzostw Świata w piłce nożnej rozpoczął się równie źle jak zakończył się pierwszy, ale z czasem przerodził się w prawdziwą ucztę dla fanów futbolu - zwlaszcza tych nielicznych odmieńców szukających na wielkich turniejach krwi, klęsk wielkich mistrzów i taktycznych dziwactw.

Otępiały liniowy

W pierwszym piątkowym meczu zmierzyły się teoretyczne "wypełniacze" grupy, którą wygrać ma gospodarz turnieju. Brazylia zapewne rzeczywiście tę grupę wygra, choćby FIFA miała jej przydzielać sędziów z Kataru, ale spotkanie Meksyku i Kamerunu dostarczyło ciekawych doznań i zawierało sporo fragmentów naprawdę interesującej, ofensywnej piłki. Mimo ulewy w Natalu Meksykanie zaczęli z dużym animuszem i początkowo to głównie kompletnej nieumiejętności dogrywania piłki z bocznych sektorów przez ich lewego wahadłowego, Miguela Layuna, Afrykanie zawdzięczali utrzymanie bezbramkowego wyniku. Dla laika skład Kamerunu wyglądał na papierze znacznie lepiej, jednak zawodnicy klubów takich jak Olympique Marseille, FC Barcelona, Ajax Amsterdam czy Chelsea nie tworzyli kolektywu i regularnie dawali się zaskakiwać akcjom występujących w przeważającej większości w rodzimej lidze piłkarzy "El Tri".

Niestety, dość szybko w rolę czarnego charakteru wcielił się kolumbijski sędzia asystent, Humberto Clavijo, który z sobie tylko znanych powodów machał chorągiewką jak poparzony, doprowadzając do nieuznania dwóch całkowicie prawidłowo strzelonych goli Giovanniego dos Santosa. Szczególnie abstrakcyjna była druga sytuacja, w której po pierwsze strzelec nie był na pozycji spalonej, a po drugie piłkę podawał mu obrońca Kamerunu. Na szczęście otępiały liniowy nie zdołał wywrzeć tak dużego wpływu na wynik meczu jak arbiter główny spotkania Brazylii z Chorwacją, a Meksykanie wygrali ostatecznie 1:0 po celnej dobitce Oribe Peralty w 61. minucie. Kameruńczycy najbliżej wyrównania byli w 90. minucie, kiedy to groźny strzał głową niekrytego Benjamina Moukandjo w dobrym stylu obronił Guillermo Ochoa; jeszcze tylko Javier Hernandez przestrzelił stadion w sytuacji sam na sam z pustą bramką (w czym niewątpliwie pomogło mu niedokładne podanie wspominanego już Layuna) i mogliśmy zacząć przygotowania do  szeroko zapowiadanego wieczornego hitu fazy grupowej.

Latający Holender

Hitem tym miała być rzecz jasna powtórka z finału sprzed czterech lat, czyli starcie wszechświatowych hiszpańskich hegemonów z młodą, na przemian ekscytującą i frustrującą, rozchwianą taktycznie drużyną Holandii dowodzoną przez szalonego maga Louisa van Gaala. Jako mający ponad 20-letni staż kibic wiecznie przegrywających decydujące spotkania Holendrów byłem przekonany, że gorączkowo testująca różne zestawienia taktyczne przed Mundialem ekipa z Kraju Tulipanów nie da rady szczwanym lisom markiza Vicente del Bosque. Że linia obrony o średniej wieku oscylującej w okolicach 22 lat musi wcześniej czy później zawieść w starciu z jakże doświadczonymi mistrzami świata i Europy. Że u trzech starszych panów odpowiedzialnych za grę ofensywną "Oranje" szybko pojawią się objawy artretyzmu, niedowidzenia, a może i nietrzymania ciśnienia.

W pierwszej połowie (prawie) wszystkie moje najgorsze przeczucia się spełniały. Holendrzy poza jedną groźną sytuacją Wesleya Sneijdera nie potrafili zagrozić wymieniającym liczne podania Hiszpanów, którzy za to często - i to dość prostymi środkami - przedostawali się w ich pole karne, z lubością wykorzystując luki w trzyosobowej formacji obronnej reprezentantów swojej byłej kolonii. Głównie słabej dyspozycji fizycznej Diego Costy i strzeleckiej Davida Silvy zawdzięczali Holendrzy fakt, że w 44. minucie przegrywali tylko 0:1 (choć karny, po którym bramkę tę zdobył Xabi Alonso, zaliczał się niewątpliwie do niemal endemicznie występującej ostatnio w Brazylii kategorii sędziowskich baboli). Tuż przed przerwą jednak cudowne, kilkudziesięciometrowe podanie Daleya Blinda minęło całą formację obronną obrońców tytułu, Sergio Ramos zostawił całe hektary wolnego miejsca, a Robin van Persie fantastycznie pofrunął i z gracją delfina posłał piłkę głową do siatki bezradnego Ikera Casillasa.

Druga połowa rozgrywanego w Salvadorze meczu była już na szczęście widowiskiem znacznie lepszym - głównie za sprawą "Oranje", którzy uwierzyli w siebie i zaczęli bezwzględnie karać fatalnie prezentujących się obrońców rywala. Na prowadzenie wyprowadził Holendrów w 53. minucie Arjen Robben (ogrywając przy tym Gerarda Pique niczym Michał Żyro Michała Czekaja w niedawnym starciu Legii z Wisłą) po kolejnym fantastycznym przerzucie Blinda; w 64. minucie było już 3:1 po dośrodkowaniu Sneijdera, kontrowersyjnym zderzeniu Casillasa z van Persie'em i strzale z najbliższej odległości Stefana de Vrija. Dzieła zniszczenia Hiszpanów dopełnili w 72. minucie van Persie, który wykorzystał fatalne przyjęcie piłki Casillasa i opieszałość rozgrywającego koszmarne zawody Ramosa oraz w 80. minucie Robben, który osiągnął w sprincie prędkość 37 kilometrów na godzinę, wyprzedził mającego dużą przewagę pozycji Ramosa i po raz piąty wpakował piłkę do siatki mistrzów. Piraci z "Latającego Holendra" zdobyli swój pierwszy łup, zatapiając przy tym bogato wyposażony i aż po nadburcia wypełniony trofeami hiszpański galeon.

Red Hot Chile Peppers

Na deser zostało nam starcie ekipy grającej według najbardziej wariackich założeń guru futbolowych hipsterów, Marcelo Bielsy - Chile rywalizowało ze skazywaną niemal powszechnie na pożarcie Australią. Kiedy po niespełna kwadransie piłkarze z Ameryki Południowej wyszli na dwubramkowe prowadzenie, wydawało się, że "Socceroos" mogą co najwyżej prosić o jak najniższy wymiar kary. Niezwykle ambitnie grający piłkarze z Antypodów zdołali jednak opanować sytuację, jeszcze przed przerwą po golu strzelonym głową przez niezniszczalnego Tima Cahilla uzyskać kontakt z rywalami i później wypracować sobie kilka sytuacji pozwalających myśleć o remisie, ale ostatecznie trafienia Alexisa Sancheza, Jorge Valdivii oraz Jeana Beausejoura pozwoliły Chilijczykom na zgarnięcie kompletu punktów. Fascynujące było tu bardzo nietypowe zestawienie taktyczne zwycięzców, zapisywane najczęściej jako 3-4-1-2, ale i pokazujące dzięki ciągłemu ruchowi i ogromnej wymienności pozycji bezsens przykładania sztywnych ramek do bardzo płynnych systemów współczesnej taktyki. Jeszcze przyjemniej patrzyło się na Australijczyków, którzy mieli pełną świadomość swoich ograniczeń piłkarskich, a jednak potrafili dzięki zaangażowaniu i woli walki oraz prostej, lecz skutecznej taktyce napędzić stracha faworyzowanym rywalom.

Należy jednak uważać z wydawaniem na podstawie dzisiejszych meczów stanowczych sądów. Zobaczyliśmy wprawdzie dobrą ilustrację hasła, że syty (czy to sukcesami indywidualnymi, jak piłkarze Kamerunu, czy to drużynowymi, jak zawodnicy Hiszpanii) głodnego nie zrozumie (a może raczej: nie dorówna mu motywacją), ale nie jest wcale powiedziane, że w drugiej kolejce młody zespół "Oranje", zmuszony do ataków pozycyjnych przeciwko silnym fizycznie Australijczykom, poradzi sobie równie dobrze jak przy szybkich kontrach wyprowadzanych na podmęczonych długim sezonem hiszpańskich defensorów. Nie wiadomo, czy momenty przestojów, które zdarzały się dziś Meksykanom, nie zostaną bezwzględnie wykorzystane przez silniejszych od Kamerunu rywali z Brazylii i Chorwacji. Nie wiadomo wreszcie, czy Chilijczycy zdołają utrzymać intensywność i polot z początkowych fragmentów meczu z Australijczykami dość długo, żeby pokonać któregoś z europejskich rywali. To piłka nożna i zdarzyć może się wszystko (może poza błędem sędziowskim na niekorzyść gospodarzy) - i właśnie dlatego tak licznie zasiądziemy przed telewizorami przy okazji kolejnych meczów.