Liga oczami Mistrza

I stało się Sezon 2012/2103 właśnie dobiegł końca, najważniejsze rozstrzygnięcia już znamy. Mistrzem została Legia Warszawa. W marszu po finalne zwycięstwo towarzyszył nam Lech Poznań, reszta zadowoliła się walką o resztę miejsc w pucharach i zaciętą bitwą o tantiemy z C+ utrzymanie. Jak ta liga wyglądała z perspektywy najlepszego zespołu? Kto pomógł, a kto mógł zaszkodzić świeżo korowanemu królowi? Pochylmy się, zatem nad przegranymi tego sezonu, zajrzyjmy do środka, przekonajmy się, kto co i jak.

A jest czemu, a raczej, komu się przyglądać. Liga się wyrównała - to stwierdzenie od kilku lat nie schodzi z ust wielu komentatorów i w sumie racja. Mecze są zdecydowanie bardziej wyrównane, bardziej zacięte. Ten sezon jest jednak nieco inny niż poprzednie, po latach, w których nikt nie przejawiał zbytniej ochoty do walki o najwyższe trofeum, znów mieliśmy do czynienia z dominacją dwóch ekip. Tym razem był to Lech Poznań i Legia Warszawa. Jednak zupełnie inaczej niż w poprzednich latach sezonach wyglądała reszta ligi, tym razem te teoretycznie słabsze zespoły nie ukrywały swoich aspiracji. Śląsk Wrocław, Górnik Zabrze, Piast Gliwice to drużyny, które otwarcie rzucały wyzwanie najlepszym, długo nie uznając ich dominacji.

Warto zauważyć, że mając wsparcie w niezłych fachowcach zasiadających na ławkach, korzystając z całkiem niezłych piłkarzy zespoły „czołówki” postawiły twarde warunki uciekającemu duetowi. A i pozostałe drużyny nie zmierzały się poddawać bez walki, Zagłębie Lubin, Polonia Warszawa, Lechia Gdańsk starały się ze wszystkich sił uprzykrzyć życie faworytom, skutecznie. Nie raz nie dwa teoretycznie lepszy zespół schodził z boiska pokonany. Gdy dodamy do tego bezkompromisową Koronę Kielce, zawsze groźną Wisłę Kraków i zupełnie nieobliczalną Jagiellonię Białystok mamy obraz całkiem ciężkiego sezonu. W trakcie, którego nie raz i nie dwa trzeba było się wznieść na wyżyny swoich umiejętności by udowodnić swoją wyższość nad rywalem. Jaka więc była ta liga, jacy byli rywale i w końcu, kim starali się nas straszyć? Poniżej postaram się przybliżyć poszczególne zespoły, pozwolę też sobie ocenić najbardziej wyróżniających się piłkarzy tych drużyn. Zawodników, którzy z naszego punku widzenia mogliby być dla nas interesujący.

*Co do samych ocen, są one w skali od 1 do 6, gdzie jedynka oznacza kompletną, piłkarską miernotę, piątka to zasadzie piłkarz, który marnuje się w naszej Ekstraklasie, zaś szóstka to poziom ponadprzeciętny, zdecydowanie wystający ponad naszą ligę.

Lech Poznań

Poznańska lokomotywa przeszła podobna drogę do nas, piłkarze Rumaka podobnie jak ludzie Urbana musieli się podnieść po wielkim niepowodzeniu, jakim był poprzedni sezon. I trzeba przyznać, że „Kolejorz” wysoko zawiesił Legii poprzeczkę, jako jedyny wytrzymał szaleńcze tempo narzucone przez stołeczną jedenastkę. Jednak wobec dwóch porażek poniesionych w bezpośrednich starciach musiał uznać wyższość piłkarzy z Łazienkowskiej. Być może przyczyną finalnej porażki była zbyt wąska kadra, trener poznaniaków często nie miął żadnej alternatywy w zestawieniu wyjściowego składu.

Zawodnicy:

Marcin Kamiński, młody, doskonale rokujący defensor. Dobre ustawienie, przewidywanie to cechy, jakie powinien posiadać każdy klasowy obrońca i Marcin je ma. Co ważne, jest to piłkarz formacji obronnej, którego piłka słucha, nie „parzy” go w stopy. Marcin potrafi nie tylko wybijać futbolówkę z przedpola bramkowego, ale również wprowadzić ją do gry. Ofensywne wyjścia w jego wykonaniu to wartość dodana dla jego zespołu. Ocena: 4+

Rafał Murawski, nie da się ukryć, „Muraś” to piłkarz wzbudzający kontrowersje. Aby w ogóle mógł pokazać swoje zalety musi być w odpowiedniej formie fizycznej, musi mu się chcieć… chcieć. Jeśli jednak panu Rafałowi się chce, to nie ma w tej lidze innego piłkarza, który potrafi tak umiejętnie łączyć walory ofensywne z defensywnymi. To typowy zawodnik środka pola, o proporcjach, 50 na 50, których w naszej lidze nie uświadczysz. Ocena: 4-

Śląsk Wrocław

Ciężka do zdefiniowania drużyna. Potrafiąca zagrać doskonałe spotkanie, by za chwilę zawstydzająco polec. Legii tradycyjnie grało się z wrocławianami ciężko, choć warto zauważyć, że to, co najważniejsze udało nam się wyrwać, niemniej jednak nie bez problemów. Duża dyscyplina taktyczna, połączona z maestrią Sebastiana Mili i szaleństwem Waldemara Soboty to walory, jakimi Śląsk zawojował ta ligę. Gdy dodamy szalenie niebezpieczne stałe fragmenty gry, to rysuje nam się pełny obraz zespołu ustępującego Mistrza. Drużyny, która naprawdę sporo potrafi.

Zawodnicy:

Waldemar Sobota, szybki, błyskotliwy, wręcz szalony skrzydłowy. Gdyby tylko głowa pracowała na równi z nogami, ale wtedy już by go w Polsce nie było. Na razie jest i trzeba przyznać, że często robi ogromną różnicę, swoimi zwodami potrafi doprowadzić do rozpaczy najlepszych defensorów ligi. Ocena:3+

Marcin Kowalczyk, grał już w wielkim klubie, wrócił i na początku nie potrafił się odnaleźć. Jednak transfer do Śląska okazał się strzałem w dziesiątkę. Marcin to nie tylko bardzo „elegancko” grający stoper, ale też świetnie operujący piłką defensywny pomocnik. Stąd szybkie wyprowadzenie piłki ze strefy defensywnej to znak firmowy piłkarza Śląska. Gdy dodamy do tego pewną grę w polu karnym, otrzymujemy defensora niezwykle rzadko spotykanego na polskich boiskach. Mając na uwadze bardzo dobrą formę pana Marcina można przyznać, że to w tej chwili to chyba najlepszy obrońca Ekstraklasy. Ocena 5

Piast Gliwice

Ciężko się nam grało z „Piastunkami” w tym sezonie. Niewiele brakowało a oba spotkania zakończyłyby się zwycięstwem beniaminka. Kto wie, jakby wtedy potoczyły się losy mistrzowskiego tytułu. Wartością największą drużyny trenera Brosza jest zespół, grupa ludzi, która wspólnie pracuje na końcowy sukces. Skrzętne realizowanie założeń taktycznych, podporządkowane końcowemu celowi, to wielki atut gliwiczan, którym skrzętnie maskowali niedostatki własnych zawodników.

Zawodnicy:

Tomasz Pogórski, skrzydłowy zespołu Piasta miał wielki udział w sukcesie zespołu. Wielokrotnie w ciężkich momentach brał odpowiedzialność za wynik we własne ręce. Dobra technika użytkowa, niezła szybkość i inklinacje do prowadzenia gry drużyny, to główne zalety 27-letniego zawodnika. Celne podanie, dośrodkowanie, strzał, Tomek to wszystko posiada. Na uwagę zasługują doskonałe jak na nasze warunki stałe fragmenty gry w jego wykonaniu. Ocena: 4+ (z małym tym plusikiem)

Górnik Zabrze

Mam strasznie mieszane uczucia myśląc o Zabrzanach. Świetna jesień i wręcz tragiczna wiosna. Tym razem Górnicy nie sprawili nam większych kłopotów, niemniej jednak trzeba przyznać, że był to całkiem niezły zespół, przynajmniej do odejścia Arkadiusza Milika. Później było już dużo gorzej, a już sama końcówka ligi to prawdziwy dramat i to zarówno w wykonaniu trenera Nawałki jak i jego piłkarzy.

Zawodnicy:

Paweł Olkowski, prawe skrzydło to królestwo tego piłkarza. Szybki, bardzo ofensywny, piłkarz, którego gra może się podobać. Zdecydowanie lepszy, gdy gra w linii pomocy, ale gra w obronie też nie jest mu obca. W defensywie wydaje się jednak zbyt miękki, gubi też krycie „swojego” zawodnika. Jednakże gdyby poprawił siłę mógłby występować z powodzeniem i w tej formacji. Ocena: 3+

Polonia Warszawa

To ostatni sezon Polonii w Ekstraklasie, przynajmniej w najbliższych latach. Szkoda, bo nic tak nie motywuje jak lokalny rywal, z drugiej strony nikt tak nie odbiera punktów jak przeciwnicy zza miedzy. Co by jednak o Polonii nie mówić to smutny jest fakt, że po raz kolejny (po ŁKS-ie Łódź) zespół sportowo naprawdę mocny, spada z ligi przez dyletanctwo swoich właścicieli. Podsumowując, sportowo nieźle, organizacyjnie dramat, ale jak na lokalnych przeciwników przystało, krwi nam napsuli.

Zawodnicy:

Paweł Wszołek, świetny prawy skrzydłowy i to taki, który absolutnie nie przywiązuje się do skrajnej linii boiska. Potrafi zejść do środka, strzelić bramkę lub podać do lepiej ustawionego kolegi. Jasne, wiosna w jego wykonaniu to słaba sprawa, ale doskonale znane są perypetie transferowe tego gracza. Nie każdy potrafi sobie z tym poradzić i Paweł niestety nie dał rady. Niemniej jednak siedem bramek i siedem asyst, jakie padły łupem tego zawodnika robią wrażenie. Ocena: 4

Miłosz Przybecki, człowiek wiatr. Wielka szybkość, niezła technika, całkiem dobra głowa. To bardzo dobra laurka dla tego młodego zawodnika. Jedyny problem to fakt, że nie jestem przekonany czy potrzebujemy takiego piłkarza. Bo nie ulega wątpliwości, że Miłosz jest graczem wartym uwagi. Jako skrzydłowy, musi jednak poprawić dośrodkowania i ostatnie podanie. Ocena: 4-

Łukasz Piątek, moim zdaniem kompletnie niedoceniany piłkarz, a przecież od lat jest bardzo sumiennym defensywnym pomocnikiem. Wielka praca, jaką zawsze wykonuje w środku pola od dawna powinna zaowocować transferem do lepszego klubu. Wydawało się, że w Polonii trochę zgnuśniał, dopiero ten sezon wymógł na nim rozwój. Z wybitnie defensywnego gracza, musiał stać się rozgrywającym swojej drużyny i muszę przyznać, że podołał temu zadaniu. Kto wie czy jego gol, jaki strzelił w Poznaniu, walnie nie przyczynił się do naszego końcowego sukcesu. Ocena: 3+

Wisła Kraków

Krakowianie są przykładem na to jak wiele może kosztować życie ponad stan. W nadziei na pieniądze, jakie gwarantuje gra w Europie podpisano kontrakty, których nikt nie potrafił utrzymać. Nie udało się i… efekty widzimy do dziś, a to ponoć nie koniec. Może być tak, że w przyszłym sezonie „Biała Gwiazda” będzie grała o utrzymanie. Przykład Wisły pokazuje nam, dlaczego gabinet na Łazienkowskiej musiał opuścić Marek Jóźwiak, który w swojej pracy kierował się podobną filozofią jak Stan Valckx. Obecne władze na szczęście mają zupełnie inną politykę.

Zawodnicy:

Cezary Wilk, defensywny pomocnik. Zawodnik niebyt efektowny, ale szalenie efektywny. Harujący w pocie czoła przez całe spotkanie. Wojownik, piłkarz, który swoją charakterystyką mentalną przypomina mi Marka Saganowskiego. Trzeba jednak przyznać, że ten sezon nie był najlepszy dla Czarka, ale Wilk w formie to duży spokój formacji defensywnej. A to zawsze ogromny atut takiego zawodnika. Ocena: 3+

Lechia Gdańsk

Jednoznaczna ocena Lechii jest nie możliwa. Ten zespół potrafił stworzyć chyba najlepsze, najładniejsze akcje, jakie mogliśmy oglądać na boiskach Ekstraklasy, tylko co z tego, jeśli piłkarze Bobo Kaczmarka czynili to niezwykle rzadko. Większość swoich spotkań przedreptując gdzieś w środkowych rejonach boiska, grając tak jakby nikomu w tym zespole nie zależało na odniesieniu zwycięstwa. Jeden z niewielu zespołów, którego mecze po prostu odechciało mi się oglądać.

Zawodnicy: brak

Zagłębie Lubin

Kompletnie nieprzewidywalna ekipa, jak im się chce to są w stanie wygrać z każdym, gdy się nie chce (to bardziej popularny stan) mogą przerżnąć z każdym. Jak to zwykle bywa, z nami im się chciało. Raz mało nie przypłaciliśmy tego porażką, za drugim razem nie byli w stanie nic zdziałać. Ciężko do oceny zespół, szczególnie, że w kolejnym sezonie będzie wyglądał zupełnie inaczej.

Zawodnicy:

Michal Papadopulos, napastnik pełną gębą. I to w dodatku z wymierającego gatunku, typowa dziewiątka. Potrafiący się zastawić, umiejący przewidzieć wydarzenia na boisku i tak się ustawić by dostać piłkę do nogi/głowy na strzał. A to nie wszystkie zalety tego greckiego (to przez nazwisko) Czecha. Przecież Michał potrafi wyjść do linii środkowej, wziąć udział w rozegraniu akcji swojego zespołu, potrafi też zejść do boku i udawać, całkiem udanie zresztą skrzydłowego. Ocena: 4

Szymon Pawłowski, skrzydłowy, prawy, lewy, a jak potrzeba to i na środku zagrać potrafi. Świetna szybkość, bardzo dobra technika to znaki firmowe Szymona. Co ważne potrafi celnie dośrodkować, a jak potrzeba to i strzelić. Największą wadą tego piłkarza jest to, że jeszcze nie odszedł z Lubina. Już dawno powinien to zrobić, niestety wciąż tkwi w Zagłębiu, powoli wygląda na zarażonego najgorszą chorobą „Miedziowych” – tumiwisizm. Ocena: 4+

Jagiellonia Białystok

Niezły zespół, ciekawi piłkarze, spory potencjał, aż strach pomyśleć gdyby mieli... dobrego trenera. Na szczęście (dla nas też) nie mieli, to co wyczyniał Tomasz Hajto z tym zespołem to jakaś kompletna amatorka. W efekcie zamiast naprawdę groźnej ekipy mieliśmy do czynienia z zupełnie niemrawym zespołem środka tabeli. Trochę problemów z nimi mieliśmy, ale chyba na własne życzenie.

Zawodnicy: brak

Korona Kielce

Wojownicy Ojrzyńskiego mogli pokrzyżować nam plany. Korona gra bez żadnych hamulców, walka, a raczej wojna na boisku to symbol stylu gry „Koroniarzy”. Dobrze, że są takie drużyny w tej lidze, finezja, technika to fajna sprawa, ale walczyć tez trzeba umieć. Z kielczanami się walczy i to tak na całego. Ale najlepsze w tym wszystkim jest to, że Oni naprawdę potrafią grać. Mam wrażenie, że jeśli Leszek Ojrzyński popracuje w tym klubie jeszcze przez kilka lat to Korona Kielce naprawdę może nieźle zamieszać w górnych rejonach tabeli. Szczególnie, gdy do skuteczności, jaką osiągają w domu, dodadzą zdobywanie punktów na wyjazdach.

Zawodnicy:

Vlastimir Jovanović, to kolejny defensywny pomocnik, który zaskarbił sobie moją sympatię. Szkoda mi tylko, że ten piłkarz gra aż tak głęboko. Moim zdaniem stać tego piłkarza na bardziej ofensywną grę. Natomiast do tego jak gra w defensywie nie sposób się przyczepić. Co ważne, jest to zawodnik, który w tej wojowniczej Koronie, będąc zabezpieczeniem pola karnego gra czysto, niezwykle rzadko uciekając się do falowania przeciwnika. Ogromnym atutem Jovanovicia jest to, że przechwyconą piłkę szybko potrafi wprowadzić do gry. Wydaje mi się, że Vlastimir w lepszym zespole jeszcze by się piłkarsko rozwinął. Ocena: 3+

Pogoń Szczecin

Drużyna, która na jesieni potrafiła zadziwić, niestety jesienią straciła wszelkie atuty. Nie jestem przekonany, że przygoda „Portowców” z Ekstraklasą potrwa dłużej niż jeden sezon. Bardzo trudno będzie ten zespół utrzymać, a pieniądze, jakie kosztuje ta kadra są wręcz niebotyczne. Tak nie buduje się zespołu, niestety w Szczecinie jeszcze o tym nie wiedzą. Prawda wcześniej czy później i tak wyjdzie na jaw i może okazać się dla szczecinian bardzo brutalna.

Zawodnicy: brak

Widzew Łódź

Zespół Widzewa to zupełne kuriozum, ekipa planowana na kolanie, sklecona z tabunu piłkarzy, jaki przewinął się przez stadion przy al. Piłsudskiego w okresie wolnym od pracy. A jednak, pod wodzą trenera Mroczkowskiego udało się uzyskać efekt, może nie tyle piorunujący, co przynajmniej… całkiem niezły, a na nasze lokalne warunki całkiem ciekawy piłkarsko. Może bez aspiracji bycia kimś w tej lidze znaczącym, ale taki, który za czapkę gruszek potrafił utrzymać się w Ekstraklasie.

Zawodnicy:

Thomas Phibel, czyściciel, defensor doskonały. Jest gotów wybić każdą piłkę przelatującą w rejonie pola karnego. Doskonałe warunki fizyczne, wielka siła i odpowiedni charakter. Piłkarz zdecydowanie wybijający się na tle pozostałych kolegów z drużyny. Moim zdaniem czas na zmianę otoczenia, mam wrażenie, że piłkarz z Gwadelupy nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Ocena: 4

Bartosz Pawłowski, skrzydłowy, prawy, lewy, a jak potrzeba to i na środku zagrać potrafi. Świetna szybkość, bardzo dobra technika… zaraz, zaraz ja to już gdzieś pisałem. No tak, ale faktem jest, że młodszy z Pawłowskich szybko upodabnia się do swojego starszego imiennika. Naprawdę kolejne zrywy młodego widzewiaka wzbudzają coraz większy zachwyt wśród komentatorów. Jeśli będzie się rozwijał w takim tempie to… Ocena: 3+

Podbeskidzie Bielsko Biała

Górale to strasznie ciekawe ekipa. Walkę mają we krwi, aż żal strasznej zapaści, jaką mieli na jesieni. Przez to zamiast obłupiać kolejnych rywali z punktów jak to miało miejsce w poprzednim sezonie, musieli zaciekle walczyć o ekstraklasową egzystencję (w efekcie czego… obłupiali na wiosnę na prawo i lewo). Gdyby spadli, byłoby strasznie szkoda, bo takich zespołów nasza liga bardzo potrzebuje. Aby wygrać z ekipą Podbeskidzia, trzeba zagrać na maksymalnych obrotach. W tym sezonie nie zrobili nam krzywdy, ale trochę zdrowia musieliśmy w tych meczach zostawić.

Zawodnicy: brak

Ruch Chorzów

Vice mistrz Polski w poprzednim sezonie, niemalże spadkowicz w obecnym. Zespół bez polotu, bez charyzmy, bez większych ambicji. Zupełnie tak jak działacze ekipy z Chorzowa. Wygląda na to, że największą świętością przy Cichej jest święty spokój. Eh, gdyby tylko można było brać kasę z C+ bez tego durnego grania. A szkoda, bo to zasłużony klub, niestety coraz bardziej rozmieniany na drobne. Bez rewolucji, będzie walczył o ligowy byt, tak jak w tym sezonie. Nie stanowili jakiegoś zagrożenia dla zespołu Urbana.

Zawodnicy:

Filip Starzyński, to młody rozgrywający „eRkowców”, do niedawna wyróżniający się jedynie umiejętnie bitymi stałymi fragmentami gry. Jednakże poczynione w ostatnim czasie postępy pozwalają spojrzeć na tego zawodnika bardziej uważnym okiem. Umie otworzyć drogę do bramki jednym podaniem, potrafi uspokoić grę, a gdy potrzeba potrafiący zarządzić tempem rozwoju akcji. Bardzo ciekawy zawodnik, grający na pozycji, która jest piętą Achillesową wielu zespołów. Ocena: 3+

GKS Bełchatów

Zespół który jest wybitnym przykładem indolencji polskiego działacza. To co osiągnęli w tym włodarze „Brunatnych” to swoistego rodzaju mistrzostwo świata. Wyrzucenie Kamila Kieresia (który uratował poprzedni sezon) i zastąpienie go kompletnie zakurzonym Złomańczukiem było zupełnie irracjonalnym działaniem, podobnie jak przesunięcie do rezerw całego zastępu piłkarzy. A jednak, ktoś poszedł po rozum do głowy i do samego końca wydawało się, że utrzymanie może być możliwe, gdybyśmy tylko wygrali z Ruchem, albo gdyby Smolarek posłał piłkę w maliny. Nie posłał i GKS, w przyszłym sezonie, będzie walczył na drugim froncie.

Zawodnicy:

Emilijus Zubas, bramkarz, który zachwyca fachowców. Ja muszę przyznać, że aż tak urzeczony warsztatem Litwina nie jestem. Owszem oddaję mu, co należne, wielokrotnie uratował swój klub od porażek, kilkukrotnie wykazał się niesamowitym refleksem, ale równie często mógł liczyć na szczęście, co na umiejętności. Ocena: 3+

Podsumowanie:

W poprzednich latach przyzwyczailiśmy się, że zawodnicy o najwyższym potencjale grali w ligowych tuzach, w drużynach dołu tabeli ciężko było znaleźć perełkę. Jeśli już takowa się trafiła, do gry wchodzili najbogatsi i toczyli między sobą morderczą walkę. Dziś jest inaczej, po pierwsze nie ma już tak zwanych bogaczy, po drugie, piłkarzy ciekawych jest zdecydowanie więcej. Ciekawostkę jest to, że jest to efekt kryzysu, który dopadł futbol nad Wisłą. Kluby, chcąc czy nie, zmuszone zostały do szukania uzupełnienia swoich kadr w niższych ligach (Górnik, GKS Bełchatów, PBB), lub za granicą (Widzew, Piast, Jagiellonia). Inne zaczęły dawać szansę obiecującym młodym piłkarzom (Polonia, Widzew, GKS Bełchatów, Lech) na skale dotąd niespotykaną. Rezultat jest zadziwiający, najstarsi górale nie pamiętają czasów, w których pojawiłoby się tylu ciekawych zawodników. Piłkarzy, którzy wybudzają swoje zainteresowanie nie tylko Wielkich naszej Ekstraklasy, ale też przedstawicieli innych lig europejskich. W efekcie Legia, która dotychczas szukając wzmocnień zmuszona była szukać za granicą, obecnie równie dobrze może rozejrzeć się wokół. Ciekawych zawodników można w zasadzie znaleźć w każdym klubie grającym w Ekstraklasie. Może nie każdy jest młody i równie obiecujący jak nie przymierzając Arkadiusz Milik, ale na pewno można znaleźć piłkarza na każdą pozycję. Co ważne nie trzeba brać pierwszego, lepszego kopacza z brzegu, który wsławił się tym, że kilka razy prosto kopnął futbolówkę. Dobierać można analizując poszczególne umiejętności, piłkarskie cechy, które mogą być przydatne w naszym zespole. Oczywiście chcąc uzyskać piłkarza o niespotykanych na rodzimych boiskach walorach warto sięgnąć po piłkarza „z zewnątrz”, ale w przeciwieństwie do poprzednich lat, wiele potrzeb można zaspokoić na lokalnym rynku. Otrzymując w ten sposób zawodników tańszych, a w dodatku już sprawdzonych w naszych warunkach ligowych.