Ho-lig-łódź, czyli po sezonie, przed sezonem. (2/4)

W części drugiej ho-lig-łódzkiego podsumowania o tych klubach, których wyłącznym przedsezonowym marzeniem było za rok nadal występować w Ekstraklasie, ale w przeciwieństwie do Bełchatowa i Zawiszy im się udało. Czyli o zdecydowanej większości. Utrzymując wprowadzoną w części pierwszej kolejność, w myśl ewangelicznej zasady „ostatni będą pierwszymi” zaczynamy odwrotnie, niż pijemy – od dna.

Górnik Łęczna 27 punktów (34 przed podziałem), 11 zwycięstw/11 remisów/15 porażek, bramki 39:46.

GRANO: „There’s no ‘I’ in ‘TEAM’” – ku pokrzepieniu sportowych serc.

Patrząc na skład zeszłorocznego beniaminka naprawdę trudno było doszukać się choćby pojedynczego piłkarza, którego jakość uzasadniałaby grę w Ekstraklasie. Ot, tacy sobie – nikogo nie urażając – kopacze, którzy zarówno razem wzięci, jak i każdy z osobna powinni zakotwiczyć gdzieś w środku tabeli tzw. I ligi. Ale właśnie – razem wzięci. Wartość tego zespołu zdecydowanie przekraczała sumę jego części składowych. Za co niewątpliwie duże brawa należą się trenerowi Szatałowowi. Czy ja już kiedyś wspominałem, że wg mnie to idealny kandydat na selekcjonera?

COMING SOON: „Oszukać przeznaczenie” – wielka ucieczka. Czy udana?

No właśnie. Czy byłemu szkoleniowcowi bytomskiej Polonii, Cracovii i Zawiszy uda się drugi raz z rzędu wykręcić taki sam numer? Bo cóż, przedsezonowe „wzmocnienia” łęcznian ewidentnie wskazują, że ich skład wciąż oparty będzie o piłkarskich obwiesi. A sznur, jak wiadomo, może i długo się splata, ale wreszcie na szyję trafi...

Podbeskidzie Bielsko-Biała 27 (39), 12/10/15, 47:60.

GRANO: „Pamięć i tożsamość” – film (niezbyt) obyczajowy.

Tytuł dość górnolotny, jednak jako że św. Jan Paweł II lubił futbol, może mi (i quasigóralom) wybaczy.

Pamiętać należy o tym, że klub z B-B funkcjonuje tak w Ekstraklasie, jak i w ogóle w zbiorowej świadomości ligowej od stosunkowo niedawna. Początkowo stanowił swoistą ciekawostkę przyrodniczą. Ot, taki sobie zabawny twór z muzealnym stadionikiem, pozbawiony nie tylko boiska treningowego, lecz także chociażby pralni, z bramkarzem ubranym w ciuchy innego producenta, niż piłkarze z pola, etc., etc. W powszechnej opinii Podbeskidzie miało się okazać efemerydą, meteorem, który zasadniczo niezauważony przemknie przez Ekstraklasę, po czym na powrót zniknie gdzieś w niższych ligach.

Tymczasem minęły cztery lata i samozwańczy Górale czterokrotnie udanie bronili się przed degradacją. Mało tego, zdążyli się w tym okresie całkiem przyzwoicie ucywilizować. Stadion wypiękniał (nie licząc murawy, ale to nie tylko bielska bolączka), znalazł się sponsor techniczny… Niestety, pośród tych ewidentnie pozytywnych zmian zagubiła się gdzieś klubowa tożsamość. Ekipa wcale jeszcze niedawno oparta o chłopaków „stąd”, dziś przypomina jedną z wielu poczekalni dla piłkarskich najemników pośledniejszego sortu.

COMING SOON: „Pożegnanie z Bronisławą” – Hemmy alla Bielscobiallese.

Jak z grubej rury, to z grubej rury, po Karolu Wojtyle czas na Ernesta Hemmingwaya. Mógłby z tego wyjść naprawdę piękny dramat. Najprawdopodobniej jednak wyjdzie tragifarsa.

Piast Gliwice 28 (39), 13/8/16, 50:56; Korona Kielce 28 (39), 12/11/14, 44:55.

GRANO: „Ludzie (z) miasta” – parodia dramatu gangsterskiego.

A to ci heca... Nie dość, że oba kluby są najbardziej „miejskie” z całej Ekstraklasy, to jeszcze ich wynik punktowy był identyczny zarówno po rundzie zasadniczej, jak i na koniec rozgrywek.

Ludzie z miasta nieodparcie kojarzą się ze strukturami przestępczymi. Półświatek, zwłaszcza ten prohibicyjny, z lat 20tych minionego stulecia, posłużył onegdaj hollywoodzkim twórcom za scenerię wielu kapitalnych filmów. Niestety, próby reaktywacji gatunku zazwyczaj kończyły się fiaskiem, jak choćby żenujący „Wrogowie publiczni” Michaela Manna z 2009go roku, których przed totalną kompromitacją uratował jedynie Depp.

Niestety, ani do Gliwic, ani do Kielc boski Johny w zeszłym sezonie nie zawitał, toteż obie produkcje zakończyły się artystyczną klapą. Zresztą dokładnie tak samo, jak i przez ostatnich kilka sezonów. Nic dziwnego. Czego bowiem innego można się spodziewać po klubach, które istnieją jedynie w charakterze zabawek prezydentów swoich miast?

COMING SOON: W Gliwicach – „Nihil novi sub sole Silesiae”. Czyli po staremu. W Kielcach – „Arrivederci KoRoma” – prawie jak wczesny Fellini.

Jako że przy Okrzei większych zmian oczekiwać raczej nie należy, poświęćmy ociupinkę uwagi Złocisto-Krwistym. Ci w ostatnim czasie po raz kolejny odegrali sprawdzony bandycki numer z wymuszeniem haraczu na Radzie Miasta. W przeciwieństwie jednak do poprzednich przypadków, uzyskana w ten sposób kasa starczyć musi Koroniarzom nie na utrzymanie tego, co mieli, a na dość rozpaczliwą próbę odbudowy jakiegokolwiek zespołu. Czy to się uda?

A czy kieleccy radni ugną się pod następnym, w zasadzie nieuniknionym szantażem? Jeśli odpowiedź na choć jedno z tych pytań brzmi nie, Koronę czeka historia niczym z początkowego okresu twórczości Maestro Felliniego. Trochę realizmu (znaczy bęcki od ligowych rywali), trochę oniryzmu (sny o współpracy z AS Roma), trochę egzystencjalizmu (rozpaczliwa troska o byt). A w konsekwencji prawdopodobnie marsz do piwnicy pod rąsię z Termaliką, lub Podbeskidziem. Cóż, przynajmniej rozlecą się w ładnym stylu.

Ruch Chorzów 30(33), 12/10/15, 44:46.

GRANO: „(Bez)Ruch” – śląskie kino (wreszcie) realistyczne.

Ruch tym grał, co miał i za ile miał. Nareszcie.

Co najbardziej pozytywne, mimo całej swej polityki oszczędnościowej, Niebiescy nie wykonali ruchu w dół, do tzw. I ligi. A przecież mogli i nawet byli względnie blisko. Udało im się za to wypromować kilku ciekawych, niedrogich w utrzymaniu piłkarzy i, co najważniejsze, utrzymać powolny, acz stabilny marsz ku ekonomicznej stabilności.

COMING SOON: „(Bez)Ruch 2” – jak poprzednio.

Niby ze stagnacji nie należy się cieszyć. Warto jednak zauważyć, że chorzowianie pierwszy raz od niepamiętnych czasów dostali licencję. Tak po prostu. Bez żadnych tam naciągań, warunków, nadzorów, itp. W ich przypadku stagnacja oznacza zatem stabilizację.

Oczywiście, to raczej nie będzie wesoluchna opowiastka o biednych, ale zadziornych Hanysach, co to zadziwią Ekstraklasę. Z pucharowo-degradacyjną sinusoidą raczej koniec. Wiele wskazuje na to, że Niebiescy znów długo będą drżeć o utrzymanie. Jednak patrząc na naprawdę pozytywne działania wewnątrz klubu wypada mieć nadzieję, że im się uda.

Cracovia 36 (37), 15/9/13, 50:44.

GRANO: „Kawaleria zza pagórka” – western.

Pamiętacie kampanię promocyjną Cracovii sprzed dwóch lat? Wygląda na to, że klimaty rodem z Dzikiego Zachodu wciąż cieszą się dużym uznaniem w pasiastej części Krakowa. Przed poprzednim sezonem burmistrz zainstalował w mieście nowego szeryfa. Niby żadne mecyje, takie ruchy zdarzały mu się przecież zastraszająco często. Jednak tym razem miało być naprawdę wyjątkowo. Szeryf, młody idealista, osobisty protegowany burmistrza, obiecał zaprowadzić w mieście nowy ład. Inspiracje taktyczne czerpał z Turynu, pomysły na relacje z podwładnymi z Dortmundu. Czyli generalnie, Fair Ladies and Fine Gentlemen, miało być klawo.

Cóż, nie było. Dlaczego? Oh well, to w miarę proste. W składzie Pasów próżno szukać Chiellinich i Reusów, bez problemu za to można się natknąć na Rymaniaków i Ortegów. A i sam Robert Podoliński, bądźmy szczerzy, nawet z daleka nie przypomina Antonio Contego, czy Juergena Kloppa. Już po kilku kolejkach okazało się, że zamiast nowego ładu mamy stary, dobrze znany i kompletnie nielubiany burdel. Burmistrz-profesor i tak długo zachowywał niezwyczajną dla siebie cierpliwość, jednak wreszcie szeryfa-gołowąsa zwolnił, a w jego miejsce zatrudnił starego wyjadacza.

Dało to mniej więcej taki efekt, jak szarża lekkiej kawalerii nadjeżdżającej zza pobliskiego pagórka. No wiecie, już-już zbóje przełamują obronny krąg osadniczych wozów, już zdaje się, że próżno szukać ratunku, aż tu nagle ta-dammm!!!

Jacek Zieliński nie imał się zawiłych taktycznych eksperymentów i innych cudów-wianków. Kazał drużynie grać to, co umie i tak, jak umie. A że wbrew pozorom umie – jak na Ekstraklasę – wcale niemało...

COMING SOON: „Powrót Królowej” – (mam nadzieję, że jednak) nie fantasy.

Cracovii zwyczajnie należą się wreszcie lepsze czasy. Ja wiem, że za zasługi to się dostaje ordery, nie ligowe punkty. Niemniej jednak klub od dosyć dawna jest już gotów na coś znacznie większego, niźli tylko rozpaczliwa obrona przed spadkiem. Stadion piękny, budżet fest i tylko na tym boisku wiecznie bida z nyndzą.

Symptomy rozbratu z tą ostatnią widać po trwającym okienku transferowym. Czy opisywane przez Monrooe’a zjawisko to tylko jaskółka, która żadnej wiosny Pasom nie przyniesie? A może jednak oznaka tego, że najstarszy istniejący polski klub piłkarski wrócił wreszcie na właściwe tory?

P.S. Spośród wszystkich drużyn Ekstraklasy poprzedniego sezonu Cracovia ma najmniejszą (1) różnicę między punktami po 30tej i 37mej kolejce. Interesujące, nieprawdaż?

Pogoń Szczecin 22 (41), 11/9/17, 45:52.

GRANO: „Halsem po kreskę” – film marynistyczny.

Jak już napomknąłem we wstępie, większość drużyn Ekstraklasy przed startem rozgrywek zainteresowana była głównie (jedynie?) tym, by po trzydziestu kolejkach znaleźć się powyżej kreski dzielącej tabelę a grupę mistrzowską i spadkową. Pogoń jak najbardziej do tej większości należała. Dodatkowo razem z zabrskim Górnikiem stworzyła duet, któremu wspomniana wyżej sztuka się powiodła.

Sam rejs Portowców ku utrzymaniu – jak się okazało: skrócony – nie był, w moim odczuciu, przesadnie zajmujący. Owszem, trafiła się ociupinka emocji, troszkę strachu po doniesieniach, że w razie draki łajba pójdzie na złom, generalnie jednak ciekawsze rzeczy Ekstraklasa w zeszłym sezonie widziała. Znacznie bardziej interesująco jawią mi się poczynania szczecinian w ostatnich siedmiu kolejkach.

Bo choć zespół zdobył w rundzie finałowej zaledwie 1 (słownie: jeden) punkt, to zachowywał się dokładnie tak, jak powinien. Znaczy osiągnąwszy swój cel, z pełną świadomością, że puchary to jeszcze nie teraz, zaczął ogrywać młodzież.

COMING SOON: „Śpiewający kapitan” – ciepła komedia marynistyczna.

Będzie wesoło. Jako że ani spadek, ani puchary Pogoni raczej w najbliższej przyszłości nie grożą, szczecińska krypa pod wodzą jowialnego Kapitana Czesia może być naprawdę sympatyczna w kibicowskim odbiorze.

Górnik Zabrze 26 (43), 12/11/14, 50:60.

GRANO: „Tajtanik” – kiepski remake słynnej superprodukcji.

Kiepski, no bo kto to słyszał, żeby w Zabrzu kręcić filmy marynistyczne? Przecież jedyne, co tam płynie, to czas od zdobycia ostatniego Mistrzostwa Polski.

Swą historią Górnik jest wielki niczym filmowy statek. Jednak w przeciwieństwie do prawdziwego Titanika nie urzeka pięknem, nie zachwyca rozmachem, tylko straszy betonem i drutami na wiecznie remontowanym stadionie, a przede wszystkim koszmarnymi dziurami w finansowo-organizacyjnym pokładzie. Koniec, przykry i żałosny, w tym odcinku jeszcze jakoś nie nastąpił. Trudno się jednak oprzeć wrażeniu, że złowieszcza góra lodowa czeka tuż za horyzontem, a KSG wkrótce podzieli los klubów z – nomen omen – Łodzi.

COMING SOON: Jak poprzednio.

Jedyne warte uwagi pytanie, jakie jeszcze zabrzanom pozostało, brzmi: czy będą kolejne odcinki? Bo w cud ocalenia i pomyślne wiatry wierzą już chyba tylko niepoprawni optymiści.