Czeladnik i Małgorzata

Rzecz o egzotycznej koalicji.

W liceum Gosia uchodziła za seksbombę. Długie blond włosy, ładna buzia okraszona niebieskimi oczyma, krągłości gdzie trzeba, no i te nogi. Jak śpiewa pewien kibic Lecha, znany m.in. z kontrowersyjnej wypowiedzi dla „Weszło!”, prawie każdy oddałby niejedno, aby dotrzeć tam, gdzie znajduje się sedno.

Nikomu się to jednak nie udawało (no, może poza – jak trajkotały zazdrosne języki – przystojnym profesorem od francuskiego). O względy Małgorzaty zabiegał cały zastęp Mistrzów: Paweł – mistrz mody i lśniącego uśmiechu, Karol – mistrz intelektu i filmoznawstwa, Marek – mistrz powiatu w boksie, Cichy – mistrz bitu i słowa rymowanego, Sławek – mistrz szybkiej fury i pieniędzy swojego taty i wielu, wielu innych. Wszyscy dostawali kosza, albowiem mniemanie Gosi o własnej wartości przewyższało nawet obcasy, na których zwykła paradować.

I tak aż do momentu, gdy w blond główce naszej bohaterki zadźwięczało nieśmiertelne „turnus mija, a ja niczyja!” Rozejrzała się wokół i z przerażeniem odkryła, że wszyscy mistrzowie, jeszcze niedawno ścielący się u jej stóp, poznajdowali sobie nowe obiekty westchnień. Większość koleżanek, nawet takich – mierząc gosiną miarą – niezbyt atrakcyjnych, prowadzało się za rąsię ze swymi amantami i wciąż opowiadało o cudnych wrażeniach romantyczno-...  hmmm..., jeszcze jakichś innych. Tymczasem plac wokół Małgorzaty, ledwie przed chwilą arena zmagań największych ciach w okolicy, zrobił się pusty.

No, prawie pusty. Wciąż przecież trwał na nim Czarek. Czarek nigdy nie był mistrzem. Co najwyżej czeladnikiem, a i to z przymrużeniem oka. Znaczy niczym specjalnym się nie wyróżniał. Ani wysoki, ani niski. Ani szczupły, ani pyzaty. Ani przesadnie brzydki, ani zachwycająco przystojny. Ot, taki sobie. Z twarzy podobny zupełnie do nikogo. Z gadki też taki ni w pięć, ni w dziesięć. Znaczy nie żeby głupi. Wiedzę miał i inteligencję też, więcej nawet, niźli sam przypuszczał, kompletnie jednak nie potrafił tego sprzedać. Summa summarum nigdy nawet nie śmiał przypuszczać, że jego kontakt z Gosią wyjdzie poza rzucane ukradkiem w jej stronę spojrzenia i wiecznie maślane oczy. Teraz jednak, gdy wszystkich mistrzowskich konkurentów zabrakło, zebrał się na odwagę i – z sercem łomoczącym jak młot pneumatyczny – zaprosił ją na randkę.

Nie, nie wyśmiała go, ani nawet nie zbyła. Z zupełnie obojętnym wyrazem twarzy odpowiedziała „OK.” I nawet na tę randkę przyszła. Potężnie spóźniona, ale zawsze. Czarkowi i tak przecież przez myśl nie przeszło unosić się honorem i sobie pójść. Czekałby i dwa miesiące, furda tam dwie godziny. Gdy po trzecim spotkaniu pozwoliła się cmoknąć w policzek na do widzenia, był wniebowzięty. A kiedy na piątym spacerowali już trzymając się za ręce, nabrał zupełnej pewności, że złapał Pana Boga za, hmmm..., nogi. Zresztą, a propos nóg i śpiewania o nich, po jakimś czasie Cezaremu udało się dotrzeć do sedna. Co prawda w te klocki Małgorzata wykazała się zmysłowością dmuchanej lali i energią śniętego karpia, ale Czarek nie miał przecież kompletnie żadnej skali porównawczej, więc zupełnie mu to nie przeszkadzało. Ba, „nie przeszkadzało”! Każde zacieśnienie ich relacji, również w wymiarze fizycznym, powodowało u niego kolejną falę miłosnych liścików – dziś pewnie byłyby to mejle, smsy, albo coś w ten deseń – w których nieodmiennie zapewniał swą ukochaną, że on to ją na śmierć i na zawsze. Nic w tej materii nie zmienił fakt, że – jak się okazało – dwie godziny to dla Gosi spóźnienie nie „potężne”, a jedynie „delikatne”. Raz nawet biedaczysko czekał na nią w mokrym listopadowym parku, a gdy wreszcie zadzwonił z uniżonym pytaniem, czy jaśnie pani raczy wreszcie się zjawić, usłyszał że przecież ona na taką pluchę nie wyjdzie i jeśli na to liczył, to sam jest sobie winien. Za nic miał również nasz bohater ustawiczne fochy, dąsy i wszczynane bez widocznego powodu awantury, jak również dalekie od przyjacielskich uściski, którymi jego luba obdarzała co poniektórych kolegów.

W takich oto milusich okolicznościach przyrody doturlali się razem aż do końca liceum. Po maturze Czarek chciał iść do Krakowa na upatrzone od dawna studia. Niestety, za pięć dwunasta Gosia zoczyła gdzieś w Poznaniu agencję modelek, do której mogłaby się załapać i postawiła na stolicę Wielkopolski. Cóż, gdzie Ty, Kaja, tam i ja Kajus (albo jakoś tak). Chłopak przekonał sceptycznie nastawionych do tego pomysłu rodziców i takoż ruszył do Pyrlandii. Tam z początku właściwie nic się nie zmieniło. Potem jednak Cezary... zmężniał. Się zdarza. Fizyczny rozwój samców ma to do siebie, że przemiana szczawiowatego chłopaczka w barczystego mężczyznę następuje czasem błyskawicznie i kompletnie znienacka. Tak też było w przypadku Czarka, choć on sam nie od razu zdał sobie z tego sprawę. Potem jednak zauważył, że sporo ciuchów z dnia na dzień zrobiło się przyciasnych, mięciutki i „kolejarski” zarost przeistoczył się w bujną szczecinę, a co za tym wszystkim idzie, wielkopolskie pięknotki zaczęły nań spoglądać ze znacznie większym zainteresowaniem, niż niegdysiejsze licealne koleżanki.

Co więcej, Poznań może nie Kraków, ale też przecież miasto nie w kij dmuchał. Młody, niegłupi człowiek ma w nim aż nadto sposobności do intelektualnego i kulturalnego rozwoju. Wydostawszy się spod rodzicielskiej kurateli, nabrawszy nieco ogłady i pewności siebie, Czarek zaczął brylować w towarzystwie. Szybko stał się w swym środowisku postacią znaną i przeważnie lubianą. Może jeszcze nie Mistrzem, ale już na pewno nie czeladnikiem.

W tzw. międzyczasie jego związek z Gosią zaczął się powoli, acz wyraźnie rozluźniać. Licealna seksbomba odkryła, że na szerszych wodach słodka buzia i ponętne krągłości nie wystarczą do bycia supergwiazdą. W agencji modelek grzecznie, acz stanowczo odesłano ją na drzewo. Na studiach szło tak sobie, a co najgorsze, na poznańskich ulicach co drugie nogi wydawały się minimum tak długie, jak te jej. Spowodowaną tym wszystkim ogromną frustrację Małgorzata odreagowywała na swym chłopaku. Jeszcze częściej wszczynała karczemne scysje o nic, jeszcze bardziej spóźniała się na randki, aż wreszcie któregoś dnia umówiona na jedenastą przyszła sześć godzin później i zobaczyła, że Czarka... nie ma.

Czarek bowiem w tym czasie rozpoczynał trwający zresztą do dziś związek z poznaną na DKFie Ewką. Chciał o tym wszystkim Gośce powiedzieć, rozstać się jakoś tak kulturalnie, jak cywilizowani ludzie, ale skoro nie przyszła, cóż, sama jest sobie winna.

* * *

Imiona pozmieniane, historia jednak z grubsza prawdziwa. Zresztą, bądźmy szczerzy: kto z Was nie zna, lub przynajmniej nie słyszał o podobnych przypadkach?

A... Ale jak to: co z tego? Oczywiście, doskonale pamiętam, że czarna-eLka to portal piłkarski, nie kącik złamanych serc, ani młodzieżowy blogasek. Powiem więcej: do spisania powyższej opowieści zainspirował mnie pewien stały bywalec naszego sieciowego zakątka. Nie, absolutnie nic nie wiem o jego miłosnych perypetiach. Zresztą, nawet gdybym taką wiedzę posiadał, ani bym myślał się nią z Wami dzielić. Chodzi mi wyłącznie o następującą wypowiedź: Jestem piłkarskim laikiem i na futbol (Legię) patrzę wyłącznie przez pryzmat oczekiwań. Często zamiast rozumu używam emocji, ale takie moje kurewskie kibicowskie prawo! Płacę i wymagam.

Prostytucja! No tak, tak sobie w pierwszej chwili pomyślałem. A raczej: dziwkarstwo. I niech się Sz. Kol. Kibic50 nie obrusza, oceniam/ałem przecież tylko słowa, nie ich autora. No ale, ja pier-ten-tego, wiecie co?! Płaci i wymaga, znalazł się, patrzcie jeno...! Toż to kubek w kubek jak, za przeproszeniem czytelniczej delikatności, w bałaganie: za stówkę rączka, trzy stówki buźka, a za pińcet fulserwis. A przecież z ukochanym klubem winno być niemal tak samo, jak z ukochaną kobietą. Jakaś czułość, jakieś przywiązanie, jakaś, panie tego, miłość...? Nie. Płaci i wymaga. W paszczu dwat’cat’, w pipu trit’cat’. No nie mogę, no.

Ba, od biedy dałoby się jeszcze zrozumieć, że kol. Kibic50, dobrze znany ze swego chłodnego stosunku (bez skojarzeń poproszę) do „zaangażowanych” fanów może prezentować popularną w wielu krajach zachodnich postawę oglądacza konsumpcyjnego. To tak jak – zostawiając już ten bajzel na boku – w każdym sklepie, czy punkcie usługowym. Uiszczam określoną opłatę, a w zamian oczekuję, że bułka będzie smaczna/telefon funkcjonalny i bezawaryjny/marynarka wyprana i wyprasowana jak należy/wakacje co najmniej zgodne z oczekiwaniami/etc., etc. No ale żeby podobną postawę prezentowali właśnie kibice „zaangażowani”!? A co z ich hasełkami typu „X to my (a nie ktoś tam inny)”, „miłość i wierność po grób” i całą resztą?

A przecież ledwie kilka dni temu w Warszawie tak właśnie się zdarzyło. Może i kiepsko było słychać przez laptop i w ogóle ocena dopingu bez bytności na meczu bywa zazwyczaj mało wiarygodna, acz jednak odniosłem silne wrażenie, że w meczu Legia - Botosani cała Żyleta głośno i wyraźnie wyrażała dezaprobatę (delikatnie rzecz ujmując) wobec poczynań stołecznej jedenastki. I to mimo, że stołeczna jedenastka koniec końców jednak ten mecz wygrała, wypracowując sobie przewagę, którą potem potwierdziła w wyjazdowym rewanżu.

Niechętny kibolom piknik i niechętni piknikom kibole zjednoczeni w sprzeciwie wobec słabej gry oraz – ich zdaniem – znikomych starań swych pupili. Jak to mawiał jeden nasz były prezydent, koalicja egzotyczna. Ów egzotycznie koalicyjny sprzeciw napotkał zresztą na łamach ce-eL na silną opozycję, która jęła szydzić z głoszonych przez „zaangażowanych” górnolotnych frazesów.

Czy słusznie?

OK., łatwo jest okpić postawę, która – przynajmniej teoretycznie – stoi w ostrym kontraście do deklaracji. Ale przecież niewiele trudniej zastanowić się, co konkretnie oznacza „bycie z klubem (na zawsze)” i co Kibic50 miał (mógł mieć?) na myśli pisząc o płaceniu. Warto w tym momencie zauważyć, że Żyleta przyszła. „Zaangażowani” – owszem! – nie wspierali swej drużyny. Wręcz przeciwnie, w sposób niedwuznaczny i absolutnie niewybredny jeździli po niej jak po łysej kobyle. Ale, powtarzam, przyszli. Pojawili się na stadionie, w przeciwieństwie do wielu innych kibiców, którzy pozostawili puste krzesełka.

Co zaś się tyczy czarno-eLkowego komentatora, skądinąd wiem, że płaci on nie tylko pieniędzmi. Nie zdradzę chyba jakiejś wielkiej tajemnicy pisząc, że zdarza mu się pojawiać na meczu wbrew zaleceniom lekarskim, czy zgoła zdrowemu rozsądkowi.

I oni, i on chcieliby, jak mniemam, czegoś w zamian. Nie, nie zwycięstw. Tych przecież wymagać nie sposób, zwłaszcza w tak nieprzewidywalnej dyscyplinie, jak futbol. Nie chcą natomiast upodabniać się do Czarka – głuchego i ślepego gówniarza, ślącego miłosne liściki i łażącego jak zbity pies za dziewuchą, która bardzo wyraźnie ma go w poważaniu.

Bo Czarek mógł Gosię rzucić. Ale oni się przecież z klubem nie rozstaną, prawda?