"Sukcesja" fenomenalna, brawurowy scenariusz i aktorstwo, mnóstwo smaczków, zawsze byłem team Kendall, muszę skonkludować, że niestety O sukcesji futbolowej aż tak ciepłych słów w naszych warunkach powiedzieć się nie da. Przede wszystkim rzuca się w oczy, że nawet kiedy za polską piłkę biorą się majętni ludzie, to nie robią tego jednak po to, żeby co sezon dokładać do interesu dziesiątki milionów złotych. Dopowiem, że co do zasady słusznie, choć mam wrażenie, że to właśnie wizja polskich odpowiedników różnych szejków i oligarchów, pompujących w piłkę środki bez hamulców i opamiętania, jest najbardziej pożądaną wśród kibiców, a na nową jakość wygląda tu Dobrzycki, choć jeszcze za wcześnie oceniać, w którą tak naprawdę stronę podąży jego widzewski projekt. W każdym razie głównym zadaniem właściciela powinno być stworzenie sprawnie działającej organizacji, bezpiecznej finansowo, mającej perspektywy na przyszłość, w jakimś sensie niezależnej od właścicielskiego portfela. Pytanie tylko na ile można osiągnąć ten cel działaniami organizacyjnymi, a na ile wymaga on jednak konkretnego zaangażowania finansowego. Oczywiście całościowo nastąpiła w Polsce poprawa, ale jest też wiele potknięć, rozczarowań, afer i konfliktów, z których każdy trzeba by analizować z osobna. W Legii widziałem już chyba wszystko - generałów, Romanowskiego, Daewoo, Polmot, ITI, no i obecne właścicielstwo Dariusza Mioduskiego. Pewnie, zastanawiam się co będzie dalej, ale należę do tej grupy, która nie przypuszcza, żeby warszawska sukcesja miała okazać się tematem sensacyjnie pilnym i nieodległym.