Ile zmienia mistrzostwo?

Wraz z radosnym dla nas rozstrzygnięciem kwestii mistrzowskiego tytułu w sezonie 2012/13 kibicowskie spojrzenia muszą w nieuchronny sposób skierować się ku przyszłości. Lada chwila ruszy lawina transferowych spekulacji, uruchomione zostaną listy życzeń dotyczące wymarzonych przeciwników w kolejnych rundach europejskich pucharów, krótki w tym roku sezon ogórkowy będzie z pewnością wyjątkowo emocjonujący i intensywny.

Odpowiedź na tytułowe pytanie jest prosta, choć przewrotna. Nie chcąc silić się na fałszywą oryginalność, przypomnę scenę ze znanej (i nieco niestety przepompowanej) superprodukcji 'Królestwo Niebieskie'. Saladyn, dowódca wojsk muzułmańskich, który zdobył Jerozolimę, pokonując krzyżowców, odpowiada na pytanie ile warta jest Jerozolima. Stwierdza: nic. Potem uśmiecha się szeroko i dodaje: wszystko.

Mistrzostwo dla Legii nie zmienia niczego. To nie jest żadna meta, koniec drogi, ostateczny cel.

Jeżeli o takowym rozmawiamy, raczej musielibyśmy wskazać doprowadzenie Legii do stanu, w którym nasz wizerunkowy, kibicowski i sportowy potencjał będzie uwalniany w sposób regularny i przewidywalny, w którym nie będziemy zależni ani od kaprysu jednostek w zaciszu klubowych gabinetów czy na urzędniczych stołkach, ani od nieuniknionych porażek na boisku. Tym wyśnionym celem jest Legia wielka nie przez chwilę, nie jedynie w marzeniach kilkudziesięciu tysięcy ślepo w nią zapatrzonych fanów, lecz Legia niezależna, bezpieczna, potężna rozsądkiem, pracowitością i wyobraźnią ludzi ją tworzących.

Mistrzostwem nie wolno się zachłysnąć. Nie wolno uwierzyć, że oto osiągnęliśmy sportową nirwanę, że za chwilę podbijemy Europę, że ludzie już zawsze będą zabijać się o bilety na mecze Legii, tak jak zabijali się o wejściówki na kończące sezon pojedynki z Lechem i Śląskiem. Nie można zbudować życzeniowo mocarstwowego budżetu, nie można zakontraktować piętnastu nowych zawodników ze wszystkich stron świata, w realizacji planu, którego elementami są stopniowe wprowadzanie do pierwszej drużyny utalentowanych wychowanków oraz rozsądek przy proponowaniu nowych kontraktów, nie może się zmienić literalnie nic.

Nie ma mowy o żadnym szturmie na Ligę Mistrzów, zresztą śmiechu byłby wart taki szturm. Nawet gdybyśmy wyjęli po jednym najlepszym zawodniku z każdej drużyny Ekstraklasy, cóż, z pewnością zrobiłoby to wprost kolosalne wrażenie na naszych potencjalnych rywalach w walce o Ligę Mistrzów, Szwajcarach z Bazylei, półfinalistach tegorocznej Ligi Europy, Białorusinach z BATE Borysow, mających w tym sezonie na rozkładzie sam Bayern Monachium, czy Szkotach z Celtiku Glasgow, którzy wyszli z fazy grupowej Ligi Mistrzów, pokonując w grupowym meczu wielką Barcelonę.

Nie, mistrzostwo jest potwierdzeniem słuszności pewnego obranego kierunku działań, dodatkową motywacją dla wszystkich osób związanych z Legią i zaangażowanych w jej rozwój, ale jeżeli rozmawiamy o pryncypiach dotyczących funkcjonowania i przyszłości naszego klubu, nie powinno zmienić ono niczego. Tak jak i porażka, do której na szczęście nie doszło, w żadnym momencie nie powinna grozić przeobrażeniem się w katastrofę, która w przyszłym sezonie rzuciłaby nas w ligowej tabeli na pozycję gdzieś miedzy Jagiellonią Białystok a Górnikiem Zabrze.

Z drugiej strony, mistrzostwo zmienia wszystko.

Tytuł otwiera wrota, których, choćbyśmy mieli klub nie wiem jak doskonale poukładany, zarządzany, wspierany przez media oraz przez lokalne organy administracji rządowej, nie da się otworzyć w inny sposób niż zdobywając tytuł mistrza kraju. To wrota do Ligi Mistrzów, do rozgrywek, dzięki którym możliwy jest ogromny skok pod względem poziomu finansowego przychodu generowanego przez klub, które mogą doprowadzić do wzrostu wartości Legii jako sportowej marki w Polsce (wyobrażacie sobie najznamienitsze sportowe pióra dziennikarskiego mainstreamu w tym kraju, które przestają wreszcie egzaltować się emerytowanymi sir Alexami Fergusonami i niby-polskimi Borussiami Dortmund, a zaczynają poważnie i bez skrywanego obrzydzenia rozmawiać o rodzimej piłce klubowej?!), wrota do rozgrywek będących oknem wystawowym, dzięki któremu można wytransferować zaprezentowanych światu zawodników za kwoty wielokrotnie wyższe, niż kopiąc się na co dzień z wzmiankowanymi Jagielloniami i Górnikami.

Alergicznie nie znoszę stwierdzeń w rodzaju 'Legia nie jest gotowa na Ligę Mistrzów', 'jeszcze nie w tym sezonie', 'ograjmy się w Lidze Europy, nabijmy sobie ranking i wtedy...'. Wtedy, przepraszam, co? Czy jeżeli Legia naszym zdaniem 'będzie gotowa na Ligę Mistrzów' to Michel Platini po starej znajomości z Zibim Bońkiem załatwi nam miejsce z urzędu w elicie? Nie, w sporcie nie da się zaplanować sukcesu, nie w naszych warunkach. Mimo rozstawienia, zawsze możemy odbić się od jakiejś czeskiej, serbskiej czy chorwackiej kopalni futbolowych talentów, mimo naszej 'pełnej gotowości', nagle w Lechię Gdańsk mogą zainwestować arabscy szejkowie, w Poznaniu z Teodorczyka zrobi się nowy Lewandowski, z Linetty'ego, polski Gündoğan, a my znów będziemy musieli czekać na swoją kolej.

Asekuracyjne odsuwanie w czasie marzeń o Lidze Mistrzów jest niezrozumiałą niedorzecznością, wszak każdy kibic wręcz drży na myśl o hymnie Ligi Mistrzów rozbrzmiewającym na wypełnionym po brzegi stadionie na Łazienkowskiej, każdy piłkarz wychodząc na mecz, chce go wygrać, a każdy prezes pragnie osiągnąć ze swoim klubem rzeczywisty sukces. Oszczędźmy sobie zatem hipokryzji i okłamywania samych siebie w głoszonych deklaracjach, przecież my chcemy Ligi Mistrzów, przecież jej potrzebujemy, przecież nasi piłkarze będą walczyć jak lwy, żeby się do niej dostać.

Legia jest w dobrym momencie, żeby o ten splendor powalczyć. Młodzieńcy, którzy latem zeszłego roku albo razili nieskutecznością (jak Kosecki) albo niedostatkami fizycznymi i mentalnymi (jak Łukasik i Furman) są obecnie bogatsi o cały rok futbolowych doświadczeń. Jasne, zapewne za dwa lata będą bogatsi o jeszcze więcej tych doświadczeń, ale... czy z pożytkiem dla nas, czy raczej już dla, dajmy na to, Tereka Grozny lub Fiorentiny? Ivica Vrdoljak, rok temu zmagał się z kontuzjami, dziś znów jest kapitanem pełną gębą, Lado Dwaliszwili, rok temu przedmiot utarczki między Polonią, Legią i Śląskiem, od zimy jest już nasz, połowa składu naszej drużyny puka do reprezentacji różnych krajów. Jeżeli zechcemy ten zespół uzupełnić, choćby jednym czy drugim nazwiskiem na miarę Danijela Ljuboi, na pewno nie będzie konieczne rozpruwanie budżetu od spodu i wysypywanie z niego wszystkiego do ostatniego miedziaka, zresztą na tak głośne transfery już się przecież raczej nie nastawiamy. Spokojne i konsekwentne podjęcie walki o Ligę Mistrzów, także walki 'tu i teraz', wcale nie musi wiązać się z jakimś nieokiełznanym szaleństwem, które mogłoby zaprowadzić nas na mieliznę, w której obecnie miota się Wisła Kraków.

Szczęście? Ależ oczywiście, bez odrobiny szczęścia nie uda się wtargnąć na europejskie salony. Może się zdarzyć, że zamiast szczęścia, będziemy mieć pecha, że jakiś bośniacki, macedoński czy węgierski czempion zbuduje po kryjomu zespół, któremu w danym dniu wychodzić będzie wszystko, a nasza przygoda zakończy się wstydliwie w pierwszym dwumeczu, niczym osobliwie skądinąd humorystyczny tegoroczny przypadek austriackiego FC Salzburg, który przepadł w starciu z luksemburską ekipą Dudelange. Na tym między innymi polega urok piłki nożnej. Ale ten urok polega również na tym, że przed żadną z najwyżej rozstawionych drużyn, ani przed Bazyleą (oczywiście jeżeli zdobędzie mistrzostwo, skomplikowała sobie życie, przegrywając bezpośredni mecz z Grasshopper Zurich), ani przed BATE, ani przed Celtikiem, nie musimy publicznie, pardon, trząść portkami.

Jesteśmy Legią Warszawa, mistrzami Polski i mamy obowiązek walki o Ligę Mistrzów. Nie za trzy czy pięć lat - ale już dziś.