Dwóch z pięciu

Jak czytelnicy czarnej-eLki zapewne zauważyli, w najnowszej ankiecie pytamy o optymalne zestawienie pary środkowych pomocników w taktyce Jana Urbana. W formacji 4-2-3-1, którą najczęściej stosuje Legia, kwestia doboru dwójki operującej między obroną a atakiem ma kluczowe znaczenie dla płynności w grze drużyny. Jan Urban może wybierać między Furmanem, Jodłowcem, Łukasikiem, Pinto i Vrdoljakiem.

Rzecz jasna pytamy raczej o własną wizję każdego czytelnika, niż o próbę odgadnięcia zamysłu Jana Urbana. To drugie byłoby zresztą trudne, póki co karuzela rotacji na interesującej nas pozycji trwa w najlepsze. Nasz szkoleniowiec przyznał jednak w jednym z wywiadów, że im dłużej będzie trwał sezon, tym wyraźniej będzie krystalizowała się pierwsza jedenastka, rotacja będzie się zmniejszać, wydaje się zatem, że także w środku pomocy prędzej czy później powinna wykształcić się przejrzysta hierarchia, być może uwarunkowana odmiennymi potrzebami taktycznymi w meczach w europejskich pucharach i Ekstraklasie.

Jak można przypuszczać, właśnie aspekt taktyczny będzie miał decydujące znaczenie przy dokonywanej selekcji. W przypadku wchodzącej w grę piątki zawodników, trudno mówić o wyraźnych różnicach w czysto piłkarskich umiejętnościach, kluczowe są niuanse w zakresie boiskowych predyspozycji. Pomijając kwestię kartek, kontuzji czy spadku formy, praktycznie każda możliwa wyjściowa konfiguracja personalna wskazuje na inny taktyczny zamysł za nią stojący. Przyjrzyjmy się pokrótce kandydatom do gry:

Dominik Furman (21 lat): Powszechnie uważany za jeden z największych talentów w gronie młodzieńców szturmujących pierwszy skład Legii, reprezentant Polski U-21, jego rola w Legii systematycznie rośnie, przez minione dwanaście miesięcy wszedł na zdecydowanie wyższy szczebel piłkarskiego wtajemniczenia. Dysponuje potencjałem klasowego pomocnika w typie box-to-box, łączącego defensywną solidność z inteligencją rozgrywającego i aktywnością w grze ofensywnej. Pierwsze mecze w bieżących rozgrywkach wskazywały, że już teraz może stać się główną postacią w pomocy Legii, niestety, pojedynki z Molde i z Ruchem Chorzów poddały tę tezę w wątpliwość. Musi kontynuować pracę nad bardziej umiejętnym pożytkowaniem rozpierającej go na boisku energii oraz szukać stabilizacji poziomu.

Tomasz Jodłowiec (28 lat): Ściągany ze Śląska jako środkowy obrońca, szybko przypomniał wszelkie dylematy dotyczące najlepszej dla niego pozycji na boisku. Dobrze przygotowany fizycznie, silny, zdecydowany, umiejący zainicjować atak, wydawać by się mogło, środkowy obrońca dla naszych potrzeb idealny. Niestety na środku obrony zbyt często przejawia problemy z koncentracją, przegrywa pojedynki indywidualne, prowokując tym samym zagrożenie pod własną bramką. W środku pomocy, jakby uwolniony od brzemienia odpowiedzialności ciążącego mu w obronie, potrafi sprawnie zaryglować swój fragment boiska, podejść wysoko do przeciwnika, postraszyć uderzeniem z dystansu.

Daniel Łukasik (22 lata): Odkrycie poprzedniego sezonu, z zawodnika głębokiej rezerwy przeistoczył się w podstawowego pomocnika Legii i reprezentanta Polski, wszystko to mimo zmagań z problemami wydolnościowymi. Niestety, wejście w sezon 2013/14 utrudniła mu odniesiona na treningu kontuzja. Duży talent w zakresie antycypacji boiskowych wydarzeń, sprawny regulator tempa gry zespołu, do dalszego rozwoju potrzebne jest mu ustabilizowanie parametrów fizycznych oraz większa pewność siebie, którą, jak się wydaje, zyskać może tylko grą.

Helio Pinto (29 lat): Podstawowy zawodnik APOEL Nikozja, z którym dwa lata temu doszedł do ćwierćfinału Ligi Mistrzów. Nienagannie wyszkolony technicznie, dysponujący nieszablonowym podaniem, szukający szybkiej gry piłką, teoretycznie pewniak w rywalizacji o pierwszy skład. Teoria nie zgadza się jednak z rzeczywistością, Pinto jest w tym momencie w Legii zawodnikiem nieco bez przydziału, trener Urban nie może zdecydować się, czy większy pożytek będzie z Portugalczyka ustawionego bliżej obrony, odpowiedzialnego za rozprowadzanie akcji, czy z ustawionego za napastnikiem, nie obciążonego zbyt mocno zadaniami defensywnymi.

Ivica Vrdoljak (30 lat): Kapitan Legii, który pokazał stalowe nerwy w decydującym momencie poprzedniego sezonu (karny podczas meczu z Lechem). Kiedy znajduje się w dobrej formie fizycznej, kapitalnie sprawdza się jako pomocnik o zadaniach defensywnych, znakomicie odnajduje się w zwarciu z przeciwnikiem, jest trudny nie tylko do przejścia, ale wręcz do ominięcia w środkowej strefie boiska. Na jego niekorzyść przemawia najwyraźniejsza spośród całej piątki jednowymiarowość w grze,  Ivica nie wnosi wiele do rozegrania, a jego znak firmowy w postaci szarży z piłką przy nodze niesie ze sobą więcej zagrożeń niż potencjalnych korzyści.

Kiedy spojrzymy na naszych pomocników, widzimy, że do dyspozycji trenera są warianty od mocno defensywnych (np. Vrdoljak - Jodłowiec), w których ciężar prowadzenia ataku jest wyraźnie przeniesiony na skrzydła, a środkowi pomocnicy muszą skupić się na asekuracji, po zdecydowanie ofensywne (chociażby Pinto - Furman), w których można spodziewać się aktywnego uczestniczenia obu zawodników w prowadzeniu ataku pozycyjnego, ale i należy liczyć z kontrami wyprowadzanymi przez przeciwnika. Możliwy jest wariant ze średnią wieku 21,5 roku, ale i wariant z piłkarzami w wieku około trzydziestu lat.

Pięciu chętnych, dwa miejsca do gry. Kłopot bogactwa, ale i ból głowy. Para zawodników na tej pozycji nadaje styl gry drużynie, to jej serce i płuca. Decyzja nie może być łatwa.