Pierwsze śliwki robaczywki...

... czyli o norweskim vabanku i dwóch polskich gwiazdorach. Słychać już dziennikarskie gromy jako zapowiedź  medialnej nadchodzącej z Irlandii burzy!? „Legia już wkrótce może nie być nie tylko pierwszą siłą w kraju, ale nawet w stolicy. Do klasy B zgłosił się nowy zespół Coco Jambo Warszawa.” „Przed następnym meczem Berg powie - nie oglądamy się za siebie, bo... tam już nikogo nie ma (c).”

„Ciekawe, czy po ostatnich popisach Legii trener Berg rwie sobie włosy z głowy?”. W nocy ze środy na czwartek, polski „dziennikarski i kibicowski twitter” może zamienić się w twister. Kto przeoczył, większy reaserch z netowej sieci może nadrobić na sport.pl.

Tak sobie to wkleiłem i czytam to przebieranie nóżkami do spalenia norweskiej „łysej czarownicy” na stosie i lekko się uśmiecham. To znaczy bardzo bym chciał, żeby „łysa czarownica” okazała się prawdziwym magiem i za jakiś czas, żeby można było drwić z obecnych szyderców. To prawda, są symptomy bardzo poważne, że szukanie winnych spektakularnej wtopy będzie miało „podstawy”, ale to jeszcze nie jest przesądzone ostatecznie, futbol zna większe dziwactwa, czary mary niż za dni kilka, tygodni parę, triumfującego Berga w Legii.

Wobec norweskiego szkoleniowca mam swoje „ale”, to znaczy jako kibic - domorosły trener klasy niezrównanej, czyli pitolniczej wobec niektórych doraźnych decyzji  trenera mam odmienne zdanie. Protegowany SAF-a myli się, popełnia błędy, niekiedy sam się reflektuje, na to wskazują wiosenne przypadki Kucharczyka. Nie wiem czy konkretna metodologia postępowania przyniesie Wikingowi skutek, to będzie wskazówka jakiej miary jest trenerem, natomiast  filozofię obecnie obrał prostą i jej się trzyma. Założenie ryzykowne, vabank, ale Berg wytyczył sobie i drużynie cel jasny, nadrzędny, to są puchary i temu wszystko podporządkował, mając wszystko inne w d...

Konkretne metody, które obrał po pierwszej pucharowej potyczce nie napawają optymizmem, ale gdyby założony cel mimo wszystko zrealizował, cała krytyka, drwina pójdą... I superpuchar i pierwszą kolejkę ekstraklasy Berg konsekwentnie potraktował jako „sparingi” albo jako próbę sił, daną możliwość wykazania się dla zaplecza. Drugi lub trzeci garnitur, dostał okazję prezentacji w roli pierwszoplanowej. Kto spodziewał się  i na Superpucharze i na inauguracji Ekstraklasy „pierwszego garnituru”, ma prawo być zawiedziony. Zaproszenie na te eventy zostało arogancko potraktowane „per noga”, okazuje się, że dla zapraszanego są ważniejsze imprezki, na których chce zaistnieć, chce się wykazać. Kwestia w tym, jeżeli na tych znaczniejszych rautach, tańczyć nie będzie potrafił, zbłaźni się przebierając nogami  zawstydzającego koziołka fiknie i drzwi na znaczące bale zostaną wówczas zatrzaśnięte, to czy na tych pośledniejszych zabawach „aroganta” będą jeszcze chcieli honorować!?

Gdyby jednak hołupce wyczyniać potrafił, gdyby na europejskich salonach podskakiwał, to wówczas bytnością w prowincjonalnych swojskich remizach splendoru by im dodawał, zaciekawienie wśród gawiedzi wzbudzał, na taneczną salę widzów przyciągał. Vabank poszedł arogant! Kwestia jakim choreografem jest Henning i  czy swoją trupę „pierwszy garnitur” dobrze wyselekcjonował i nauczył efektownie tańczyć?

Zmiany w przerwie z Bełchatowem potwierdzają moim zdaniem przedstawioną „filozofię”. Na wyniku ligowym Bergowi nie zależało. Drużyna przegrywa, a on jej najlepszego gracza w pomocy oszczędza i zastępuje młokosem, dokonuje roszady w obronie nie dlatego, że młody Wieteska grał źle, bramkę zawalił, do tego bardziej się przyczynił doświadczony Pinto, ale Rzeźnika wpuszcza na 45 minut, żeby sobie przypomniał współpracę w meczu  z Dossą Juniorem. Czyli w niekorzystnej sytuacji meczowej, woli zgrywać defensywny środkowy duet, kosztem ofensywnych rozwiązań i dążenia do zmiany wyniku. Tylko zdjęcie Dwaliszwiliego z „wystawy sklepowej” i zastąpienie go Saganem można uznać za posunięcie dążące do  zmiany niekorzystnego rezultatu.

Berg inaugurację ligi olał, tak jak Superpuchar, jeżeli jednak osiągnie wynik w pucharach, nikt mu tego nie będzie wypominał, ba, rotacja zostanie potraktowana jako zło konieczne i niezbędna oczywista oczywistość, przez tych samych, którzy teraz z Norwega  drwią i szydzą. Pytanie kluczowe - czy wynik w pucharach osiągnie? Szybkie wnioski  są  nęcące, ale mogą też być traktowane jako pobieżne i opaczne. Zadałem sobie pytanie, czy można zagrać gorzej niż Michał Żyro w środę z Patrykami? W sobotę otrzymałem odpowiedź, nie, nie w meczu Legii z Bełachatowem, ale śledząc poczynania Bartłomieja Pawłowskiego w konfrontacji  Lechii z Jagą! Obaj młodzieńcy sprawiali wrażenie jakby czuli się wielkimi gwiazdorami wśród swoich kolegów. To na nich inni mają pracować, tyrać dla drużyny, oni są od „robienia różnicy” w ofensywie, wielcy liderzy od których cudownych zagrań zależy los zespołu. W główkach obu młodzianom się poprzewracało, gdyby wrażenie miało rację bytu, dobrze że przynajmniej w Lechii „gwiazdora” próbuje się sprowadzić na ziemię, otrzeźwić, naszemu Michałowi też zda się to jest potrzebne. Może być w gorszej dyspozycji, ale nie ma prawa „gwiazdorzyć" na murawie, musi dla dobra zespołu zapier...ć! Oby to sobie jak najszybciej uświadomił, oby już w rewanżu w Dublinie, jeżeli nie, fora ze dwora, droga wolna!

Piszę to wkurzony na maksa na obu delikwentów, bo Michał stabilizujący wiosenną formę i jeszcze dokładający do niej progres to kandydat do kadry, a Bartłomieja wolałbym w Legii zdecydowanie bardziej niż Lewczuka z Piechem razem wziętych. A może wobec tych ostatnich „doświadczonych rzemieślników” zbyt szybko, właśnie opacznie utwierdzam się w opinii. Może Arek Piech już w Krakowie na wyjeździe, gdy gospodarz będzie „otwarty”, da próbkę możliwości. Może obaj podążą ścieżką wytyczoną przez Brzyskiego z Broziem. Niestety, chyba i tak wolałbym zainwestować w krnąbrnego gwiazdorka Bartosza Pawłowskiego z nadzieją, ze uda mu się przemówić do rozumu. Podobnie jak Michałowi.

Pierwsze śliwki robaczywki, co z tego dalej wyniknie!?