Jarząbki vs Marudy

Licząc na udaną wyprawę do Edynburga „żelaznej” ekipy, przekonamy się czy pomeczowe relacje będą tytułowane „Tak hartowała się stal” czy też raczej „legijne „żelazo” stopione, pozostała surówka”. Pod jednym podpiszą się  uszczęśliwieni optymiści, nie tak dawno uznawani za niepoprawnych naiwniaków, pod drugim pesymiści, wówczas roszczący sobie prawo do miana realistów.

Ci drudzy tych pierwszych pieszczotliwie nazwą „jarząbkami”, a ci odwzajemnią się drugim „marudami”. O jednych i drugich zatem będzie mowa.

W lidze w sobotę zremisowaliśmy z finansowo konającym  Górnikiem podłączonym pod miejską kroplówkę, zgroza! W środę Celtic zrobi sobie „powtórkę z rozrywki”, z zeszłego roku, czyli, jeżeli w pucharach, żeby awansować musi strzelić trzy razy nic nie tracąc, to właśnie to uczyni, a wówczas…  okaże się, że Berg to nieudacznik i idiota, piłkarze równi mu kretyni, lenie i zapatrzeni w siebie lanserzy, rotacja to pogibany wymysł, przy swoich zarobkach futboliści powinni grać co drugi dzień z motorkiem w tyłku, a jak nie to trzeba ich zesłać do kamieniołomów, Żewłak to naiwny żółtodziób jako skaut, którego przerobi pierwszy z brzegu cwany menago, a Leśny z Miodziem to sknerzy i gołodupcy na jakimś szwindlu przejmujący klub i nie mający bladego pojęcia jak go prowadzić! Gdy zatroskani kibice błagali o wzmocnienia, małe chytruski grosza poskąpiły, czym dały dowód ignorancji w futbolowym fachu.  Zda się z triumfem „Marudy” to obwieszczą, bo przecież właśnie o tym naiwnych kibiców „jarząbków”  identyfikujących się z obraną polityką i filozofią prowadzenia klubu, oni światli eksperci przerażeni ową klubową rzeczywistością, właśnie przekonywali.

Gdyby taki czarny scenariusz się ziścił to zdaje się, że kibicowskie ‘marudy’ – wieczni malkontenci, wpadliby w triumfujący samozachwyt, rozwijając dumnie pełną paletę własnych wieszczonych „mądrości”. Nie wykluczam, że The Bhoys są w stanie jeszcze koło piłkarskiej fortuny odwrócić, ani oni tacy słabi, ani my tacy mocni, a to jest tylko piłka, ale gdy sobie pomyślę o „czarnym scenariuszu” i co on może później wywołać, jaki lament i histeryczny płacz spowodować, wymieszany z jadowitym złorzeczeniem, z mało wyszukaną, a dosadną i poniżającą pogardliwą drwiną, to sama myśl o tym powoduje, żeby samemu identyfikować się jako „jarząbek” i tym mocniej ściskać kciuki za pozytywny wynik w Edynburgu.

Jest przestroga realna, oto urywki i gole z  pierwszego meczu w eliminacjach do Ligi Mistrzów z zeszłego roku: Szachtar Karaganda – Celtic Glasgow.

2:0 to prawie tożsamy wynik jak 4:1, Celtic musiał strzelić w rewanżu u siebie trzy bramki zachowując przy tym czyste konto i tego dokonał:

Co prawda Samarasa w Glasgow, a konkretniej na murawie w Edynburgu już nie będzie, ale jest mi bardzo łatwo wyobrazić sobie rozwój wydarzeń, w którym Celtowie od pierwszej minuty rewanżowego spotkania rzucają się nam do gardeł, zakładają wysoki pressing, nie pozwalają wyjść z własnej połowy, z animuszem gniotą za wszelką cenę dążąc do strzelenia, wciśnięcia jakimkolwiek sposobem bramki. Gdyby to im się udało, teoretycznie, pozornie jeszcze wszystko niby jest pod kontrolą, głowy tracić nie wolno, tak jak i drugiego gola! Wówczas rozpoczęłaby się już dramatyczna piłkarska ruletka, w której wszystko mogłoby się zdarzyć. Zapas trzech goli, a po prawdzie dwóch, to duży handicap dla Legii, ale przez to może okazać się zwodniczy, złowieszczo uspokajający.

To nie będzie łatwy meczyk, formalność, ale też równie prawdopodobny jak powyżej jest godny rozpatrzenia scenariusz, w którym skoncentrowana, skupiona i zdeterminowana Legia, przyjmuje twardo w obronie ataki Szkotów i gdy tylko jest to możliwe, stara się sama wyprowadzać zabójczo skuteczne kontry. Gdyby to się udało wypunktowanie Celtiku mogłoby okazać się faktem, a  proroctwo Kowala, że jeden zespół ogra drugi kilkoma bramkami by się wypełniło, tylko, że w odwrotny sposób niż wieszczył to ekspert. Marzenie, może tylko takim pozostać, ale Legia żeby osiągnąć  pozytywny rezultat, choćby i remisowy, w środę na plac musi wyjść zjednoczona, uważna, z intencją strzelenia bramki, bramek, a nie z nastawieniem li tylko bronienia korzystnego wyniku. To ostatnie „w głowie” może być początkiem końca!

Dla mnie w sporze „jarząbków” z „marudami” wynik potyczki  Legii z Celtikiem o niczym nie przesądzi. Obojętnie jakikolwiek by nie był. Spektakularnie pozytywny, wywołujący entuzjazm, czy katastroficznie przygnębiający. Oba stany uznam za niepożądane, choć rzecz jasna zdecydowanie wolę się cieszyć i skakać do góry z radości po odniesionej wiktorii, niż smucić się po klęsce, ale dla rozważań odnośnie polityki klubu, filozofii jego prowadzenia, doraźny wynik jednego pojedynku znaczenia mieć nie powinien. Jeżeli odprawimy The Bhoys z kwitkiem czekają Legię kolejne zadania, podobnie będzie gdybyśmy z Edynburga wrócili na tarczy.

A pro po tego „sporu” być może warto zaznaczyć pewną kwestię. Nie lubię krytykantów, wiecznych malkontentów, szukających dziury w całym, widzących i wytykających tylko błędy i jedynie na nich się skupiających. Eksperci, fachOFFcy i znaFcy budujący w ten sposób swój „merytoryczny” autorytet - wkurzają mnie! Ale lubię krytyków, analitycznych, intelektualnie dociekliwych i spostrzegawczych, mających swoje zdanie i z odwagą je prezentujących często po prąd obiegowym, sztampowym opiniom. Wychodzę z założenia, że żeby w czymś się utwierdzić, to w teoretycznym wnioskowaniu należy to próbować zanegować. Bez tego pozostaje naiwna wiara w prawdy objawiane przez tych, którzy chcą się wcielać w rolę proroków.

Nie ma rzeczywistości czarno-białej. Jestem zwolennikiem tego co się obecnie dzieje w Klubie, jak na razie duet L&M mnie nie zawiódł, Żewłaka darzę sympatią, a Bergowi daję czas do wykazania się jakim po prawdzie okaże się trenerem, czas do czerwca przyszłego roku! Taki ze mnie „jarząbek” ściskający kciuki za klub, również za tych którzy w nim sterują żeglując po  poszczególnych przynależnych „akwenach”, ale to nie znaczy że nie jestem w stanie dostrzec i wymienić błędów.

Oto indywidualna, bardzo subiektywna pobieżna lista mniejszych i większych grzeszków i grzechów:

1. Akademia – decyzja do końca lutego i czerwca!? Nie rozumiem czemu w wypowiedziach nowych właścicieli padały daty bez pokrycia, na szczęście to zostało zarzucone, ustąpiło miejsca próbom prezentacji twardych realiów, przyznaniu, że z Akademią, jej rozwojem, nie jest tak różowo, jak to było prezentowane, również że duet L&M w tym temacie posiada poglądowe pewne rozbieżności. Tu trzymam stronę Mioduskiego, wybieram inwestowanie w Akademię, aniżeli w „sukces sportowy”, to drugie gdyby nastąpiło uznam za grzech ciężki.

2. Mecz wiosenny  z Jagą – przyznanie się do popełnionych błędów, zaniechań, również do pewnej naiwności w postrzeganiu niektórych kwestii po tym „doświadczeniu” jest oczywistą-oczywistością, sądzę że zreflektowanie się nastąpiło, nauczka dla wszystkich nie poszła w las.

3. Rezygnacja z Kuchego – pierwszy z błędów Berga, źle ocenił wiosną przydatność do drużyny Michała Kucharczyka, za to uparcie forował w wyjściowym składzie Ojamę. Błąd do którego Norweg się przyznał, potrafił wyciągnąć wnioski i się zreflektować.

4. Zignorowanie Urbana przy celebracji mistrzostwa Polski – fajnie że Urban został zaproszony i uhonorowany, jednak Hennig oponując przeciw pojawieniu się Jasia  na murawie okazał małość, a nie swoją wielkość, własnego autorytetu na czym podobno mu zależało tym sposobem nie zbudował, raczej pokazał, że obawia się jego utraty, zatem swej wartości pewny nie jest. Kiepski sygnał.

5. Zignorowanie Superpucharu Polski na rzecz sparingu z Hapoelem Ber Shewa – ze względów szkoleniowych trener miał prawo uznać  grę z zagranicznym rywalem jako bardziej korzystną od konfrontacji  z krajowym przeciwnikiem, niestety  marketingowo, promocyjnie, wizerunkowo wyszło to kiepsko, niedobrze.

6. Nieporozumienia z Jackiem Magierą – Henning Berg był ściągany w imię ogarnięcia nie tylko spraw pierwszej drużyny, ale funkcjonowania Klubu w szerszych sportowych aspektach. Miał to poukładać! To miał być jeden z wyróżników wobec poprzednika. Tymczasem są sygnały i to upubliczniane, że pełnej harmonii, współpracy, zaufania, zrozumienia pomiędzy trenerem pierwszej drużyny, a trenerem rezerw brak. Może to zbyt mocne określenie, ale i na „optimum” wzajemnych relacji  to na razie nie wygląda.

7. Przeciąganie „pod kilem” Grzegorza Tomasiewicza – w „jedynce” zadebiutowali już i mniej  ograni w rezerwach i nawet młodsi, a chłopak wiosną potwierdzający drzemiący potencjał jest systematycznie pomijany. Jeżeli przez pryzmat wychowawczy, żeby nastolatkowi niepotrzebnie palemka do głowy nie uderzyła, a przejawiałby ku temu jakieś inklinacje, to decyzja jeszcze jest wytłumaczalna i zrozumiała, ale jeżeli na przykład wpływ na to mają kiepskie warunki fizyczne, to Berg straciłby dużo w moich oczach. Ścieżka Tomasiewicza nie musi być zbieżna z drogą Olka Jagiełły, a choćby i ostatni mundial potwierdza, że „kieszonkowi” to mogą być „mali, wielcy piłkarze”!

8.  Zakontraktowanie ligowych rzemieślników (Lewczuk, Piech) kosztem piłkarza rozwojowego (np. Bartosz Pawłowski) – oby wymieniona dwójka podążyła śladem Brzytwy, Jodły, Brozia! Podzielam argumentację, że w drużynie muszą też być doświadczone, stare wygi, niekoniecznie wirtuozi, ale tacy którzy będą tworzyli charakter zespołu, nie mogę się jednak pozbyć myśli, że wolałbym finansowe środki akurat w tych przypadkach przeznaczyć na kogoś rozwojowego, perspektywicznego.

9. Pozostawienie Dwaliszwilego, zignorowanie jego nieobecności w autokarze przy powrocie ze zgrupowania – piłkarze wolący być rentierami, czyli w sile wieku pobierający wysokie gratyfikacje za siedzenie na głębokiej rezerwie, zamiast podejmowania prób reaktywacji własnej formy i kariery w innym otoczeniu, nie wzbudzają we mnie sympatii, chociaż czynnik ekonomiczny jest tu istotny, bagatelizować go nie wolno. Życzę Wladimirowi szerokiej drogi  i wszystkiego najlepszego w nowych realiach, ale powrót ze zgrupowania bez jednego zagubionego zawodnika to mimo wszystko wizerunkowe przegięcie. 

10. Brak weryfikacji Łukasza Brozia na pozycji lewego obrońcy, czyli icosusa idea fix – bez komentarza!

Oto grzechy i grzeszki, które dostrzegam, ani  wspaniałe zwycięstwo w środowy wieczór, ani  sromotna przegrana  ich nie zmieni, nie będzie miała na ich postrzeganie wpływu. No może z wyjątkiem ostatniego punktu. Gdyby Brzytwa okazał się niedysponowany i faktycznie po lewej stronie Berg postawiłby na Brozia (!?) a ten by trzy gole na złość iocosusowi zawalił to musiałbym się zreflektować i zmienić zdanie, już bym pana Łukasza do kadry pana Nawałki nie promował!

Oby jednak w czwartkowy poranek to Kowal musiał rewidować własne poglądy, czego sobie i nam wszystkim życzę! To byłem ja, „jarząbek” iocosus, trener klasy pitolniczej.