Zły pomysł

Na początku muszę powiedzieć, że jest mi wstyd. To powinien być mój tekst

Aby wszytko było jasne, jestem wielkim admiratorem talentu Michała Żyro. Jak wielkim? Ano proszę sobie wyobrazić, że uważam iż ten gracz zrobi większą karierę niż... powszechnie wychwalany Rafał Wolski. OK, można się śmiać, ale tak mam i już. Co ja na to poradzę, że podczas gdy wszyscy zachwycają się CR7, czy Messim ja wolę Andreasa Iniestę czy choćby Antonio Valencię. Mało tego, uważam, że zespół jako całość już teraz ma więcej pożytku z „Żyrki” niż z jego rówieśnika. Michał jest lepiej przygotowany taktycznie, pożyteczniejszy w defensywie i bardziej wszechstronny (To wcale nie oznacza, że nie doceniam klasy Rafała Wolskiego, wręcz przeciwnie uwielbiam tego chłopaka, jego technikę, jego niekonwencjonalne pomysły na rozegranie piłki. Czekam jednak na więcej pracy dla drużyny, na razie zbyt wiele w tym wszystkim piłki młodzieżowej, zabawy, a za mało poważnego, odpowiedzialnego futbolu).

Owszem, Rafał to wirtuoz. Pięknym zagraniem potrafi wymanewrować przeciwników, tylko sobie znanym sposobem znaleźć się za ich plecami i umieścić piłę w siatce. Tyle, że to już. Jak nie wyjdzie zwód, jak nie wejdzie strzał, to „Wolak” znika wśród swoich kolegów. Niestety, Michał znika równie często. Wtedy na boisku nie widać go wcale, choć trzeba przyznać, że nie przestaje pracować w defensywie. Tylko jaki kibic docenia grę w obronie własnej bramki? Niewielu, rzekłbym prawie nikt. A właśnie zadania defensywne to często zadania młodego piłkarza Legii. Zresztą wszechstronność Michała Żyro to jego wielka zaleta i jednocześnie jego wielkie przekleństwo. Zbyt często ten 19-letni piłkarz „rzucany” jest po różnych pozycjach, zbyt często dostaje zupełnie inne zadania na boisku. W tym sezonie był już lewym obrońcą, lewym/prawym pomocnikiem, skrzydłowym i wysuniętym napastnikiem. To niestety nie sprzyja stabilizacji, wręcz przeszkadza w nabraniu pewnego automatyzmu w grze. A w tym wieku jest to bardzo potrzebne, wysoka, równa forma to coś co pomoże uzyskać potrzebną pewność siebie, ta zaś jak wiemy pozwala przenosić góry.

Niestety Żyro przebłyski formy miał na jesieni, świetne wejście w meczu z PSV, doskonałe rajdy z Hapoelem, kilka meczy w lidze (z występem przeciwko Widzewowi na czele). Doskonała forma w trakcie przygotowań przed-rundowych nie przełożyła się na prezentowaną formę w meczach wiosennych. Kilka przebłysków w meczach pucharu tysiąca drużyn, kilka niezłych zrywów w lidze, za mało by pozytywnie ocenić młodego piłkarza. Ja jednak wierzę, że Michał w formie, to ten z finału Pucharu Polski, gdy to przeciwnicy z Chorzowa nie mieli żadnego pomysłu jak zatrzymać młodego skrzydłowego. Czy to na skrzydle, czy zastępując środkowego napastnika robił z rywalami co chciał. Wreszcie widać było jego dynamikę, szybki zwód i świetną technikę. A, że jakoś tak dziwnie biega? A jaki zawodnik o takich parametrach biega normalnie? Peter Crouch, Zlatan Ibrahimović, czy może Danijel Ljuboja? Niestety, tylko sprinterzy pomimo swojego wzrostu potrafią poruszać się płynnie i z gracją, tylko, że Oni ćwiczą techniki biegu od małego. U nas tego aspektu techniki piłkarskiej nie uczy nikt.

Teraz podczas gdy myśląc o nowych rozgrywkach, naprawdę ostrzyłem sobie zęby na występy dwóch naszych Wilków (to już wilki przez W), na obserwowanie ich kolejnych postępów, na oklaskiwanie ich akcji... dowiaduję się, że... Obaj już są jedną nogą „gdzieś tam”. Dwaj chyba najbardziej obiecujący gracze pierwsi w kolejce do sprzedania i to za.... grosze. Bo niby nędzy milion za Michała Żyro to ma być to na co liczymy? Zawodnik o takich możliwościach, grający w lidze chorwackiej kosztuje około 3 razy tyle. Zamiast więc poczekać, dać mu okrzepnąć, dać prawdziwą szansę i zgarnąć poważną kasę (nie oszukujmy się, o nią w nowoczesnym futbolu też chodzi), my znów zadowalamy się ochłapami.

Oczywiście, może być tak jak napisał Gawin.

Michał nie ustabilizuje swojej formy na wspomnianym przeze mnie poziomie „finałowym”, nie rozwinie się tak jak no to liczę ja i zwolennicy jego talentu, ale... dlaczego nie chcemy dać mu tej szansy? Dziś sprzedamy Michała z Rafałem, jutro Olka Jagiełłę i Bartosza Żurka? To tak ma wyglądać to „samofinansowanie się” spółki? To ja chyba dziękuję. Wolę by „zdjąć” te kilka milionów z budżetu i dać tym chłopakom prawdziwą szansę. Szansę na wejście w prawdziwy profesjonalny futbol jako piłkarzy „z nazwiskiem”, jako piłkarzy z którymi ich potencjalny nowy klub będzie się liczył. Sprzedawanie ich po „taniości” to po pierwsze zwykłe proszenie o jałmużnę, a po drugie pytam - kto za nich? Michał Żyro to nasz ostatni skrzydłowy, Rafał to jedyny wykonawca stałych fragmentów gry i młody rozgrywający. Kto za nich? Chorwat? Serb? Czech? – po co? Naprawdę lepiej jest sprzedać Żyro za milion by potem większość z tego zapłacić jakiemuś kolejnemu emerytowi (za kontrakt i podpis)? To jest ta nasza polityka?

Nie tak to wszystko widziałem. Miałem nadzieję na jakąś ciągłość, a zamiast tego wygląda to tak jakby liga była tylko po to by wytransferować jak największą liczbą graczy. Bardzo niepokoi mnie w tym wszystkim zachowanie managera obu piłkarzy (ten sam pan), facet zamiast tonować nastroje zdaje się być głównym kołem zamachowym wszystkich tych spekulacji transferowych. Zresztą taka już jest jego metoda pracy, co widać po sytuacji Roberta Lewandowskiego.

Witam wszystkich po długiej przerwie spowodowanej nawałem pracy. Miałem to szczęście, że nie dane mi było zbyt głęboko przeżywać tego, co się stało parę tygodni temu z uwagi na to, że miałem mnóstwo innych rzeczy na głowie. Legia Legią ale zarabiać trzeba.
Muszę przyznać, że bardzo mile mnie zaskoczyliście dyskusją na temat odejścia Waltera i tego, co się ostatnio działo w klubie. Bardzo merytoryczna dyskusja, którą czytałem z przyjemnością. Ja, osobiście podzielam zdanie Monrooe, że należy cały ten okres traktować jednak negatywnie. Pozwoliłem sobie nawet skomentować felieton Zarzyckiego w bardzo podobny sposób, co Monrooe ale mój komentarz po kilkunastu minutach został bezczelnie skasowany. Widać pismaki z Wyborczej cenzurę mają we krwi.
Teraz do meritum. Michał ma świetne warunki fizyczne do tego, żeby zrobić wielką karierę. Zgadzam się z Monrooe, że może nawet większą niż Wolak. Dla klubów zachodnich taki piłkarz, to priorytet i nie dziwię się zainteresowaniu Hannoveru, mimo, że Żyrko ostatnio często kopał się po czole. Ale... bardzo mnie niepokoi, że w ostatnich kilku miesiącach nie zrobił nawet małego kroczku do przodu. On już powinien być bardziej stabilny. To może oznaczać, że mentalnie nie jest przygotowany do tej kariery. A jeśli mentalnie nie jest gotowy, to w Bundeslidze po prostu zginie. Czy Legia powinna go sprzedać? Moim zdaniem, kluczową powinna być opinia trenera. Jeśli trener uzna, ze nie za bardzo jest w stanie dotrzeć do piłkarza, to jak najbardziej sprzedać.
PS. No, nie mogę się powstrzymać, żeby nie dać Wallesowi prztyczka. Gdyby do Legii trafił taki Thomas Muller, to pewnie już po pierwszym meczu nazwany byłby szrotem, co nie?

Ależ Gawinie ja zdaję sobie sprawę z tego, że Chorwaci są lepiej postrzegani, ale to... banał. Globalnie masz pełną rację, każdy zawodnik klubu Premiership wart jest około bańkę, bo musi coś reprezentować, jeśli tamci go wzięli do zespołu. Nie oznacza to jednak, że zaraz go ktoś zaraz tą bańkę kupi. Indywidualnie przy każdym transferze liczą się umiejętności i to za nie się płaci.

Michał Żyro ma nieprzeciętne możliwości być piłkarzem wielkim. W środowisku mówi o tym wiele osób, sprzedając go teraz oddajemy go za perspektywy postrzegania ligi polskiej. Sprzedając za rok, dwa dostalibyśmy równowartość jego umiejętności, o tym mówię. Nie dajemy sobie szans na to by podnieść naszą "globalną cenę".

Milion euro za Michała Żyro - i co? Co za te pieniądze? Jaka to suma wobec obecnych cen na rynku? Kogo za niego weźmiemy by w zespole nie było dziury i ile na to wydamy? Na prawdę milion to dobra suma? Jeśli do kieszeni to tak. Tyle, że to oznacza, że się zwijamy a nie mamy ambicję coś ugrać.

@ Monrooe

Między innymi z powodów o których piszesz powyżej, pozwoliłem sobie napisać w tekście, że rzecz musi budzić wątpliwości również z ekonomicznego punktu widzenia.

Natomiast akurat argument finansowy, nie tylko w przypadku Michała, ale ogólnie w odniesieniu do przyszłych dylematów tego rodzaju, uważam za zdecydowanie najmniej istotny.

Dlaczego? Choćby dlatego, że jest to broń obosieczna. Gdyby nawet setka ekspertów przepowiadała 'Żyrce' świetlaną przyszłość, przekonywała, że za rok, dwa możemy wziąć za niego kilka razy więcej niż obecnie - absolutnie nie da się czegoś takiego zaplanować. Jedna, druga, trzecia pomyłka i argument na rzecz powstrzymywania się od sprzedaży, stanie się argumentem za jej jak najszybszą realizacją.

@ Senator

trafny cytat, inna sprawa, że aż mi się łezka zakręciła, czytając teks S.P. Tadzia Nalepy

@ Monrooe
no właśnie... sądziłem, że Ty to napiszesz


@ Gawin
wszyscy mówimy jednym głosem, jeśli chodzi o temat...

@ Monrooe

Odnoszę wrażenie, że jednak nie piszemy o tej samej stronie 'aspektu finansowego'

Zatrzymywanie piłkarzy w przeświadczeniu, że ich wartość w ciągu najbliższego roku czy dwóch znacząco wzrośnie, jest rozumowaniem ryzykownym i błędnym. Załóżmy że klubowa kasa stoi w przypadku takim jak Michała przed prostym wyborem - mieć milion euro czy nie mieć. Ty chcesz im powiedzieć żeby nie brali tego miliona, bo za jakiś czas mogą mieć znacznie więcej. Ja chcę im powiedzieć - nie bierzcie tego miliona, bo po pierwsze takimi decyzjami psujecie drużynę (co zresztą na skutek prostego związku przyczynowo skutkowego, bije w klubową kasę z siłą większą niż rzeczony milion), po drugie wysyłacie bardzo niedobry sygnał do kolejnych pokoleń naszej Akademii, a dopiero po trzecie bo (ewentualnie, być może, kto wie!) ten chłopak jest w stanie osiągnąć znacznie wyższą rynkową wartość na przestrzeni najbliższych kilkunastu miesięcy.

Oczywiście gdyby jakimś cudem ktoś w tym momencie zaproponował za 'Żyrkę' 4 bańki euro, powyższe rozważania straciłyby rację bytu, no ale w całym wpisie jakby niezupełnie o to mi chodzi.

@ Andrzej

Nie przypominam sobie, żebym pisał cokolwiek o GPW czy akcjach, analogia rzekłbym dość odległa (równie dobrze mógłbym twierdzić, że Ty czy Monrooe wierzycie, że używany samochód będzie z czasem zyskiwał na wartości), ale skoro już upierasz się, że Żyro jest taką swego rodzaju akcją, to zważ, że w tym przypadku koszt utrzymywania akcji w portfelu rośnie z każdym sezonem spędzonym przez tę 'akcję' w Legii (co, skoro interesuje nas wyłącznie finansowy zysk, podnosi pożądaną cenę zbycia), nie ma też mowy o precyzyjnym bieżącym ustalaniu kursu sprzedaży, nie ma większej nadziei na odbudowanie kursu w przypadku jego nagłego załamania, trzeba również wziąć pod uwagę fakt, że okres potencjalnego spieniężenia 'akcji' jest w naturalny sposób mocno ograniczony. Nie wspominając już nawet o tym, że prawdziwe akcje nie złapią kontuzji, ani w przypadku nawet wzorcowego i wymarzonego rozwoju nie przewróci im znienacka w głowie obrotny menago.

Powtarzam - sprowadzenie rzeczy do czysto finansowej kalkulacji (dziś milion - źle, jutro trzy - dobrze) oznacza wkroczenie w terytorium, które określiłbym delikatnie jako bujanie w obłokach, w myśl tej logiki piłkarzy powinno się sprzedawać tak naprawdę natychmiast kiedy tylko pojawi się jakakolwiek oferta (nie można zresztą wykluczyć, że taka strategia obowiązuje w Legii). Milion euro stanowi poważny, rzeczywisty argument - nie da obalić się go podejmując walkę na gruncie czysto finansowym, w dodatku posługując się wyimaginowanymi, wirtualnymi zyskami w charakterze oręża.

Granica pomiędzy giełdą a używanym samochodem leży gdzieś tak w okolicach 27 lat. Piłkarz młodszy powinien być traktowany jak pakiet akcji kupiony w czasie bessy a starszy jako ten używany samochód. Żyro zdecydowanie należy do tej pierwszej grupy. Natomiast, ja cały czas robię zastrzeżenie, że o tym, czy Michała sprzedać czy nie powinien zadecydować trener. Jeśli teraz go zatrzymamy a trener stwierdzi, że to drewno i będzie go trzymał na ławce, to należy go sprzedać dopóki ktoś chce go kupić. Jeśli zaś trener uprze się, że zrobi z niego piłkarza, to jak najbardziej zatrzymać.

Uważam politykę władz Legii polegającą na wyrażaniu zgody na transfery każdego zawodnika za odpowiednią zapłatą za słuszną.

Jest tu co prawda pewien konflikt pomiędzy oczekiwaniami kibiców chcących budowy silnego zespołu z tzw. najlepszych zawodników a "pozbywaniem" się właśnie najlepszych, ale interes klubu i samego piłkarza jest istotniejszy. Zresztą gracza nie można w klubie trzymać na siłę. Przypomnę o prawie Bosmana i jego rozwinięciu tj. prawie Webstera. Zawodnik w wieku do 28 lat może odejść z klubu, jeżeli był w nim co najmniej 3 lata, gdy:
1. Złoży taka deklarację do 15 dni po zakończeniu sezonu
2. Przejdzie do klubu w innej federacji /w praktyce do innego kraju/
3. Klub otrzyma odszkodowanie w wysokości równej zarobkom piłkarza do końca kontraktu, nie dłużej niż do 5 lat pobytu w danym klubie.
Zawodnik powyżej 28 lat może odejść po 2 latach pobytu w jednym klubie. Ma to oparcie w art. 17 Regulaminu FIFA i orzecznictwie Międzynarodowego Trybunału Arbitrażowego w Lozannie. W Polsce z Prawa Webstera skorzystał b. piłkarz Wisły Adam Kokoszka, który po 5 latach pobytu w Wiśle odszedł za darmo. Kluby starają się z tego prawa nie korzystać chcąc zachować dobre relacje z przyszłymi partnerami, ale taka możliwość istnieje.

Nie tylko z tego powodu i nie tylko dlatego, że klub zarabia na transferach popieram samą ideę. Uważam, że młody, zdolny piłkarz, aby się rozwijać powinien z każdego polskiego klubu wyjechać, jeżeli ma taką okazję. Decydują tu moim zdaniem kwestie szkoleniowe.
Po nieudanych MŚ 1986 roku /tylko wyjście z grupy/ ówczesny trener reprezentacji Antoni Piechniczek powiedział, że "Polska myśl szkoleniowa nie jest gorsza od zagranicznej. Świat nam odjechał pod względem infrastruktury i farmakologii". Jak niedawno przyznał słowa te wypowiedział po rozmowach ze Zbigniewem Bońkiem. Wtedy można było uznać je za prawdziwe. Ale kiedy dziś Pan Antoni nadal twierdzi, że Polska myśl szkoleniowa ma się dobrze to się myli. Sama myśl może tak, ale praktyką szkoleniową daleko odbiegamy od większości Europy. W Polsce trenuje się za mało i żle. I to od kilkunastu lat. Nie wchodząc w szczegóły można powiedzieć, że nasi piłkarze trenowani w naszych klubach do końca lat 80-tych motorycznie nie odbiegali od zagranicznych rówieśników. Zmiana metod treningowych też związana z podgrzewanymi płytami polegająca na intensyfikacji treningu nie do końca z uwagi na boiska mogła być przeniesiona do nas. Niemniej trenerzy znacznie treningi zintensyfikowali. Ale Europa poszła o krok dalej. Od ponad 10 lat trenuje się i objętościowo więcej i znacznie intensywniej. My w większości zostaliśmy na poziomie 45minut dziennie w okresie startowym. Trener Hapal w Zagłębiu aplikując 2 treningi dziennie został królem wiosny. W Legii w takiej jednostce treningowej chciano i utrzymywać wysoki poziom motoryczny i nauczyć gry atakiem pozycyjnym. W efekcie i to i to było na niskim poziomie.
Przytoczę taką hipotetyczną rozmowę jaką Pan Kuchar - właściciel Lechii Gdańsk mógł odbyć z trenerem tego klubu: "Panie trenerze jak oglądałem treningi w NBA to widziałem, że oni tam trenują 3, 5 do 4 godzin dziennie, a mecz trwa 1 godzinę. A u nas mecz trwa 1,5 godziny, a oni trenują o połowę krócej. To co innego. Ale w Niemczech trenują po 2 godziny 2 razy dziennie. To też co innego. A czy Pan ma plan treningu i go realizuje. Tak mam i jak mi starczy czasu to go realizuję. To za co ja płacę takie pieniądze. W przeliczeniu na godzinę pracy zarabiacie więcej niż gdziekolwiek indziej"

Większość trenerów i piłkarzy traktuje trening jak zło konieczne i nie zamierza poświęcać mu zbyt wiele czasu. Gdy po Janie Urbanie trenerem został Stefan Białas chciał, aby piłkarze pobyli ze sobą w klubie chociaż godzinę. Zawodnicy go wyśmiali /pierwszy był Iwański/:
"Panie trenerze my mamy wiele spraw do załatwienia - zakupy, dzieci do szkoły, życie towarzyskie". W sumie to łaskę robili, że raczyli wpaść na trening. I te balangi po prawie każdym meczu. Trenerzy też nie lepsi. Opowiadał Pan JW jak to jeden trener w okresie startowym koniecznie musiał wziąć urlop, a inny nawet na te 45 minut nie raczył przychodzić.

Wspomnieć też trzeba ubóstwo taktyczne jakie panuje na naszych boiskach. Króluje powszechnie metoda obrony Częstochowy i jak się uda to może się coś strzeli. Zawodnik w wieku powyżej 25 lat, gdy przechodzi do kluby zagranicznego tak daleko odbiega taktycznie od nowych kolegów, że nie wiadomo czy to jeszcze ta sama gra.

W takiej atmosferze powszechnego nieróbstwa i demoralizacji młody, ambitny piłkarz nie ma czego szukać. Uciekać i to jak najszybciej.

W 1960 roku kandydat na prezydenta USA J.F.Kennedy przechylił szalę zwycięstwa na swoją korzyść hasłem: "Nie mów co Ameryka może zrobić dla ciebie. Powiedż co ty możesz zrobić dla Ameryki". U nas popularność wielką miałoby zawołanie: "Nie dawaj nic od siebie. Za to żądaj wszystkiego dla siebie".

Oczywiście młody piłkarz powinien trafić do klubu,gdzie mógłby się rozwijać, a więc do klubu lepszego niż dotychczasowy. Jeżeli ma na uwadze tylko wzrost zarobków to kariery nie zrobi. Dlatego nie pochwalałem wyboru Borysiuka, gdyż wyjazd do 1KFC to ze sportowego punktu widzenia nonsens /jest to klub na poziomie Widzewa/. Tak, jeżeli Żyro miałby wyjechać do Dortmundu, Werderu czy Hannoweru 96 to tylko wypada przyklasnąć. Inna sprawa czy nie mierzy za wysoko. W Legii talentu do pracy nie wykazał /wręcz odwrotnie/, za to miał duży zapał do pozaboiskowych rozrywek. Ale podobne problemy były w Lechu z Lewandowskim i zmiana otoczenia i atmosfery dobrze mu zrobiły.

W moim przekonaniu Józef Wojciechowski obecnie uważa się za nie mniejszego speca od piłki jak Zbyszek i Andrzej, jak każdy z tu na c-L udzielajacych się kibiców, co więcej może stwierdzić, że od każdego z nas, ma dużo większą znajomość piłkarskich arkanów, wyrobioną na podstawie niezliczonych rozmów na przestrzeni kilku lat z fachowcami o ugruntowanej wiedzy teoretycznej i praktycznej, wszak wśród jego futbolowych doradców nie byli tylko polityk Oleksy, czy hokeista Czerkawski.

Pewność własnych osądów jest u bossa J.W. z pewnością nie mniejsza niż u każdego z nas, jeżeli wtrącał się i czuł się na siłach krytykować założenia taktyczne i wybory personalne swoich trenerów, to taka "pestka" jak zwiększenie objetości i intensywności treningów musiała od razu przyjść mu do głowy, gdy tylko drużyna nie osiągała wyników na miarę jego aspiracji. Z wyegzekwowaniem cięższych i dłuższych treningów to przecież dla apodyktycznego Józefa Wojciechowskiego nie byłby żaden problem, a jednak skutecznie ktoś mu wybił to z głowy, przekonał, że nie tu leży pies pogrzebany. Sądzę, że Fornalik i w Polonii i w Ruchu metodologię treningów miał taką samą, paradoksalnie trenerami, którzy ponoć do zajęć się za bardzo nie przykładali byli w Polonii zagraniczni szkoleniowcy!

Bynajmniej jestem ostatnią osobą, która miałaby bronić PMS, sądzę, że mają dużo za uszami w metodologii treningu również, ale moja wiedza i praktyczna i teoretyczna, a raczej jej brak, powstrzymuje mnie od zbyt jednoznacznych osądów i wyciągania radykalnych wniosków. Po prostu się na tym nie znam, żeby miarodajnie stwierdzić po jakiej dawce treningu piłkarz jest niedotrenowany, a po jakiej przetrenowany. Wiem jako laik i ignorant w temacie, że jednak jedno i drugie może mieć miejsce, a za optymalizację obciążeń treningowych odpowiadają w klubach specjaliści, fizjolodzy z wiedzą z pewnością większą od każdego z nas. Skłonny jestem raczej sądzić, że schematy zajeć treningowych w klubach europejskich z budżetami na przynajmniej kilkunastomilionowym poziomie i aspiracjami gry w europejskich pucharach, są podobne, trenerzy się wymieniają, jeżdżą na staże, podglądają, gdyby sukces miał zależeć tylko od zwiększonej objętości zajęć, to coś takiego wyegzekwować jest najłatwiej. Zaręczam, choćby dla twórcy klubu Kokosa gdyby widział taką potrzebę, wymusiłby to na trenerach i piłkarzach szybciutko. Magath funkcjonuje w Bundeslidze jak u nas Okuka. Róznice w podejsciu do treningów samych piłkarzy są z pewnością, ale mogą być pochodną dużo większej rywalizacji wśród szerokiej kadry o pierwszą jedenastkę, to stymuluje zaangażowanie, coach z batem jest zbędny.

Legia w konfrontacji czy to ze Spartakiem, czy nawet z PSV lub Sportingiem fizycznie, wydolnościowo i szybkościowo od tych drużyn nie odstawała, przynajmniej takie odnosiłem subiektywne wrażenie, a realną wykładnią porównawczą byłyby wyniki z programu Amisco. Trenerem, który koszarował piłkarzy w klubie, robił im długie odprawy i zwracał szczególną uwagę na przygotowanie fizyczne, oraz realizację wytyczonych założeń taktycznych jest Stefan Majewski, gdyby został trenerem w Legii, zamieniłbym się w antypatii do takiego szkoleniowca z Andrzejem.

Dla mnie, różnica w metodologii treningu, kiedyś w Polsce faktycznie polegała na długich obozach przygotowawczych, nastawionych na ładowanie akumulatorów, czyli górskie marszobiegi w kopnym śniegu, teraz ten sam efekt stara się uzyskać zajęciami z piłką i dzieje to się skutecznie ponieważ jak sam Zbyszek gdzieś tu na c-L w komentarzu zauważył, w obecnych czasach piłkarz podczas meczu musi przebiec dużo więcej kilometrów, w dużo większym tempie niż kiedyś, zatem i jego przygotowanie fizyczne do takiego zwiększonego wysiłku musi być zdecydowanie lepsze.

Zgadzam się z jednostronnym nastawieniem taktycznym polskich trenerów, nie wiem tylko czy sam jako trener posiadając zawodników o takich a nie innych parametrach, pod presją wyniku, nie ordynowałbym tego co najszybciej i najprawdopodobniej ma przynieść mi sukces, czyli autobus w polu karnym i dzida do przodu, czyli osławiona polska gra z szybkiego kontrataku. Na szczęście i Fornalik i Ojrzyński i Mroczkowski i Hajto nie zawsze tej zasadzie hołdują, starają się ją wzbogacić, urozmaicić.

Na czuja, jako ignorant, czerpiący swą wiedzę przede wszystkim z medialnych wypowiedzi, oraz z analizy wyników, do polskiej metodologii treningów największe pretensje mam gdy obejmuje okres między 10 - 20 rokiem życia piłkarza. Wówczas jest wszystko, lub prawie wszystko kształtowane i tu są chyba najwieksze "rezerwy", to znaczy w starą PMS w ogóle nie wierzę, nadzieję pokładam w młodych wykształconych obecnie trenerach. Rzeczą niezbędną jest rozwój klubowej infrastruktury dla piłkarskiego narybku, a tu pojawiają się już ogromne wątpliwości, a podejście do tematu na przykładzie Cupiała i Bednarza moim zdaniem woła o pomstę do nieba.

Aha, dla mnie modelową ścieżką, jest przejście Błaszczykowskiego i Lewandowskiego do klubu z "europejskiej piątki" w tym przypadku do Bundesligi, to byłbym skłonny uznawać za wzorzec.

Andrzej a jaką my mamy wiedzę, żeby stwierdzić jak takie rozmowy między Walterem, Cupiałem, Wojciechowskim, a poszczególnymi kandydatami na trenerów wygladały. W jaki spoób Ty, ja lub Rutkowski z Filipiakiem lub Cackiem możemy miarodajnie zweryfikować mikrocykl treningowy zaproponowany przez danego trenera?