Marta, jedyna grzechu warta?

Marta, jedyna grzechu warta?
Jak ktoś już jest idiota, to próżna robota,
To coś kibica omota, a prezes się miota,
Stracony sportu duch i kasa, nie mało, nie mało,
Sam nie wiesz, jak się stało, lecz
Mnie męczy jedna rzecz:

Czy pani Marta jedyna grzechu warta?
Ta myśl uparta zabija mnie.
Bo dla mnie Marta zakryta karta -
Być może ofiarnego kozła warta, być może nie.

To niby nic, a kierownik pewna praca,
Czy to z Martą się opłaca?
Wiemy, że nie! Ale to rzecz otwarta,
Bo gdyby Marta
jedyna kary warta
Byłoby źle.

To strasznie mnie natęża, natęża, natęża
Pytam zatem  wprost Prezesa, Prezesa, Prezesa,
On z kibica duchem blisko, porządne chłopisko,
On zwykle mówi wszystko nam,
Niech teraz powie sam.

Czy pani Marta jedyna grzechu warta?
Ta myśl uparta zabija mnie.
Bo dla mnie Marta zakryta karta -
Być może ofiarnego kozła warta, być może nie.

Pozwoliłem sobie nieudolnie sparafrazować przebój  idolki moich rodziców i dziadków, królowej polskiej estrady lat minionych, przed erą elektrodową. W poczuciu winy, dokonanej profanacji, gwoli zadośćuczynienia prezentuję niedościgły oryginał:

Czasy i style muzyczne się zmieniają, jakoś za specjalnie ani z przeszłością, ani z teraźniejszością identyfikować się nie potrafię, sorry nie mój klimat, ale nawet bez parafrazy, autorowi  tekstu, niezrównanemu Marianowi Hemarowi , trzeba oddać, że miał wizję, czy aby nie proroczą, choć pewnie nigdy by nie przypuścił, że dręczącą kibiców piłkarskich!?

Niby o „Bereśgate” wiemy wszystko, został popełniony proceduralny, zgłoszeniowy błąd, opłakany w tragicznych dla Legii skutkach, ale po prawdzie jak w klubie aspirującym do Ligi Mistrzów coś tak kuriozalnego  mogło się wydarzyć, tej wiedzy już brak. O prawniczej walce w Lozannie, jej przebiegu, podejmowanych krokach, Klub ochoczo informował zewnętrzny świat, o samej praprzyczynie największej afery, potwierdzone publicznie informacje są raczej skąpe i oględne.

Dariusz Mioduski dla Przeglądu Sportowego: „Nałożył się splot zdarzeń. Ktoś przygotował listę, ktoś wpisał – albo nie – nazwiska, ktoś to czytał, ktoś zaakceptował i wysłał. Uważaliśmy, że skoro Bartek Bereszyński jest zdyskwalifikowany i nie może grać z St. Patrick’s, to nie ma sensu wpisywać go na listę. Zostało puste miejsce. Niestety, ale w klubie, zabrakło osób z doświadczeniem, jak postępować przy zgłaszaniu drużyny do kolejnych rund w Europie.”

Osoba z doświadczeniem, której w klubie zabrakło, diagnozuje sytuację następującymi słowami: „(Zabrakło) wszystkiego. Znajomości przepisów, asekuracji, współpracy pracowników, pokory...”  (sport.tvp.pl)

Czyli niby „wszystko” wiemy, niby „wszystkiego” zabrakło, ale po prawdzie wiemy bardzo mało, z konkretów prawie nic. Niby można to łatwo wytłumaczyć, w klubie nie chcą rzucać na żer opinii publicznej swoich pracowników, jakkolwiek by zawinili, ich rozliczenie, wyciągnięte konsekwencje powinny zapadać bez emocji, w oparciu o rzetelną analizę, a w takim razie, bez błysków fleszy i stawiania medialnych szubienic. Takie postępowanie jest zrozumiałe, szukanie kozłów ofiarnych, usatysfakcjonowanie tych, którzy żądają szybkich rozliczeń i spadających głów, ani chwalebne by nie było, ani  efektów na przyszłość mogłoby nie przynieść. Jednak brak wyjaśnienia mechanizmu genezy popełnionego błędu, skutkuje mniej lub bardziej uprawdopodobnionymi domysłami, spekulacjami opartymi o niepotwierdzone wypowiedzi, lub o takie, z których ich autorzy (zreflektowani, strofowani?) się wycofują. Pojawiają się plotki, niesamowite teorie spiskowe, niekiedy na pograniczu stawiania „zarzutów prokuratorskich”. To z kolei wizerunkowi pracowników z Ł3, który już i tak doznał istotnego uszczerbku jeszcze bardziej  nie służy. Wyjaśnienie dlaczego doszło do takiej, a nie innej sytuacji wydaje się potrzebne, również dlatego, że błędy w cyklu rocznym zdają się być powielane, żadne wnioski, żadna nauka z nich nie jest wyciągana, takie powstaje wrażenie!?

W 2013 roku po dotkliwych karach nakładanych przez UEFA na Legię, jedna z konkluzji prezesa Leśnodorskiego brzmiała: „Jeśli się dostaje jakieś kary, trzeba wiedzieć przynajmniej za co.” (legionisci.com)

Czy w 2014 roku w samolocie powracającym z Edynburga legijna ekipa była w pełni świadoma jakiż to ponownie błąd popełniła, tym razem w sferze proceduralnych wymogów formalnych stawianych przez UEFA?

Niespełna dwanaście miesięcy temu prezes diagnozował: „Nie jest łatwo współpracować z UEFA, mimo iż wydaje się być stabilna, choć z wieloma rzeczami możemy się nie zgadzać. (...) To jest w dużej mierze wynik nieporozumienia i z tym się nie zgadzamy. Nie mieliśmy świadomości tych konsekwencji,…” (legionisci.com)

Jaka obecnie w klubie była świadomość wyciąganych konsekwencji  za nieprzestrzeganie przepisów międzynarodowej organizacji z siedzibą w Lozannie?

Jakże złowieszczo i ponuro brzmią ubiegłoroczne refleksje, które o zgrozo okazały się spełnioną powtórnie prognozą, kruczoczarnym proroctwem, głównodowodzący na kapitańskim mostku wykrakał: „My przez wiele lat zapracowaliśmy sobie na to, że Legia jest w UEFA na cenzurowanym. Echem odbijają się awantury z przeszłości przez które federacja wyłapuje nawet najmniejsze nieprawidłowości, które się u nas wydarzą. Dodatkowo dochodzi fakt, że Polska ma bardzo słabą pozycję wewnątrz tej organizacji. Poza tym, nie ma co ukrywać, po prostu dajemy im powody, sami się podkładamy. To jest dla klubu fatalne i powoduje, że cofamy się w rozwoju. W ten sposób nigdy nie będziemy w stanie być silnym europejskim klubem. Pracujemy nad tym, żeby to zmienić, ale, znowu, to wymaga czasu.” (wprost.pl)

To są słowa z września 2013 i bolą jak cholera, ponieważ okazuje się, że w podstawowych dla egzystencji, rozwoju klubu kwestiach, z przeszłości nie są wyciągane żadne wnioski  na przyszłość, słowa są tylko słowami, zdają się nie mieć jakiegokolwiek znaczenia!?

Bogusław Leśnodorski  po meczu z Celtikiem zatwitował – zawiodłem. Tak, zgadza się! W tej kwestii:

 -Leśny dałeś dupy!

Że tak, wkurzony, bezceremonialnie, po kibicowsku, pozwolę się zwrócić.

Piszę to jako zwolennik, który sam siebie określa  „jarząbkiem”, któremu wizja rozwoju klubu roztaczana przez duet M&L odpowiada, z nią jako kibic chcę się utożsamiać, ale właśnie dlatego w legijnych sprawach należy być szczerym, nie mechanicznym, bezwiednym potakiwaczem, ale i  surowym recenzentem w sprawach które się uznaje za zawalone, których nie powinno się zamiatać pod dywan jeśli błędy maja nie być  powielane i w których właśnie w tej intencji oczekuje się wyjaśnień.

Dlatego publicznie pytam. Pryncypał zwraca uwagę na pewną kwestię i powiada „pracujemy nad tym” to na czym ta „praca” ma polegać (?) skoro podlegli pracownicy pryncypała zda się jego słowa raczą olewać, ignorować? Moje domniemanie jest dwutorowe, albo wyselekcjonowani pracownicy są leniwi i tępi, albo zadania postawione przed nimi  zostały źle określone, struktura, zakres kompetencyjnej odpowiedzialności  jest niejasny, zatem błędotwórczy. Pewne jest jedno, w jednym i drugim przypadku, zawodzi nadzór.

Pierwszy przypadek moim zdaniem jest mniej prawdopodobny od tego drugiego. Nie mam pretensji o zatrudnienie kobiety, pani  Marty Ostrowskiej na stanowisku kierownika drużyny. Wręcz posiłkując się damsko-męskimi  stereotypami ta decyzja właśnie była dla mnie zrozumiała. W szkole, na przerwach prace domowe spisywałem od pilniejszych, bardziej skrupulatnych koleżanek i licząc na te właśnie cechy nie miałbym obaw powierzając kobiecie funkcję, która takich właśnie przymiotów wymaga. Nie wierzę, żeby jako asystentka „szyszek w ITI” pani Marta językiem angielskim się nie posługiwała, w kwestiach logistycznych przy załatwianiu spraw bytowych dla zespołu poza granicami kraju, ten atrybut też musiał być jej niezbędny, nie mogę sobie wyobrazić, że mogło być inaczej. Dlaczego zatem Marta zgrzeszyła i przepisów UEFA w zakresie jej „działki” sobie nie przyswoiła, nie była w stanie jako kierownik drużyny skutecznie zareagować, ba, ponoć arogancko zlekceważyła wyartykułowane wątpliwości, czyli była sama ich pozbawiona w błogiej nieświadomości?

Wina pani kierownik wydaje się ewidentna, zaufanie w drużynie bezpowrotnie utracone, ale nie zgodzę się z tymi, którzy błąd sprowadzają tylko i wyłącznie do zaniechania, niekompetencji  jednej osoby. Nie zgodzę się z tezą, że w klubie pukającym do bram Ligi Mistrzów przepisy i procedury UEFA ma znać tylko i wyłącznie jeden, jedyny pracownik,  to by było przyznanie się do organizacyjnego  dyletanctwa, jeżeli  ktoś taki zawiedzie (a to zawsze należy uwzględniać, człowiek jest tylko człowiekiem, doskonali nie istnieją) to dla klubu ma już nie być ratunku, umarł w butach i takie założenie należy zaakceptować!? Piramidalna bzdura! To by było jakieś kuriozum, dowód potwierdzający tezę Elżbiety Błażniak o braku asekuracji, współpracy, również dowodzący niejasnych zakresów kompetencyjnych. Jeżeli z tym się zgodzimy, to roszada na stanowisku kierownika drużyny nie okaże się lekiem na całe zło.

Dla postronnego, oczywista oczywistość,  główną rolę w procedurze zgłoszeniowej ma pełnić kierownik drużyny, nie on ustala listę kadry piłkarzy na dany mecz lub cykl rozgrywek, ale jego psim obowiązkiem jest ją skontrolować względem wymogów formalnych. Pani Marta zaś stwierdziła: „Ja nie odpowiadam za listy zawodników wysyłane do UEFA. Dostaję gotowe dokumenty z działu administracji sportowej” te słowa świadczą, że przy zgłaszaniu dokumentów do UEFA swojej roli weryfikacyjnej kierownik drużyny pani Marta jest nieświadoma! Dlaczego(?), jest taka tępa i leniwa, że zakresu swoich obowiązków nie ogarnia, czy też może jednak ktoś ten zakres obowiązków jej źle wytyczył, przedstawił. Z tych słów wynika, bardzo ważna kwestia, w procedurze zgłoszeniowej do UEFA, okazuje się, że nie kierownik drużyny przygotowuje dokumenty, nadzoruje ten proces, zatem poczuwa się do odpowiedzialności za niego, ale robi to „dział administracji sportowej”. Kierownik drużyny w procedurze zgłoszeniowej do UEFA zda się został zmarginalizowany, „wyręczony”, chyba miał takie poczucie i niestety w takim razie nawet swoją „weryfikacyjną” rolę w tym procesie zaniedbał, „zaniechał” no i tym sposobem stał się głównym winowajcą. Nie ma przebacz, jeżeli na dokumentach podpisy widnieją, to do odpowiedzialności  trzeba się poczuwać i ją ponosić. Marta Ostrowska nie zweryfikowała dokumentów względem przepisów UEFA, to fakt bezsporny, ale też zdajmy sobie sprawę, że w układzie jaki chyba funkcjonował to zaniedbała rolę „asekurującego”, choć  sama jako kierownik drużyny wypełniający procedurę zgłoszeniową winna być „asekurowana” ale tu była „wyręczona” przez „dział administracji sportowej”. Ale w takim razie, jeżeli ktoś kogoś „wyręcza”, to nie powinien również przejmować odpowiedzialności za obowiązki których się podejmuje, przepisów procedur zgłoszeniowych UEFA już znać nie musi!? Ostrowska błędnie przyjęła, że ten kto z obowiązków ją „wyręczył”,  przepisy ma w małym palcu, parafkę przystawiła, tym samym swoją głowę pod topór bezwiednie złożyła.

Przegląd Sportowy tak to przedstawił: "(...) Z naszych informacji wynika, że w stołecznym klubie odpowiedzialność za zgłaszanie zawodników ponosi kilka osób. Generalnie leży to w gestii pionu sportowego, na czele z dyrektorem sportowym Jackiem Mazurkiem i koordynatorem działu sportu Dominikiem Ebebenge. Wielu kibiców obarczało winą kierownik drużyny Martę Ostrowską, ale w tej sprawie nie jest ona kluczową postacią. – Przed wysłaniem list zgłoszeniowych muszą być one zaakceptowane przez kilka osób. Jest wśród nich Ostrowska, ale tak naprawdę to nie od niej zależy zgłaszanie piłkarzy. Odpowiedzialność rozkłada się na cały pion sportowy, który ma swoich przełożonych. Bez ich zgody nic nie jest wysyłane – mówi nam osoba pracująca w Legii. Niewykluczone jednak, że to Ostrowska zostanie kozłem ofiarnym w tej kompromitującej sytuacji.”

Zrządzający klubem raczej są świadomi właśnie takiego stanu rzeczy, Bogusław Leśnodorski na konferencji z 10 sierpnia stwierdził: „Odpowiedzialnych jest kilka osób w dziale sportowym. Nie pozostaje nam nic innego, jak wyciągnąć konsekwencję w stosunku do tych ludzi. Chcemy jakoś to naprawić. Na dzień dzisiejszy cztery osoby oddały się do dyspozycji zarządu klubu, a w najbliższych dniach zapadną konkretne decyzje." (2x45.info)

Na dzień dzisiejszy sytuacja sprawia wrażenie, że mieliśmy „wyręczaną” w swych kompetencjach panią kierownik drużyny, „malowanego” pana dyrektora sportowego oraz  koordynatora działu sportu, czy też kierownika do spraw  rozwoju w jednym, szczawika po studiach, żółtodzioba bez doświadczenia, za to „człowieka orkiestrę”, zda się przejmującego obowiązki i kierownika drużyny, i dyrektora sportowego, i odpowiedzialnego za transfery „skauta” i brylującego w wywiadach niemalże „rzecznika prasowego klubu”. To wszystko na barki skwapliwie sobie pozakładał dwudziestotrzylatek, chodząca alfa i omega, „prawa ręka prezesa”. A przy tym podstawowych przepisów i procedur UEFA nikt w klubie nie zna, nikt się tym nie przejął!?

Muszę poczynić zastrzeżenie, Dominika Ebebenge na klubowych korytarzach spotkałem w 2010 roku i już wtedy zetknąłem się z opinią o nim, że jest pozytywnie zakręconym na punkcie Legii świrem, w tym pozytywnym znaczeniu. Nie poznaliśmy się, ale wypowiedzi medialne zdają się świadczyć, że jest elokwentnym i inteligentnym młodym człowiekiem z ogromną pasją i energią, w tej chwili również już porządnie wykształconym, nie mam najmniejszych wątpliwości, że właśnie na tego rodzaju osobach winna się opierać kadra administracyjna Klubu. Życzę Dominikowi by w przyszłości  został prezesem, ma ku temu predyspozycje, ale jeżeli w jakiejś części jest odpowiedzialny za „Bereśgate” to tym bardziej szlag mnie trafia. Wszędzie go pełno, ma „działaczowskie ADHD”, pupilek Zarządu, ale okazuje się, że w konkretnej sytuacji  jeżeli był w łańcuszku procedury zgłoszeniowej do UEFA, to zawiódł, być może dlatego że głowę ma zajętą zbyt wieloma rzeczami i na tym na czym powinien się skoncentrować, za co wziął odpowiedzialność, nie jest w stanie się skupić.

Jeżeli chodzi o Jacka Mazurka to również rozpatrywanie jego osoby tylko przez pryzmat ostatnich wydarzeń nie wydaje się adekwatne. Mam pretensje do dyrektora sportowego, że nie potrafił poukładać spraw zda się jemu przynależnych, źle je nadzorował, gdzie kota nie ma tam myszy harcują, a Mazurek jako już doświadczony pracownik powinien okazać się właśnie „kotem” dyscyplinującym „myszy” czyli młody nowy zaciąg. Niestety tak się nie stało, ale jego zasług choćby przy tworzeniu Akademii nie wolno nie uwzględniać i o nich zapominać.

Jestem wkurzony, najbardziej na tych, z którymi łącze własne nadzieje, a którzy okazuje się, że potrafią zawieść, ale z drugiej strony samemu się reflektuję, błędy każdy popełnia, nie są udziałem tylko tych co nic nie robią, w „Bereśgate” zawiódł przede wszystkim system kompetencyjny i to jego trzeba zrewidować, naprawić.

Zatem Szanowni Kibice zamiast złorzeczyć na grzeszną Martę, poczekajmy na ogłoszenie zapowiadanych konkretnych decyzji . Zmiana na stanowisku kierownika drużyny zda się jest przesadzona, ale nie oczekuję „palenia czarownic na stosie”, ścinania kolejnych tym razem męskich głów. Spodziewam się i na to liczę, zmian systemowych, koncepcyjnych i kompetencyjnych, przepraszam, Panie Prezesie, dziś oględne „pracujemy nad tym” jako kibicowi już mi nie wystarcza. Nie chcę za rok usłyszeć o kolejnej wtopie, indywidualnym błędzie, za który UEFA ześle nas w jakieś kazamaty!

Jeżeli w „dialogu” z UEFA podnosimy, że chodzi nam o zasady, to odpowiedzialni mężczyźni jeżeli zawiedli za plecami kobiety chować się nie powinni. Uderzmy się szczerze i otwarcie w piersi, wykażmy swój błąd, wyjaśnijmy dlaczego do niego doszło, żeby nikt nie mógł nam zarzucić, że go bagatelizujemy, wypieramy się, lub że posłużyliśmy się „kozłem ofiarnym”. Tylko wówczas z otwartą przyłbicą można stanąć do walki z biurokratycznymi futbolowymi technokratami.