Legia 2011/2012 - napastnicy

O ile podsumowanie defensywy naszego zespołu wypadło całkiem pomyślnie, to już ocena piłkarzy grających w pomocy zespołu Macieja Skorży wypadła co najmniej blado. Co prawda jesień w wykonaniu graczy operujących w środku pola wyglądała całkiem dobrze to wiosna była już bardzo słabiutka. Niestety, taka a nie inna postawa musiała mieć swoje odzwierciedlenie w wynikach osiąganych przez zespół i… miała. A co w takim razie z legijnym napadem? Czy krytyka, której byliśmy świadkami w trakcie sezonu rzeczywiście była w pełni zasłużona? Po analizie środkowej strefy boiska przychodzi czas na zajęcie się formacją ataku Legii Warszawa.

(uproszczony zarys taktyczny)

W sezonie 2011/2012 Legia Warszawa grała jednym napastnikiem. Za jego plecami operował ofensywny pomocnik, którego zadaniem było wspomaganie go w ataku na bramkę przeciwnika. Ten ofensywny duet był wspierany dwójką bardzo ofensywnie usposobionych zawodników (skrzydłowych), którzy mieli za zadanie w zależności od rozwoju sytuacji na boisku rozciągać obronę (co miało ułatwić penetrację pola bramkowego) lub wręcz skracać pole gry co oznaczało na zagęszczenie w polu karnym. Podczas gdy powszechnie przyjmuje się, że wysunięty napastnik jest od strzelania bramek w Legii było nieco inaczej. Drużyna z Łazienkowskiej 3 w tym sezonie dysponowała jednym zdrowym napastnikiem. Wszystko byłoby pewnie zgodnie ze sztuką gdyby nie dość istotny fakt. Danijel Ljuboja, bo o nim mowa, jest zawodnikiem kompletnie nieszablonowym. Dlatego też jedyny nominalny napastnik „wojskowych” częściej przebywał poza polem karnym niż w obrębie 16 przeciwnika. Rozgrywał, dryblował, podawał, zgrywał, dośrodkowywał, ale… w polu karnym o nie było. Obowiązki egzekucji rywala musieli wziąć na siebie inni. W momencie, gdy Serb schodził do boku boiska, w pole karne przeciwnika miał wchodzić ofensywny pomocnik lub nawet skrajny pomocnik. Trzeba przyznać, że na jesieni całkiem dobrze to wychodziło, najpierw Radović a potem Rybus dostosowali się do tej taktyki. Niestety wiosna to ciągłe problemy z działaniem, ciągle zgrzyty w tak dobrze pracującej maszynie.

NAPASTNICY:

7 Michal Hubnik – Bezsprzecznie największy pechowiec tego sezonu. Przewlekła kontuzja nie pozwoliła sympatycznemu Czechowi na to by pomógł drużynie. Dziś już wiemy, że to koniec jego przygody z Legią Warszawa. Szkoda, bo gdy był zdrowy pokazał się z naprawdę dobrej strony. Ocena: Bardzo mi szkoda „Krecika”. Kilka meczy, jakie zdążył rozegrać przed tą feralną kontuzją rozbudziły moje nadzieje, niestety… happy endu nie było.

22 Ismael Blanco – Muszę przyznać, że Ismael to moja prywatna porażka. Na początku byłem zauroczony tym piłkarzem, wyglądał naprawdę dobrze, widać było, że potrafi się ustawić, zagrać szybką, kombinacyjną piłkę. Tyle, że… w sparingach. W meczach o stawkę było już zupełnie inaczej. Czasem wręcz zupełnie zagubiony, bez pomysłu, bez „kleju” w nodze. Słyszałem głosy, że Argentyńczyk nie dostał wystarczającej szansy na zaprezentowanie swoich możliwości. Nie zgodzą się, mecz z Arką Gdynia i z Sevillą dobitnie pokazał jak wiele brakuje temu napastnikowi do optymalnej dyspozycji. Ocena: Nie będę oryginalny, ściągnięcie gracza w tak słabej formie to duży błąd ludzi odpowiedzialnych za transfery. Gracz, który zarabia tyle, co Danijel Ljuboja, musi też dawać przynajmniej tyle ile Serb. Jak było, widzieliśmy. Pożegnanie bez żalu.

28 Danijel Ljuboja – Bardzo dobry sezon w wykonaniu doświadczonego Serba. W zakończonym sezonie w 46 meczach Danijel zdobył 14 bramek i 10 razy asystował, a przecież suche statystyki nie oddają wkładu, jaki Danijel wnosił do akcji zespołu z Łazienkowskiej 3. Wielokrotnie to nie asysta czy bramka, ale właśnie zawiązanie akcji było dziełem „Ludojada”. Co ważniejsze Ljubo grał tak jakby zupełnie nie robiło mu różnicy, z kim i gdzie przyszło mierzyć się legionistom, jakby jakość rywala zupełnie nie miała dla serbskiego internacjonała znaczenia. Owszem zdarzały mu się słabsze mecze, ale komu się one nie zdarzają. Najważniejsze jest jednak to, iż szybko potrafił się po takim dołku podnieść i znów błyszczeć pełnym blaskiem. Ocena: Bardzo, ale to bardzo cieszę się, że Serb przedłużył kontrakt z naszym zespołem. To wielki piłkarz i tacy gracze jak Efir, Żyro, Wolski, czy Żurek muszą wykorzystać każdą chwilę by uszczknąć coś jego doświadczenia. A sam Ljubo? Chyba nie wyobraża sobie kolejnego sezonu bez tytułu.

Podsumowanie: Oszacowanie ataku Legii Warszawa wcale nie jest łatwiejsze niż ocena bloku pomocy. Być może dlatego, że obie te formacje mają bardzo duży wpływ na osiągnięcia grających w nich zawodników. Nawet najlepszy napastnik nic nie zdziała bez dobrych podań, nawet najlepsze podania mogą zostać spartolone przez nieudolnego napastnika. W obu tych przypadkach ani jedni, ani drudzy nie doczekają się pozytywnych ocen swoich poczynań. W zespole z Łazienkowskiej 3 ta ocena jest jeszcze trudniejsza, gdyż Danijel Ljuboja to napastnik inny niż wszyscy. Rzadko kiedy jego poczynania ograniczały się do czyhania na dobre podanie otwierające drogę do bramki, Serb jest takim zawodnikiem, który raczej samemu stara się sytuację bramkową sprokurować. Niestety często było tak, że pomimo nieźle zawiązanej akcji nie było komu powstałej szansy wykorzystać, po prostu nie było komu wpracowanej okazji wykorzystać. Jeszcze jesienią wyglądało to całkiem dobrze, ale gdy wiosną zabrakło penetrującego pole karne Radovicia, skuteczność gry Ljuboji znacząco spadła. Wystarczył jednak jeden mecz z Ruchem Chorzów, jedno podanie od Kuciaka i znów mogliśmy sobie przypomnieć jak potrafi grać ta dwójka zawodników. Wykańczającym, co prawda był tym razem Kucharczyk, ale schemat rozegrania akcji był dokładnie taki jak za najlepszych wiosennych dni. Niestety podobnych szarż na bramkę przeciwnika wiosną było jak na lekarstwo. Wspomniana Kucharczyka, kilka razy Wolski, raz Ljuboja i dwie spektakularne w wykonaniu Michała Żyro (finał pucharu). Zdecydowanie za mało abyśmy mogli cieszyć się z końcowego wyniku w wielu wiosennych meczach.

Lekarstwem na taki stan rzeczy miało być ściągnięcie króla pola karnego Ismaela Blanco. Muszę przyznać, że na początku wyglądało to obiecująco, jednak im dalej w las, tym gorzej. Apogeum to dwa mecze z Arką Gdynia (puchar) i z Sevillą (sparing). W tych dwóch spotkaniach argentyński napastnik miał tyle dogodnych sytuacji, że choć raz powinien skierować piłkę do bramki rywali. Niestety zamiast tego byliśmy świadkami festiwalu kiksów, pomyłek technicznych i mnóstwa nieudanych zagrań, których kwintesencją był przestrzelony w fatalnym stylu rzut karny. Nie dziwię się, że po tym „popisie” trener Skorża stracił zaufanie do byłego króla strzelców greckiej ligi. Po raz kolejny okazało się, że nasz jednany napastnik to Danijel Ljuboja. Moim zdaniem trochę szkoda, że większych szans nie dostał Michał Żyro (szczególnie gdy wrócił już do formy). Dla mnie to typowy środkowy napastnik, jednak wobec kompletniej posuchy na pozycji skrzydłowego młody legionista musiał zadowolić się występami na boku pomocy. Wysunięty napastnik to też nominalna pozycja Michała Kucharczyka, ale wobec jego słabej formy zmiana pozycji i tak niewiele by dała.

Ocena: Wobec odejścia Michala Hubnika, rezygnacji z usług Blanco (nie wiem czy nie przedwcześnie), wydaje się, że Legia bardzo potrzebuje wzmocnienia na pozycji napastnika. Niemniej jednak mając na uwadze naszego Danijela i jego styl jestem przekonany, iż nie będzie to łatwe. Liczyłem na Michała Efira, jednak ten obiecujący młodzian znów doznał kontuzji i zapewne zobaczymy go na boiskach dopiero w rundzie rewanżowej. Alternatywą może być przesunięcie do ataku wspomnianych Kucharczyka i Żyro, a dodatkowym atutem takiego manewru jest fakt, iż obaj już znają sztuczki serbskiego internacjonała. Tyle, że to możliwe jest tylko w przypadku poważnych wzmocnień na pozycji skrzydłowych.

CDN…