Idziemy na mecz?

Kibice radują się, że oto wielkimi krokami zbliża się powrót emocji z udziałem naszej Legii. Ja również. Jednak w przedsezonowym entuzjazmie nie sposób zamykać oczu na problemy towarzyszące naszemu klubowi w perspektywie rychłego wejścia w rundę jesienną.

Niepokojem napawają w pierwszej kolejności kwestie sportowe. Czy poddana drobnemu liftingowi kadrowemu Legia potrafi pod batutą starego - nowego dyrygenta zagrać na poziomie pozwalającym utrzymać pozycję w ścisłej czołówce ligowej stawki i przeprowadzić skuteczny atak na mistrzowską koronę tkwiącą obecnie na wrocławskich czołach, czy Legia 2012/13 jest w stanie rzucić wyzwanie swoim własnym zeszłorocznym osiągnięciom w Europie, czy... może raczej grozi nam regres, a swoich wiodących szans upatrujemy w spodziewanej słabości innych?

Martwią również sprawy finansowo - organizacyjne. Przy tradycyjnie 'dyskretnej' w tym obszarze polityce informacyjnej klubu, musimy układać obraz całości ze strzępów pojedynczych wypowiedzi oraz na własną rękę łączyć ze sobą poszczególne fakty. Wnioski, do których na tej podstawie dochodzimy, w żadnym razie nie są budujące. Wygląda na to, że wichura, która przetacza się przez beznadziejnie zarządzaną i żyjącą na kredyt polską piłkę, może wkrótce uderzyć nie tylko w maluczkich, ale też w tych największych.

Wreszcie bodaj najbliższe kibicowskiemu ciału sprawy trybun. Tu również nietrudno o obawy dotyczące scenariusza, w którym wiosenne napięcie w relacjach pomiędzy klubem a najbardziej zaangażowanymi fanami mogłoby przerodzić się w coś dalece gorszego. Sytuacji nie polepszają deklaracje służb i instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo w naszym kraju, z których płynie przekaz, że są one gotowe przy pierwszej sposobności zaprowadzić porządek specyficznie pojmowany jako puste trybuny na pozamykanych stadionach.. Dominuje atmosfera pełnego rezerwy oczekiwania. Co prawda na wyjazd do łotewskiej Lipawy pofatygowała się imponująca liczebnością grupa fanów Legii, która wbrew medialnym obawom zachowywała się w sposób wręcz wzorowy, ale już pierwsze w tym sezonie mecze na Łazienkowskiej, pucharowy z Metalurgsem i towarzyski z Borussią Dortmund, cieszą się póki co śladowym zainteresowaniem kibiców.

Każdy z powyższych punktów zasługuje na potraktowanie w sposób odrębny, każdy z nich to pretekst do rozważań wielowątkowych, w kilku elementach wykraczających poza Legię, czy wręcz w ogóle piłkę nożną. W tym miejscu zainteresuję się pokrótce jedynie sprawą frekwencji przy Łazienkowskiej.

Naprawdę bardzo chciałbym dożyć czasów, w których każdy człowiek deklarujący, że jest kibicem Legii, będzie uważał za swój cel regularne bywanie na stadionie. Bez żadnych warunków wstępnych, bez paranoicznego analizowania wszystkich za i przeciw, bez dociekań komu nabija się przy okazji przysłowiową kabzę - tak po prostu i zwyczajnie. Skoro jestem kibicem Legii, chodzę na Legię. Tak to powinno wyglądać.

Odrzucam jako fikcję dyskutowany w innym wątku na naszej stronie pomysł dodatkowego kibicowskiego składkowania na rzecz przedsiębiorstwa, jakim jest klub piłkarski, natomiast chodzenie na mecze uważam dość naturalny i oczywisty punkt wyjścia, nad którego indywidualną, wewnętrzną asymilacją warto byłoby popracować. Pomijam w tym miejscu kwestie takie jak fakt, że pełny stadion dostarcza bardzo poważnych argumentów finansowych i - przede wszystkim - marketingowych na rzecz rozwoju klubu. Swoją uwagę kieruję raczej ku temu, że ogromną korzyścią byłaby szansa na odpowiednie zagospodarowanie czynników czysto ludzkich mogących przynieść pozytywne długofalowe efekty, czynników takich jak wypracowanie pozytywnego społecznego nastawienia, skuteczne pielęgnowanie wieloletnich przyzwyczajeń, zakorzenienie propiłkarskiego i prolegijnego wychowania kolejnych pokoleń. Warto myśleć o tym, żeby każdy kibic chciał być na stadionie nie tylko już dziś, ale także jutro.

W polskich warunkach walka o podniesienie frekwencji, a zwłaszcza jej ustabilizowanie, to ciężka praca i jedno z najpoważniejszych zadań stojących przed ludźmi chcącymi inwestować w piłkę. Ktoś może w tym miejscu zapytać czy pamiętamy niedawne mistrzostwa Europy i najprawdziwszy kibicowski szał, który zapanował w społeczeństwie. Fala społecznego entuzjazmu, na czele której stanęła gigantyczna armia pogardzanych 'Januszy' przetoczyła się przez Polskę jak kraj długi i szeroki. Przyznaję, przechadzając się po Warszawie w dniu meczu Polski z Grecją, nie raz i nie dwa przemknęła myśl, jak fajnie byłoby, gdyby taka powszechna radość, optymizm, brak agresji, brak wstydu, ujmująca odwaga i zaufanie w demonstrowaniu nieporadnych niekiedy co prawda aktów kibicowskiego przywiązania była obecna w Warszawie przy okazji meczów Legii. Tylko że warto uświadomić sobie o jakim wydarzeniu mówimy, jak niezwykła była jego skala. Mówimy o wydarzeniu poruszającym głęboko zakorzenione emocje wsparte na fundamentach narodowej dumy i patriotyzmu, co do których istnieje niemal kompletny społeczny konsensus, o wydarzeniu skupiającym na sobie badawcze spojrzenie całej Europy, o wydarzeniu cierpliwie i systematycznie pompowanym przy pomocy ekstensywnie pozytywnego przekazu przez wszelkie liczące się w tym kraju media.

Zamknięta w światku z innej epoki polska klubowa piłka nożna wygląda przy mistrzostwach Europy jak sport niszowy, taki w rodzaju rzucania beretem czy siłowania się na rękę. Wiara, że uda się równie licznie przyciągnąć 'Januszy' na stadiony ligowe, jest wiarą dziecięco naiwną. Co innego niepowtarzalne wydarzenie na międzynarodową skalę, a co innego młócka z Podbeskidziem czy Bełchatowem w listopadowych przymrozkach, względnie marcowej słocie. Polska piłka nożna bez budzących powszechne zainteresowanie sukcesów i bez medialnego wsparcia nie ma najmniejszych szans stać się na dłuższą metę atrakcyjnym produktem dla pierwszego lepszego Kowalskiego z ulicy. Piłka nożna to zabawa dla kibiców, to w ich stronę kluby takie jak Legia powinny kierować swoje działania. Nie można mylić się co do 'targetu'.

W tym miejscu nie wycofuję się z tez, które zawarłem w zeszłym roku na stronie Blogiem z Krytej. Klub taki jak Legia, chcąc wykorzystać potencjał 30-tysięcznego obiektu, musi walczyć o sukcesy. Wraz ze stadionem, właściciele klubu otrzymali bilet w jedną stronę. W środowisku niestabilnym kibicowsko, z atmosfery zniechęcenia, niemocy i braku wiary, łatwo może urodzić się średnia frekwencja nie na poziomie trzydziestu, lecz piętnastu, może nawet dwunastu tysięcy, co byłoby finansową katastrofą dla klubu oraz jego wizerunkowym problemem. Przy czym rzecz jasna nie chodzi tu o nieprzemyślane obracanie kasą, jakie oglądaliśmy przy Łazienkowskiej wiosną. Chodzi o to, że, mówiąc obrazowo, lew musi ryczeć. Niezależnie od okoliczności, nie może bezradnie popiskiwać głosem dyrektora do spraw rozwoju sportowego, jeżeli rozumiecie co mam na myśli. To pierwszy element układanki, drugi - kibica zachęconego do przybycia na stadion trzeba próbować na nim zatrzymać. Legia w zeszłym sezonie miała swoje piękne chwile jesienią, naprawdę fantastyczne. Można zastanowić się, czy wydarzenie takie jak na przykład ogromny sportowy i kibicowski triumf odniesiony w dwumeczu z Rapidem Bukareszt, zostało skonsumowane w sposób optymalny. Czy nie za mało było, napiszę wprost, propagandy sukcesu.

Skoro natomiast jesteśmy przy kibicach, dwa słowa o naszym wewnętrznym wpływie na frekwencję. Należę do tych (naiwnych?), którzy bardzo mocno wierzą w pokojową koegzystencję na trybunach tego samego stadionu kibiców mniej i bardziej zaangażowanych. Są we mnie nieprzebrane pokłady tolerancji i dla tych, którzy stoją i dla tych, którzy siedzą. Dla tych, którzy klną i dla tych, którzy milczą. Wszystko to pod jednym warunkiem - że szanujemy się wzajemnie, że zgadzamy się co do tego, że przyszliśmy na mecz piłkarski, a nie na happening służący załatwianiu partykularnych interesów. Jest jasne, że część spośród kibiców obecnych na stadionie ma przewagę nad pozostałymi, ponieważ siłą rzeczy tworzy mniej lub bardziej jednolitą całość, podczas gdy pozostali są tylko zbiorowiskiem wtopionych w tłum jednostek. Z punktu widzenia starań o wzrost frekwencji przy Łazienkowskiej, nie byłoby dobrze, gdyby w tej najsilniejszej grupie utrwaliła się zgoda na rytualne opóźnianie spotkań huraganem serpentyn, przerywanie ich pirotechniką lądującą na murawie boiska, gdyby dominował źle pojęty triumfalizm biorący się z wrażenia wygranej walki 'o dusze', w sytuacji, gdy cztery trybuny skandują obelgi wobec właściciela klubu. Wiara, że mój sposób kibicowania jest jedynie słusznym i wyłącznie właściwym to krótkowzroczność, skutkująca napięciem, które nie służy temu stadionowi, nie służy Legii Warszawa. Jedni bez drugich nie damy rady.