Realem nie jesteśmy

O wywiezienie trzech punktów z Bielska, zgodnie z oczekiwaniami, nie było łatwo. Na szczęście gol Rafała Wolskiego zapewnił nam trzecie ligowe zwycięstwo z rzędu i pozwolił z optymizmem czekać na najbliższe ligowe mecze, które przyjdzie nam rozegrać na własnym stadionie kolejno z Polonią i Bełchatowem.

Zwycięstwa takie jak dzisiejsze, wywalczone z trudem, po nerwowej grze, należy uważać za doskonałą wróżbę na przyszłość. Droga do tytułu mistrzowskiego jest bowiem wybrukowana takimi właśnie nieefektownymi bojami z rywalami pozornie znacznie od nas słabszymi. Jeżeli mecze te w znoju i z mozołem wygrywamy - znak to oczywisty, że walczymy o najwyższe cele.

Oczywiście kibicowskie zdrowie wielu z nas doznaje dotkliwego uszczerbku na skutek oglądania podobnych widowisk. Z wysiłkiem wbita bramka, zmarnowany rzut karny, piłka fruwająca w poprzek naszego pola karnego w ostatniej minucie meczu - nie tak powinno to wyglądać. Powinniśmy z lekkością 'klepać' gorzej wyszkolonego rywala, wyprowadzać zapierające dech w piersiach akcje, trafiać do siatki przynajmniej ze cztery razy w każdej połowie... Hola, hola.

Warto zwrócić uwagę, że Podbeskidzie tak naprawdę nie było w stanie nam zagrozić przez bite dziewięćdziesiąt minut gry, jeżeli nie liczyć znakomitego uderzenia Łatki zza pola karnego przed upływem pierwszego kwadransa gry. Preferowana przez Podbeskidzie gra 'na aferę' była dziś z łatwością neutralizowana przez naszą defensywę, nie pozwoliliśmy gospodarzom na rozgrywanie piłki w środku pola, z dużą odpowiedzialnością asekurowaliśmy skrzydła. Za postawę w destrukcji legionistom należą się słowa uznania.

Gorzej niestety prezentowaliśmy się w prowadzeniu gry ofensywnej, marnując kilka okazji do wyprowadzenia obiecujących kontr przy przewadze liczebnej, irytując niestarannym rozegraniem, wahaniem i brakiem sfinalizowania akcji soczystym uderzeniem na bramkę Zajaca.

W tej sytuacji mecz być może zakończyłby się remisem, na szczęście zadziałał czynnik, na który bardzo liczę w kontekście przebiegu rundy wiosennej - indywidualne umiejętności naszych zawodników.

Wiadomo, że gdy mecz się nie układa, gdy zespół nie jest w stanie zdominować przeciwnika, złapać płynności w grze, w zwycięstwie pomóc mogą stałe fragmenty gry lub błysk talentu któregoś z zawodników formacji ofensywnej. Dziś w odpowiednim czasie i miejscu pojawił się Rafał Wolski, którego solowa akcja w ostatniej minucie pierwszej części gry praktycznie ustawiła nas na wygranej pozycji.

Rafałowi należą się wielkie brawa, to on tak naprawdę wygrał nam ten mecz. Oby nie spoczywał na laurach, oby dalej zyskiwał na pewności siebie. Można mieć rosnącą nadzieję, że rola, jaką ten chłopak odgrywa w Legii, będzie nadal rosła.

Słabiej niż nas do tego przyzwyczaił zaprezentował się Ivica Vrdoljak, który niestety nie może być zadowolony ze swojego powrotu do pierwszego składu. Również Nacho Novo dowiódł, że na jego dojście do optymalnej dyspozycji fizycznej i osiągnięcia zadowalającego poziomu zgrania z zespołem najprawdopodobniej przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać.

Zadanie wykonane, trzy punkty jadą do Warszawy. Niech się teraz martwią nasi rywale.