Bez zaskoczenia

W przedostatniej kolejce bieżącego sezonu Legia zremisowała w Chorzowie z walczącym o utrzymanie Ruchem. Remis, jak się okazało, przedłużył ekstraklasowy byt Ruchu, można zatem śmiało uznać go za sukces gospodarzy. Jeżeli chodzi o nasz zespół należy z kronikarskiego obowiązku odnotować, że... mecz się odbył.

Nie jest łatwo w sposób merytoryczny rozmawiać o meczach takich jak dzisiejszy. W obecnej sytuacji od kopaniny, która miała miejsce na ulicy Cichej w Chorzowie, wyraźnie bardziej interesująca jest kwestia dokonujących się oraz planowanych roszad w naszej kadrze, strategii działania prezesa Leśnodorskiego w tygodniach poprzedzających start nowego sezonu, czy nawet niedzielnej fety planowanej przy okazji meczu ze Śląskiem.

Tym bardziej, że rzeczona kopanina była wolna od jakiejkolwiek nieprzewidywalności.

Nie było żadnego zaskoczenia w tym, że kontrowersyjna zdaniem niektórych koncepcja obowiązkowego szpaleru dla drużyny mistrza Polski wypadła w sposób mało spektakularny, nie zyskując szczególnego zrozumienia wśród chorzowskiej publiczności.

Nie było żadnego zaskoczenia w tym, że, zgodnie z deklaracjami, Legia potraktowała mecz w sposób jak najbardziej poważny, godny profesjonalistów, ale jednak nie dołożyła niczego 'ekstra' w zakresie boiskowej zawziętości i walki o zwycięstwo za wszelką cenę.

Nie było żadnego zaskoczenia w tym, że Ruch postanowił grać z nami w sposób powszechnie uznawany za najlepszą broń przeciw Legii, to znaczy aktywną, zagęszczoną defensywą na własnej połowie, licząc na kilka okazji do ukąszenia nas kontrą.

Nie było żadnego zaskoczenia ani w tym, że mimo starannie opracowanej przez trenera Zielińskiego koncepcji prowadzenia przez gospodarzy odpowiedzialnej gry defensywnej, swoje strzeleckie szanse, i to szanse całkiem do rzeczy, jednak mieliśmy, nie było też niestety większego zaskoczenia w tym, że wszystkie owe szanse zmarnowaliśmy.

Nie było żadnego zaskoczenia w tym, że Tomasz Jodłowiec nadal nie wydaje się być najlepszym materiałem na przyszłą ostoję naszej defensywy, przeplatając udane interwencje, zagraniami niepewnymi i bojaźliwymi. Nikt nie mógł być zdziwiony tym, że Tomasz Brzyski, mimo najlepszych chęci i dużej ambicji, nie był w stanie zastąpić Kuby Koseckiego na lewym skrzydle, albowiem taki z Brzyskiego szybki skrzydłowy z ciągiem na bramkę, jak, nie przymierzając, z koziej sempiterny popularny instrument dęty, i doprawdy, nie ma w tym żadnej winy samego Brzyskiego. Nikt chyba nie odkrył niespodziewanie akurat dziś w Michale Kucharczyku zawodnika tyleż szybkiego, walecznego i ambitnego, co chorobliwie wręcz nieefektywnego. Nikt nie mógł być zaskoczony, że najlepszą szansę gospodarze mieli po naszej stracie, po podarowaniu piłki Ruchowi przez Ivicę Vrdoljaka, nawiasem mówiąc mocno zdezorientowanego koniecznością nagłego zameldowania się na boisku w drugiej połowie. Nikogo wreszcie nie mógł zadziwić Lado Dwaliszwili, w pełnej krasie demonstrujący mankamenty, które pozwalał nam podziwiać już w kilku poprzednich meczach Legii.

Tak, ten mecz nie odpowiedział na żadne pytania, nasze bądź trenera Urbana, dotyczące Legii w przyszłym sezonie, przydatności kilku zawodników w kolejnych etapach budowy zespołu - bo odpowiedzieć na nie po prostu nie mógł.

Krytycy dzisiejszego występu Legii muszą jednakowoż mieć na względzie, że Ruch to drużyna obdarzona lekkością stwarzania sytuacji strzeleckich dość rzadko spotykaną w okupowanych przez chorzowian rejonach tabeli. Ta drużyna nie była w stanie grać z nami w piłkę, z założenia porzuciła swój charakterystycznie niefrasobliwy sposób prowadzenia meczów, wolała skupić się na przeszkadzaniu nam w grze i liczyć na przysłowiowe boiskowe 'drapane'. To pokazuje potencjał Legii w tym sezonie, potencjał zespołu, który, nawet pozbawiony kilku wiodących zawodników, nawet mający pełne prawo do naturalnego rozprężenia po 'klepnięciu' wyczekiwanego i wymarzonego mistrzostwa, nadal odbiera odwagę trenerom drużyn przeciwnych, którzy kolejny raz tej wiosny zakładają, że podjęcie z nami wymiany ciosów musi zakończyć się nieuchronną klęską ich drużyny. Legia taka jak w Gliwicach czy dziś w Chorzowie nadaje ton boiskowym wydarzeniom, stwarza sytuacje, nie pozostawia złudzeń kto jest kim i gdzie znajduje się w tabeli.

A że nie jest to drużyna wolna od problemów w każdej formacji, nie jest do drużyna zachwycająca polotem, imponująca skutecznością?

Cóż, istotnie, nie jest.