Podbeskidzie - Legia 1-0: Ballada o Jagielle

W spotkaniu lidera ligowej tabeli z ostatnią drużyną ekstraklasy mógł być tylko jeden faworyt. Niestety, Legia sprawiła nam srogi zawód, ulegając Podbeskidziu w Bielsku 0:1. Katem legionistow stał się wypożyczony z naszego klubu Olek Jagiełło, który w 88. minucie meczu pokonał Dusana Kuciaka ładnym strzałem z pola karnego.

Z dużym trudem odsuwając na moment litanię gorzkich żali nieuniknionych po porażce w Bielsku, trzeba przyznać, że w niedzielny wieczór byliśmy świadkami fantastycznej futbolowej historii. Olek Jagiełło, od kilku lat uważany za kolejną z perełek wychowanych przez Akademię Legii Warszawa, swój moment największej jak do tej pory futbolowej chwały przeżył w meczu rozegranym... przeciw Legii. Wypożyczony do Bielska, gdzie ma dojrzewać, uczyć się poważnej piłki, po odejściu Czesława Michniewicza zepchnięty do roli rezerwowego, najpierw zdobył swoją pierwszą ligową bramkę przeciw Lechii Gdańsk, a teraz, kolejny raz wchodząc z ławki, strzelił bezcennego, zwycięskiego gola dla Podbeskidzia w meczu przeciw swojemu klubowi. Futbol takie motywy wprost uwielbia.

Z pewnością mniej uwielbiamy je my. Osiemnaście lat temu słuchałem w osłupieniu studia S-13, w którym relacjonowano mecz Legii Warszawa z Łódzkim Klubem Sportowym. Świeżo upieczony uczestnik Ligi Mistrzów przegrał w Łodzi 1:2, a obie bramki dla gospodarzy zdobył 'nasz' Marcin Mięciel. Dziś, cóż, klasyczne deja vu. Jeżeli jakiś zawodnik Podbeskidzia miał strzelić Legii bramkę, mógł być to tylko Olek Jagiełło. Szacunek dla młodego chłopaka za to, że mając pełne prawo skakać do góry w euforii po takiej bramce, zachował stoicki spokój, nie celebrując wyjątkowego dla siebie momentu.

Przechodząc do spraw bardziej przyziemnych, trzeba zauważyć, że w Bielsku rozegraliśmy trzydziesty mecz tej jesieni i ponieśliśmy w nim dziesiątą porażkę. Pięć porażek pucharowych i pięć ligowych, porażka średnio w co trzecim meczu. Nie ma co owijać w bawełnę - schodzimy pokonani z boiska stanowczo zbyt często.

Dlaczego przegraliśmy w Bielsku? Mówiąc najprościej - przegraliśmy, ponieważ nie byliśmy w stanie ani tego meczu wygrać, ani go zremisować.

Nie byliśmy go w stanie wygrać, ponieważ nie wykorzystaliśmy dużej pozycyjnej przewagi nad gospodarzami i kilku stworzonych czystych sytuacji strzeleckich. O ile można próbować usprawiedliwiać bocznego pomocnika lub obrońcę Tomasza Brzyskiego, który znajdując się w pierwszej połowie w sytuacji sam na sam z bramkarzem Podbeskidzia, uderzył wprost w rozpaczliwie interweniującego Zajaca, o tyle trudno zrozumieć, co w drugiej połowie zrobił Lado Dwaliszwili. Od środkowego napastnika, czołowego strzelca zespołu, wymaga się, żeby robił różnicę w odpowiednim momencie, żeby znajdując się w idealnej sytuacji kilka metrów przed bramką przeciwnika, był przygotowany do uderzenia. Nasz Gruzin tymczasem byłby o mały włos powykręcał sobie nogi, podczas gdy ledwo trącona piłka z trudem doturlała się do rak Zajaca.

Meczu nie byliśmy w stanie zremisować, ponieważ popełniliśmy karygodny błąd przy bramce Jagiełły. Zacznijmy od tego, że wiele złego zrobiła nieuznana bramka Ojamy. Legia sprawiała po niej wrażenie, jakby chciała natychmiast odzyskać tego odebranego przez sędziego gola. Z poukładanego meczu, który mógł się zakończyć tylko albo remisem 0:0, albo naszym zwycięstwem 1:0, nagle zrobiła się chaotyczna kopanina. Podbeskidzie miało kilka okazji do wyprowadzenia kontrataku, jedna z tych okazji przyniosła gospodarzom sytuację bramkową. Astiz prowadził 'radarem' Bartlewskiego pod bramkę Kuciaka, niczym kiedyś Michał Żewłakow Nakoulmę w przegranym 0:2 meczu w Zabrzu. Dziwnie to wyglądało, ale nic złego w sumie się nie działo, dopóki zniecierpliwiony Kuba Rzeźniczak nie postanowił dołączyć do Astiza, zostawiając w polu karnym kompletnie nieobstawionego Jagiełłę. Nie wiem co Rzeźniczak sobie w tym momencie myślał, ale to było to zachowanie noszące znamiona klasycznego sabotażu. Nie pierwszego w tej rundzie zresztą. Może zatem Kuba powinien wrócić na prawą obronę, dla jego imponującej w tej rundzie skuteczności to chyba niewielka różnica, dla komfortu naszej gry obronnej - niewykluczone, że znaczna.

Defensywne ustawienie Jana Urbana, druga linia, która mogła być śmiało linią obrony (Broź, Jodłowiec, Vrdoljak, Brzyski) nie ponosi winy za wynik osiągnięty przez Legię. Posadzenie na ławce Furmana i Pinto tłumaczę chęcią fizycznego zdominowania walecznej, agresywnej drugiej linii Podbeskidzia (Deja, Łatka, Sloboda), co w istocie się udało. Podbeskidzie biegało jak szalone przez pierwszy kwadrans, potem się uspokoiło i aż do wyżej wspomnianej końcówki meczu, nie miało na boisku zbyt wiele do powiedzenia. Jeżeli chodzi o prawą pomoc, być może mieliśmy do czynienia z zagrywka 'wychowawczą' wymierzoną w Ojamę, a być może piłkarska forma Estończyka jest zwyczajnie zbyt słaba. Dorobek Ojamy po wejściu na boisko to nieuznana bramka, a oprócz niej trzy straty po bezsensownych dryblingach. Jedna na groźną kontrę dla Podbeskidzia, dwie kolejne po pojedynkach toczonych pod hasłem nec Hercules contra plures w okolicy pola karnego gospodarzy.

Nieuznana bramka, cóż, wydaje mi się, że sędzia Frankowski spokojnie wybroni się ze swojej decyzji. Wielka szkoda, że Ivicy Vrdoljakowi nie udało się opanować, w sumie zrozumiałego u defensywnego pomocnika, odruchu blokowania znajdującego się w pobliżu przeciwnika. Gdyby nie ruch w stronę Zajaca, bramka z pewnością byłaby uznana, a szans na zatrzymanie bomby Ojamy, bramkarz Podbeskidzia i tak nie miał żadnych.

Odrębne słowo muszę poświęcić Miro Radoviciowi. Nawet biorąc poprawkę na niedawne problemy Rado i opatrunek na jego dłoni, przyznam, że postawa naszego serbskiego rozgrywającego przypomniała mi o starych dziejach z przełomu milleniów, kiedy to grająca na stojąco Legia ze zdziwieniem przyjmowała fakt, że jest osobliwie często ogrywana przez zdrowych, wybieganych chłopaków o teoretycznie dość miernych piłkarskich umiejętnościach. Radoviciowi (ale nie tylko jemu, szanowni panowie Wawrzyniak, Vrdoljak i Dwaliszwili) jak zawszę dedykuję klasyka sprzed dekady. Istnieje zasadnicza różnica między mistrzem, a mistrzuniem: mistrz nie wstydzi się, pardon, ruszyć dupy.