Lechia - Legia 2-0: Nasza zima zła

Legia niestety nie wykorzystała szansy na odskoczenie w ligowej tabeli od Górnika Zabrze i Wisły Kraków, ponosząc w Gdańsku porażkę 0:2. W trudnych, zimowych warunkach Lechia odniosła nad Legią zasłużone i pewne zwycięstwo. Bohaterem niedzielnego meczu był zdobywca dwóch bramek dla gospodarzy, Daisuke Matsui.

Kiedy spoglądałem na męczarnie podopiecznych Jana Urbana w starciu z Lechią Gdańsk, przypomniały mi się dwa mecze Legii - jeden rozegrany w innej futbolowej epoce, drugi nieco ponad dwanaście miesięcy temu.

Pierwsze z tych spotkań to rewanżowy mecz z Rosenborgiem Trondheim rozegrany jesienią 1995 roku w Lidze Mistrzów. Zebraliśmy wtedy od Norwegów srogie baty, przegrywając 0:4. Z zakamarków pamięci niechętnie przywołuję obraz meczu, w którym Legia niby próbowała grać piłką, ale w trudnych warunkach, które panowały w Trondheim, nie miała nic do powiedzenia. Wieszczycki, Staniek i Podbrożny kręcili nieporadne piruety na zmarzniętym boisku, podczas gdy gospodarze poruszali się pewnie, żwawo i zdecydowanie. Bramki traciliśmy z dziecinną łatwością, gola po rzucie rożnym zdobył nawet (głową!) 'kieszonkowy' Jahn Ivar Jacobsen.

Pierwsza połowa meczu w Gdańsku do złudzenia przypominała klęskę Legii w Trondheim sprzed niemal dwóch dekad. Teoretycznie warunki były dla obu drużyn identyczne, a jednak to legioniści mieli notoryczny kłopot, żeby płynnie operować piłką, podczas gdy zdecydowanie grający lechiści z łatwością odbierali nam futbolówkę, zmuszając do niespotykanych w naszej grze, rozpaczliwych, długich wykopów z linii obrony. Kluczem do sukcesu gospodarzy było umiejętne wyprzedzanie piłkarzy Legii, a następnie szybkie przenoszenie piłki na naszą połowę. Nie mieliśmy na to żadnej odpowiedzi, nie dysponowaliśmy pomysłem na neutralizację czynnika trudnej murawy, nie było widać naszej lepszej piłkarskiej jakości, było za to widać, że nie dorównujemy gospodarzom cechami wolicjonalnymi. Pierwszą połowę rozegraliśmy w sposób wręcz fatalny, nie mając najzupełniej nic do powiedzenia. Abstrahując od kontrowersyjnych okoliczności, w jakich straciliśmy bramkę na 0:1, bramkowa sytuacja była logiczną konsekwencją przebiegu gry w pierwszej połowie. W pewnym momencie słabsza kość pękła (niestety dla Ivicy Vrdoljaka, dosłownie), była to kość legionisty, a za chwilę Wiśniewski wbiegał w nasze pole karne. W drugiej połowie nacisnęliśmy Lechię, przenieśliśmy grę na połowę gospodarzy, ale zostaliśmy wzorcowo skontrowani i wypunktowani - tak jak sami wzorcowo skontrowaliśmy i wypunktowaliśmy Ruch Chorzów w środę. Niemrawa pierwsza połowa w wykonaniu Legii nieodwracalnie ustawiła cały mecz.

Drugi z wspomnianych wyżej meczów to zeszłoroczna potyczka w Gdańsku, wygrana przez drużynę Jana Urbana 2:1. Wprawdzie nie padał wtedy śnieg, ale błotniste boisko tworzyło piekielnie trudne warunki do gry. Wygraliśmy ten ciężki mecz, mimo fantastycznej bramki Razacka Traore, w końcowym rozrachunku będąc drużyną od gospodarzy bezdyskusyjnie lepszą. Kosecki, Ljuboja i Radović wyglądali na zawodników z innej piłkarskiej bajki niż gospodarze, i to mimo faktu, ze nasz serbski gwiazdor zmarnował wtedy karnego. Dziś na zawodnika z innej piłkarskiej bajki wyglądał jedynie zawodnik Lechii - Daisuke Matsui. To on pokazywał, jak należy w takich warunkach utrzymywać się przy piłce, to on wygrywał indywidualne pojedynki z naszymi defensorami, ogrywając miedzy innymi Inakiego Astiza i Bartosza Bereszyńskiego. Obserwując poczynania Japończyka, ręce same składały się do oklasków. W Legii nie wyróżniał się nikt, chyba że na niekorzyść, jak legijny odpowiednik japońskiego lidera gospodarzy, Miro Radović, któremu nie udawało się kompletnie nic. Byliśmy drużyną do bólu przeciętną. Nie ukrywam, w takich chwilach tęsknię za Danijelem Ljuboją i marzę o jego następcy. 

Trener Urban, być może mając świadomość, że wobec porażek Wisły i Górnika, nie ryzykuje w Gdańsku wiele, odpowiedział na apele swoich krytyków, zdejmując ze skrzydeł bocznych obrońców i zastępując ich zawodnikami ofensywnymi (Ojamaa i Kucharczyk). W ataku zamiast Lado Dwaliszwilego szansę otrzymał Patryk Mikita. Niestety, Patryka sytuacja trochę przerosła, a może po prostu udowodnił, że szpica to nie jest pozycja dla niego, ponieważ obca jest mu sztuka utrzymania się przy piłce pod kryciem obrońców. Lepiej (co nie znaczy, ze dobrze) radził sobie w roli 'dziewiątki' Michał Kucharczyk, który z dużym animuszem rozpoczął drugą połowę, sprawiając wiele problemów defensorom Lechii. Szkoda tylko, że Kuchy zmarnował wyśmienitą szansę na zdobycie kontaktowej bramki dla Legii, kiedy, niczym rasowy obrońca, zdjął piłkę z nogi Miro Radovicia po udanym rajdzie Dominika Furmana lewym skrzydłem. Zachodzę w głowę, czy Rado mu nie krzyknął, i dlatego Michał usiłował przejąć piłkę, czy wręcz przeciwnie - krzyknął, a niezrozumiałe zagranie Kucharczyka było w istocie próbą podania Radoviciowi. W każdym razie całą sytuacja stała się trafnym podsumowaniem występu Legii w Gdańsku. Gdyby nie jakość serwisu ekstraklasa.tv, chętnie umieściłbym ją na czarnej-eLce zamiast niniejszego tekstu.

Jeszcze kilka słów na temat sędziego Tomasza Musiała. Nie mam mu za złe rzutów karnych podyktowanych przeciw Legii. Nie wiem jeszcze jak ocenią te sytuacje gremia eksperckie, ale wydaje mi się, że w obu przypadkach sytuacje były na tyle dynamiczne i niejednoznaczne, że sędzia miał pełne prawo zaufać swojej intuicji. Natomiast - nie pierwszy raz zwraca moją uwagę niekonsekwentny sposób, w jaki Musiał traktuje grę faul. Jakby zupełnie nie czując gry, Musiał raz reaguje na krzyk i machanie rękami, dając żółtą kartkę w zupełnie niegroźnej sytuacji, innym razem nie zauważa brutalnych interwencji, takich jak pamiętne wejście Tosika w Marka Saganowskiego w Białymstoku. Jeżeli w Gdańsku kartki dostawali Dossa Junior czy Bartek Bereszyński, to nie rozumiem jakim sposobem nie otrzymał jej np. Adam Pazio za brutalny 'stempel' na nodze Michała Kucharczyka. Nie tędy droga, panie sędzio.