Śląsk - Legia 1-1: Zając i żółwie?

W 25. kolejce Ekstraklasy Legii przyszło zmierzyć się we Wrocławiu ze Śląskiem. Do 83. minuty meczu przegrywaliśmy 0:1, wtedy jednak pięknym trafieniem popisał się Miroslav Radović. Wynik nie zmienił się już do końca meczu. W Legii zadebiutował nowy nabytek, Ondrej Duda.  

Obserwując, co dzieje się wokół Legii w bieżącym sezonie, można niekiedy odnieść wrażenie, jakby medale za mistrzostwo Polski w sezonie 2013/14 praktycznie wisiały już na piersiach naszych piłkarzy, a dogranie bieżących rozgrywek do końca miało wymiar wyłącznie formalny.

Przegrywamy jesienią sześć ligowych meczów? Luzik, na koniec rundy i tak pewnie prowadzimy w tabeli. Zmieniamy w połowie sezonu trenera, który wywalczył dla Legii pierwsze mistrzostwo kraju od siedmiu lat? Spoko, jego następca na dzień dobry wygrywa dwa ligowe mecze. Kibice rozrabiają na trybunach, a Legia traci przy zielonym stoliku komplet punktów w pojedynku z ligowym średniakiem? Nie ma problemu, najgroźniejszy rywal usłużnie równa kroku. 

Obyśmy tylko na samym finiszu rozgrywek nie zmienili się w zająca z bajki, którego na linii mety wyprzedził wyśmiewany żółw.

Mecz ze Śląskiem doskonale wpisał się w klimat licznych absurdów obecnych w sezonie 2013/14. Zremisowaliśmy mecz, w którym zmarnowaliśmy przynajmniej sześć czystych, stuprocentowych sytuacji. Dwa razy w sytuacji sam na sam z Kelemenem stawał Miro Radović, i dwukrotnie nie trafił do bramki. Rado na szczęście odkupił swoje winy, zdobywając pięknego gola na 1:1. Dwa razy o włos od zdobycia gola był Michał Kucharczyk, niestety forma strzelecka Michała przypominała raczej festiwal pomyłek ze sparingu z Bytovią Bytów niż kanonadę z jesiennego meczu z Cracovią. Wreszcie dwie 'patelnie' miał na nodze Ondrej Duda, i obie katastrofalnie spartaczył niczym junior, którym... w istocie nadal jest.

Punkty stracone w takich okolicznościach bolą, boli również co najmniej kontrowersyjna decyzja sędziego Pawła Gila, który podyktował rzut karny dla Śląska za zagranie ręką Dossy Juniora, w sytuacji, gdy nie mogło być mowy o intencjonalności tego zagrania.

To jednak jest futbol, tu nie da się niczego odrysować od linijki.

Legia efektownie weszła w mecz. Imponowała lekkość, z jaką akcje ofensywne konstruowali Michał Żyro, Miro Radović i Ondrej Duda. W środku pola rządzili Ivica Vrdoljak z Tomaszem Jodłowcem. Wydawało się, że możemy wykorzystać rozkojarzenie gospodarzy, którzy łatwo gubili się w kryciu na przedpolu własnej bramki i rozstrzygnąć mecz w jego początkowej fazie, niczym podczas pamiętnego 4:0 we Wrocławiu sprzed dwóch lat.

Tak się jednak nie stało, a z czasem mecz stał się coraz bardziej szarpany i chaotyczny. Najgorszy okres w grze zaliczyliśmy na początku drugiej połowy, kiedy Śląsk wyraźnie zmniejszył odstępy między formacjami, podszedł do nas odważniej, wyżej, a my, jakby zaskoczeni, nie mogliśmy skonstruować akcji. Taki obrót spraw pośrednio doprowadził do kontrowersyjnego rzutu karnego i gola dla gospodarzy.

Po stracie gola zmusiliśmy Śląsk do rozpaczliwej chwilami obrony (piłki wykopywane na oślep sprzed własnej bramki piętnaście minut przed końcem meczu?!), ale brakowało precyzji, zdecydowania, zimnej krwi. W efekcie niewiele zabrakło, byśmy ten mecz przegrali. 

Henning Berg meczem ze Śląskiem nieco odszedł od wizerunku trenera uporządkowanego, kierującego się przewidywalnymi wyborami personalnymi i uparcie forsującego jeden schemat taktyczny. Zestawienie drużyny bez nominalnego napastnika, z bocznymi pomocnikami skazanymi na schodzenie do środka pola bądź z powodu niedostatków motorycznych (Raphael Augusto), bądź operowania lewą nogą zamiast prawej (Michał Żyro) to zaskakująca nowość - ale czy z przyszłością? Wątpliwe.

O ile Wladimer Dwaliszwili nie potwierdził niedzielnym występem, że bezwzględnie należy mu się miejsce w wyjściowej jedenastce Legii, o tyle trudno przypuszczać, by zdrowy Orlando Sa zajął miejsce na ławce rezerwowych. Najprawdopodobniej wkrótce wrócimy zatem do gry z klasycznym napastnikiem. Raphael Augusto nieźle wygląda z piłką przy nodze, ale jego gra bez piłki pozostawia wiele do życzenia - to nie 'żywe srebro' Guilherme, to również nie przebojowy Henrik Ojamaa, nie wspominając o Kubie Koseckim. Roszady na flankach są więc także kwestią czasu.

Kończąc wątek meczu we Wrocławiu, z pewnością cieszy niezła forma Radovicia, cieszy również pewność, z jaką do pierwszej jedenastki wkroczył Kuba Rzeźniczak, zastępując Inakiego Astiza. Zastanawia wyraźnie słabsza forma Tomasza Brzyskiego, zasygnalizowana także w meczu reprezentacji Polski ze Szkocją.

Ciąg dalszy wyścigu już za tydzień. Przed nami niezwykle ważny dla układu tabeli mecz z Wisłą Kraków.