Czapka z piór

Stało się. Ku rozpaczy kibiców Legii seria słabych ligowych występów naszej drużyny została przedłużona w Gdańsku. Po zasłużonej porażce z Lechią żegnamy się z fotelem lidera Ekstraklasy. Niestety, jest to najprawdopodobniej pożegnanie bez prawa powrotu. Wobec tylko jednej kolejki pozostającej do rozegrania i aż trzech rywali wyprzedzających nas w wyścigu do mistrzostwa, szanse na zdobycie upragnionego tytułu spadły praktycznie do zera.

W żadnym wypadku nie należy sądzić, że oto tracimy w tym momencie tytuł na rzecz drużyn od nas słabszych, mniej godnych mistrzowskiej korony. Prawda o zdobywaniu tytułów jest banalnie prosta - trofeum zawsze zdobywa zespół najrówniejszy w przekroju całego sezonu, najmocniejszy psychicznie, po prostu... najlepszy. Liczą się punkty, liczą się fakty, cała reszta jest niczym więcej niż tylko bezwartościową paplaniną. To że rozbiliśmy Śląsk we Wrocławiu 4:0, to że Ruchowi wbiliśmy w trzech meczach sezonu 2011/12 sześć bramek, nie tracąc przy tym żadnej, w najbliższą niedzielę stanie się tylko naszym własnym legijnym 'złotym rogiem' niczym z dramatu Wyspiańskiego, w beznadziejnie głupi sposób zgubionym gdzieś na na zielonej murawie.

Po ligowym meczu z Ruchem pisałem na stronach czarnej-eLki, że do zdobycia mistrzostwa wystarczy nam solidność. Czym jest solidność mniej więcej wiadomo, w naszym przypadku rzecz sprowadzała się do uniknięcia seryjnych wpadek, do wygrania czegoś na własnym boisku, do umiejętnego wykorzystania karty w postaci pozostającego w zanadrzu bezpiecznego (jak się wówczas zdawało) marginesu błędu. Niestety to co stało się po meczu z Ruchem było koszmarem. Jedynym scenariuszem, który przy konkurencji przeciętnej, w dodatku pozostającej wyraźnie za naszymi plecami, mógł zrzucić nas z pierwszego miejsca. 1:1 z Widzewem w Łodzi, 0:1 z Lechem w Warszawie, 1:1 z Jagiellonią u siebie i wreszcie 0:1 w Gdańsku. Te wyniki znamy i liczyć niestety umiemy. Dwa punkty na dwanaście możliwych. D-W-A! Abstrahując od wcześniejszego przebiegu rozgrywek, w tamtym momencie na pięć kolejek przed końcem wsiedliśmy do wypasionej 'beemy', żeby ścigać się z wysłużonymi golfami i fabiami. Ale jak się okazuje, nie tylko na drodze czasem bywa tak, że 'szarak' straci cierpliwość do cwaniaka niespiesznie podążającego swoją wypasioną furą i wyprzedzi go przy dogodnej okazji.

Skąd w Legii zapaść w kluczowym momencie rozgrywek? Przecież zespół nie został nagle przetrzebiony kartkami, nie został zdziesiątkowany kontuzjami. Przecież otrzymaliśmy dodatkowy zastrzyk pozytywnej energii, w porywającym stylu zdobywając Puchar Polski, przecież ostatnie mecze wyglądały dokładnie tak jak można to było przewidzieć - trzymaliśmy piłkę, stwarzaliśmy sytuacje, rywal nastawiał się na kontry.

Cóż, w piłce tak to jest, że na obraz całości wielokrotnie składa się suma przypadków. My nie trafimy, trafią oni i sytuacja nagle obróci się o 180 stopni. W ten sposób zmieniają się losy rozgrywek, tak zapisują karty futbolowej historii. Tyle że - banał - szczęściu trzeba pomóc. Przyciągnąć je do siebie. Pewność, odwaga i konsekwencja skuteczniej walczą o przychylność Fortuny niż niepewność, nerwowość i drżenie łydek, które sprawiają, że Fortuna krzywi się i chętnie spogląda ku innym. Legia w końcówce sezonu okazała się zwyczajnie za słaba jak na kandydata do mistrzostwa Polski - taka jest brutalna, lecz oczywista konkluzja. Nie wykorzystywaliśmy swoich sytuacji, za to sami traciliśmy głupie bramki. Nie byliśmy w stanie odwrócić losów żadnego meczu, natomiast pozwoliliśmy odwrócić go innym. Nie okazaliśmy się godni tytułu. Spanikowaliśmy, straciliśmy głowę, sflaczeliśmy. Przegraliśmy.

Niech za symbol naszego nieszczęścia w ostatnich kolejkach posłuży Inaki Astiz. Zawodnik, którego bardzo lubię, którego szanuję i szanować nie przestanę, nagle okazał się pechowcem, w przypadku którego każda nieudana interwencja kończyła się golem dla rywali. Karny z Widzewem, bramka Rudniewa, wreszcie dziś całkowicie niezrozumiały faul na Traore, przewinienie popełnione przy przewadze liczebnej przed naszym polem karnym i futbolówce odbijającej się na wysokości kilku metrów. Po co to zrobiłeś Inaki, jakie boiskowe szaleństwo pchnęło Cię do takiego zachowania? Ech, wybacz stary, wczoraj byłeś jednym z moich ulubionych zawodników, jutro pewnie znów nim będziesz, ale dziś... Dziś po prostu nie chcę Cię znać.

Ile podobnych fauli popełniają w meczach obrońcy, a jaki procent spośród tych popełnionych kończy się bramką dla przeciwnika? Oto właśnie Legia z końcówki sezonu 2011/12 - Legia z tak żałośnie poplątanymi nogami, że nawet Fortuna nie mogła już na nas dłużej patrzeć i wreszcie z pogardą odwróciła wzrok.

Maciej Skorża... Spieraliśmy się o niego wiele razy i zapewne jeszcze wiele razy będziemy. Jego plan na rundę wiosenną rozumiałem - ba, popierałem ten plan oparty na grze oszczędnej, wyrachowanej, na zabezpieczeniu tyłów, na filarach w osobach Ljuboi i Radovicia, na obecności młodych, głodnych sukcesu zawodników, których trener Skorża tak umiejętnie wprowadził do drużyny, wreszcie na jokerach, na doświadczonych Nacho Novo i Ismaelu Blanco, którzy mieli wkroczyć do akcji w odpowiednim momencie i pomóc drużynie w trudnych chwilach. Plan generalnie się sprawdzał, ale w ostatecznym rozrachunku rozsypał się w sposób fatalny, w najmniej odpowiednim momencie, a jego twórca i zwolennicy - tacy jak ja - tym samym ponieśli dotkliwą, sromotną wręcz klęskę. Szacunek za dwa Puchary Polski, owacja na stojąco za batalię w Lidze Europy, ale... w Legii liczy się tylko mistrzostwo. Maciej Skorża miał dwie szanse i obie przegrał.

No chyba, że Lech zremisuje z Widzewem, Ruch z Lechią, a Śląsk przegra w Krakowie. To teoretycznie jest nawet możliwe - niestety szkopuł polega na tym, że wtedy musimy jeszcze wygrać swój mecz.