Podbeskidzie - Legia 2-1: Rozładowane baterie

Legia przegrała drugi ligowy mecz w tym sezonie. Nasza drużyna po bardzo słabej grze uległa w Bielsku Podbeskidziu 1:2. Wynik meczu został ustalony w pierwszej połowie. Już w 8. minucie prowadzenie gospodarzom dał Anton Sloboda. W 25. minucie po rzucie rożnym wykonywanym przez Tomasza Brzyskiego wyrównał Orlando Sa. W 38. minucie gospodarze znów znaleźli drogę do bramki Dusana Kuciaka. Strzelcem gola, jak się miało okazać zwycięskiego, był Maciej Korzym.

Są takie mecze, kiedy od pierwszych kopnięć piłki czujesz niepokój, bo widzisz, że twojej drużynie nie idzie. Podania są minimalnie niecelne, interwencje odrobinę spóźnione, przeciwnik jest jakby szybszy i bardziej zdecydowany. Bywa, że to wrażenie mija, że jakaś udana akcja 'budzi' zespół, a wraz z upływem czasu gra wygląda coraz lepiej. Ale niestety bywają i takie dni, kiedy wrażenie z pierwszych minut ciągnie się do końca meczu. Tak było jesienią zeszłego roku w Bydgoszczy, gdzie gładko przegraliśmy z Zawiszą 1:3. W niedzielne popołudnie w Bielsku oglądaliśmy Legię taką jak wtedy – zmęczoną, zdenerwowaną, po prostu słabą.

Dowodem na słabość całej drużyny niech będzie fakt, że poza Tomaszem Brzyskim i w pierwszej połowie Orlando Sa, nikt z legionistów nie wyróżnił się na plus. Bardzo słabo zaczął mecz Kuba Kosecki, który najpierw zepsuł obiecującą kontrę Legii, potykając się w biegu, a chwilę później na połowie Podbeskidzia podał głową piłkę do zawodnika gospodarzy, rozpoczynając bramkową akcję drużyny Leszka Ojrzyńskiego. Cichym antybohaterem naszej defensywy stał się Kuba Rzeźniczak, który zarówno przy pierwszej, jak i przy drugiej bramce nie zdołał zablokować zagrań Macieja Korzyma. Podobny niefart prześladował Dusana Kuciaka, któremu piłka przelewała się przez dłonie przy strzałach gospodarzy, i Bartka Bereszyńskiego, który mogąc przepuścić na aut bramkowy mocną piłkę bitą przez jednego z zawodników Podbeskidzia, wybił ją głową wprost na nogę przeciwnika, co doprowadziło do bramki na 2:1. Tomasz Jodłowiec i Ivica Vrdoljak nie byli w stanie wygrać walki o opanowanie środka pola, nie znajdując sposobu na zepchnięcie bielszczan do defensywy, a Jodła w swojej niefrasobliwości na początku drugiej połowy wręcz przeszedł sam siebie, kiedy pierwsze trzy zagrania piłki w jego wykonaniu trafiały pod nogi gospodarzy. Nawet zmiennicy, od których teoretycznie mieliśmy prawo wymagać trochę więcej jakości, Miro Radović, Michał Żyro i Łukasz Broź, szybko dostosowali się poziomem do swoich kolegów. Zżymać się można zwłaszcza nad postawą Michała, który mało był pod grą, a kiedy już był, tracił prawie każdą piłkę. Jeżeli Żyrko ma stać się jednym z najważniejszych zawodników Legii, na co zdaje się wskazywać sposób, w jaki traktuje go trener Henning Berg, nie powinien pozwalać sobie na takie wahania formy. Na osobną 'laurkę' zasługuje Dossa Junior. Trochę meczów w życiu obejrzałem i naprawdę rzadko zdarzało mi się widzieć zawodnika, który z takim uporem wybiegałby na pozycję spaloną przy stałych fragmentach gry. Wydawać by się mogło, że tak doświadczonemu zawodnikowi w pewnym momencie powinna zapalić się lampka. „A może, cholera, ja robię coś źle?!”. Niestety taka refleksja najwyraźniej okazała się obca naszemu Dossie, który z zapałem powielał ten sam schemat, ruszając do piłki ułamek sekundy zanim kopnął ją Brzytwa, wbiegając na pozycję spaloną, a następnie mając teatralne pretensje do wszystkich wokół.

Powyższa przydługa lista winnych porażki naszej drużyny, obejmująca niemal wszystkich zawodników, którzy zameldowali się na boisku w niedzielne popołudnie, świadczy o tym, że szatnię Legii dotknęła tajemnicza przypadłość o grupowym charakterze. Najbardziej logicznym wyjaśnieniem tej epidemii niemocy wydaje się fakt, że kilka dni temu drużyna zrealizowała postawiony przed nią cel minimum. Legia awansowała do fazy grupowej europejskich pucharów, zapewniając sobie ciąg dalszy pucharowej przygody, a każdemu piłkarzowi wymierne korzyści określone w umowie z szefostwem naszego klubu. Uleciała gdzieś koncentracja i motywacja, a być może wkradło się też fizyczne zmęczenie.

Oczywiście, nie stało się nic wielkiego. Trzeba powtórzyć banalne stwierdzenie, że takie mecze zdarzają się najlepszym, a Legia i tak przebrnęła letnią fazę łączenia ligi z najważniejszą dla nas fazą europejskich pucharów przy minimalnych stratach punktowych i ludzkich (kiedy przypomnieć sobie zeszłoroczną passę kontuzji, brrr...). Jeżeli coś może martwić to analiza naszego ligowego terminarza. W lipcu i sierpniu rozegraliśmy siedem meczów, w tym cztery na własnym boisku, a tylko jeden z drużyną, która kończyła zeszły sezon w górnej połówce tabeli. Kolejne tury ligowych gier rozdzielanych przerwami na mecze reprezentacji zapowiadają się na bardziej wymagające. Jeżeli alternatywą dla nazwisk, które w zeszłym tygodniu pokonały Koronę Kielce, mają być zawodnicy 'pucharowej' Legii grający w taki sposób, jak przeciw Podbeskidziu, musimy brać pod uwagę, że straty punktowe w dalszej części rundy jesiennej będą poważniejsze.