Happy end

Wielkich emocji doświadczyli wszyscy, którzy pofatygowali się w czwartkowy wieczór na stadion Legii lub mieli okazję obejrzeć pojedynek z SV Ried w stacji Orange Sport. Po nerwowym meczu, prawdziwej huśtawce nastrojów, Legia pokonała Austriaków 3:1, zapewniając sobie awans do czwartej rundy eliminacyjnej Ligi Europy.

Okoliczności, które towarzyszyły walce legionistów o awans, nie należały do komfortowych. Szybko straciliśmy najważniejszego obrońcę, w drugiej połowie czerwoną kartkę zobaczył nasz środkowy pomocnik, w końcówce karygodnie marnowaliśmy wyborne sytuacje strzeleckie, podając dłoń zdesperowanemu rywalowi. Mimo że awansowaliśmy w pełni zasłużenie, będąc w przekroju dwumeczu drużyną o zdecydowanie wyższych walorach piłkarskich niż SV Ried, przyznam, że po bramce Austriaków na 3:1, przez myśl przemknęło mi złowieszcze dla nas skojarzenie z awansem Widzewa do Ligi Mistrzów w 1996 roku. Jak pamiętamy, łodzianie wygrali pierwszy mecz 2:1, w rewanżu przegrywali jednak już 0:3, nie mając na stadionie Broendby absolutnie nic do powiedzenia. Wtedy nieoczekiwanie padła bramka Citki, która odmieniła przebieg meczu, a późniejszy gol Wojtali lub Majaka (do dziś nie wiem którego z nich) zadecydował o awansie Widzewa. Doprawdy, nie tak wiele brakowało, by z Riedem ziścił się identyczny, czarny dla nas scenariusz. Sytuacja, którą miał austriacki zawodnik w ostatnich minutach meczu (główka nad poprzeczką) była sytuacją nie stu, a dwustuprocentową. Gdybyśmy wypuścili awans z rąk, mając przeciętny austriacki zespół na przysłowiowym widelcu, byłoby to wydarzenie niezwykle przygnębiające, wręcz upokarzające.

Z tego względu, chociaż, owszem, w ostatecznym rachunku awansowaliśmy, a zwycięzców się podobno nie sądzi, ja czuję się w uprawniony do zadania pytania - co właściwie działo się na boisku po bramce na 3:0? Sądzę, że nie od rzeczy byłoby, aby w szatni drużyny wiodącą refleksją po pojedynku z Riedem nie było klasyczne "Brawo k...!!!", tylko raczej "Panowie, więcej koncentracji!".

Próbuję zrozumieć zmianę Daniela Łukasika zaordynowaną przez trenera Urbana. Jakkolwiek do Łukasika przekonuję się z trudem, muszę przyznać, że w czwartkowy wieczór był on postacią w zdecydowany i pozytywny sposób wyróżniającą się na tle kolegów ze środka pola. Przez chwilę sądziłem, że może trener chciał ustrzec Łukasika przed żółtą kartką, która eliminowałaby go z meczu kolejnej rundy (pierwszą ujrzał w Lipawie), ale to nie wchodzi w grę, przecież w rundach kwalifikacyjnych pauzuje się po trzech kartkach. To Vrdoljak dziś niebezpiecznie faulował, to on grał coraz bardziej nerwowo, wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że właśnie Ivica powinien być pierwszym do zmiany. Jeżeli Łukasik nie doznał jakiegoś urazu, względnie nie opadł zupełnie z sił (byłoby to dziwne w tej fazie meczu, ale zauważmy, że Łukasik póki co regularnie nie dogrywa u Urbana meczów do ostatniej minuty) to ja niestety nie jestem w stanie tej zmiany zrozumieć.

Postępowanie Vrdoljaka, który wręcz prosił się o czerwoną kartkę, w drugiej połowie zachowując się w sposób skrajnie nieodpowiedzialny, było natomiast karygodne. Za numer z dyskusją po gwizdku w środku pola powinien nosić worki z piłkami treningowymi przynajmniej ze dwa tygodnie. Pamiętacie jak Marcin Jałocha zarobił czerwień w ćwierćfinale Ligi Mistrzów w Atenach? Zawsze zastanawiało mnie, czy trenerzy nie widzą z ławki, że zawodnik jest o krok od czerwieni i dlatego nie reagują, czy może sądzą, że chaotycznie dokonana zmiana jest z taktycznego punktu widzenia większym zagrożeniem niż mogąca ewentualnie nastąpić czerwona kartka.

Trzy spartaczone szanse w końcówce też zasługują na kilka słów. W pamiętnym jesiennym meczu z Rapidem mieliśmy w końcówce bardzo podobną kontrę do tej, po której na czystą pozycję wyszedł Jakub Kosecki. Wtedy Rafał Wolski czyściutko, idealnie w tempo podał do Kucharczyka i 'klepnęliśmy' zwycięstwo. Może łatwiej zrozumieć, dlaczego Wolski awansował do kadry na mistrzostwa Europy, a Kosecki musiał dojrzewać na zesłaniu w Gdańsku. Koseckiemu trzeba jednak oddać, że dziś zdrowo napracował się na murawie, nawet wtedy, gdy już zasygnalizował zmianę, która oczywiście nie mogła już być przeprowadzona (swoją drogą, wielce humorystyczny moment). Za to, że pokazywał się do gry, za to, że niestrudzenie 'chodził' po skrzydle w końcówce - należą mu się wyrazy uznania. Natomiast jego chaotyczny sposób rozwiązywania sytuacji podbramkowych musi być w jakiś sposób okiełznany, bo po prostu szkoda tej energii. Dodam jeszcze, że tak sobie myślę, że z powrotu 'Romka' najbardziej kontent może być Michał Żyro, ponieważ nasi Serbowie najwyraźniej mają nowego 'faworyta'...

Miejmy nadzieję, że dwumecz z Riedem - oczywiście poza tym, ze zwycięski, co samo w sobie jest wartością - zaprocentuje w lidze, którą będziemy mogli rozpocząć w mocnym, pewnym stylu, zaoszczędzając prawdopodobnie trochę czasu na próbach ogniowych rozmaitych wariantów taktycznych. Myślę, że trener Urban wie już, że ciężko będzie mu budować Legię poza Serbami, ich wpływ na naszą grę jest nie do przecenienia. Z czterech bramek, które zdobyliśmy z Riedem, trzy były ich wyłącznym dziełem, przy czwartej zadowolili się asystą. Ljuboja dziś grał raczej drugiego napastnika, ustawionego w pionie z Saganowskim i swobodnie wymieniającego się z nim pozycjami, niż rozgrywającego. I grał wyśmienicie. Radović z kolei grał niby kiepsko, był przez większą część meczu zagubiony, jakby poza grą, ale jego efektywność musi imponować. A poza sytuacjami bramkowymi warto jeszcze przypomnieć fantastyczny drybling przy linii końcowej z pierwszej połowy i autorski rajd z końcówki meczu, który powinien zakończyć się golem na 4:1. Sądzę, że Urban musi również ostatecznie rozstrzygnąć co z naszą obroną. Jędrzejczyk w drugiej połowie wyraźnie się pogubił, dopuścił do dośrodkowania przy bramce i później do kolejnego poprzedzającego arcyniebezpieczną główkę Austriaka. Z kolei Rzeźniczak kilka razy popisał się w ataku, ale też zaliczył parę błędów w ustawieniu w defensywie. Suler tym razem ustrzegł się koszmarnych pomyłek, które mogłyby przesądzić losy dwumeczu na korzyść naszych rywali,  zanotował kilka ciekawych długich piłek, po których brawo bił mu nawet Ljuboja (!), ale zbyt często przegrywał walkę o pozycję z napastnikami gości, pozwalał im się zastawiać, nie wyglądało to dobrze. W defensywie potrzeba nam stabilizacji i wzajemnego zaufania poszczególnych elementów układanki, odbudowywania pewności bez wątpienia nadszarpniętej wiosennymi błędami. Mając do dyspozycji Żewłakowa (miejmy nadzieję, że uraz nie wykluczy go z gry na dłużej), Astiza, Sulera i Jędrzejczyka, trener musi jak najszybciej zdecydować się na jasną hierarchię i konsekwentne zgrywanie bloku defensywnego. Tu nikt już prochu nie wymyśli, trzeba grać tymi, którzy są obecnie do dyspozycji.

Co mogło podobać się najbardziej? Myślę, że to, że momentami gra ofensywna Legii zapowiada się naprawdę ciekawie. Są przede wszystkim pierwiastki tempa i fantazji w budowaniu szybkiego ataku, zdarzają się fragmenty meczu, kiedy piłka przesuwa się od zawodnika do zawodnika jak po sznurku. Czekam zatem na kolejne mecze - z nadzieją i niecierpliwością.

Legia - Ried 3:1