Liga po raz szósty

Za nami mecze pucharu Polski, przed nami szósta kolejka Ekstraklasy. Za nami takie sobie emocje, wszak wygrali ci, co wygrać mieli. Za to przed nami szansa kolejną dawkę kibicowskich przeżyć, tym razem walka powinna być na całego. Puchar pucharem (wiemy jak kluby podchodzą do tej rywalizacji), ale liga rządzi się swoimi prawami. Dlatego w imieniu naszych ligowców zapraszam na stadiony, zapraszam przed telewizory, ale pozwólcie, iż zanim to nastąpi postaram się przybliżyć, co nas w tej najbliższej ligowej rywalizacji czeka.

Szósta kolejkę ligową rozpoczynamy w Bielsku-Białej, tu miejscowe Podbeskidzie podejmie budzących się (lepiej późno niż wcale) do życia piłkarzy Ruchu Chorzów. Trzeba przyznać, że ligowa pozycja gospodarzy to dobitny przykład na to jak bardzo niesprawiedliwa jest piłka nożna. Podopieczni trenera Kasperczyka grają całkiem fajną piłkę, w każdym meczu są ciężkim przeciwnikiem dla swoich rywali. Ba, czasami są nawet lepszym zespołem, tylko co z tego, skoro jak do tej pory nie udało im się odnieść ligowego zwycięstwa. Zupełnie inaczej niż ich piątkowi rywale, „Niebiescy” grali niemrawo, zupełnie jakby wciąż znajdowali się w trakcie okresu przygotowawczego, ociężali, bez polotu i błysku w swoich akcjach. A mimo to mają dokładnie dwa razy więcej punktów na koncie niż gospodarze. No, z tym, że dorobek czterech oczek też na kolana nie rzuca. Niemniej jednak pierwsze zwycięstwo już za nimi, a to może znacząco podbudować chłopaków trenera Zielińskiego. O kolejne zwycięstwa powinno już być łatwiej, tyle, że… No właśnie „Górale” nie są łatwym przeciwnikiem i zapewne zrobią wszystko by ten pierwszy komplet oczek już teraz zapisany został na ich konto. Musze przyznać, że sam będę im kibicował, a że ich zawziętość i umiejętności predysponują ich do zdecydowanie wyższej pozycji w lidze to myślę, że każdy obstawiający jedynkę powinien zgarnąć jeden punkcik. Kibice gospodarzy wreszcie ucieszą się ze zwycięstwa swoich zawodników.

O ile pierwsze spotkanie może być ciekawe, o tyle drugie powinno być bardzo interesujące. Polonia Warszawa już w drugim kolejnym meczu podejmie przeciwników z czuba tabeli. Po zeszłotygodniowym derby Warszawy, tym razem przyjdzie zmierzyć się z liderem Widzewem Łódź. Zespołem niespodzianką, drużyną kompletnie niedocenianą, jeszcze do meczu w poprzedniej kolejce tu i ówdzie dało się usłyszeć/przeczytać, że pozycja piłkarzy trenera Mroczkowskiego to fart, zbieg okoliczności. Jednak wydaje się, że autorzy takich opinii po meczu z powszechnie chwalonym (między innymi przeze mnie) Górnikiem Zabrze muszą zmienić swoją wizję odnośnie widzewiaków. Łodzianie to bardzo zdyscyplinowana drużyna, grająca w taki sposób by wykorzystać swoje najmocniejsze strony. W dodatku po wyśmienitym starcie, jaki zanotowali widać, że wiara w siebie jest mocną stroną drużyny gości. Tyle, że o ile mecz z Górnikami był dość poważnym wyzwaniem, o tyle mecz z „Czarnymi Koszulami” może okazać się piekielnie trudny. Zespół stworzony przez trenera Stokowca to naprawdę przeciwnik z najwyższej ligowej półki, dlatego, nie ma co ukrywać, jeśli Wszołek i spółka zagrają na swoim poziomie to nie daję gościom większych szans na pozytywny rezultat. Rozmach i szybkość, jaką poloniści potrafią nadać swoim akcjom może być zabójcza dla defensywy gości, a napastnicy w osobach gladiatora Teodorczyka czy technika Dwaliszwiliego mogą okazać się nie do zatrzymania. Powiem tak, w tym meczu nie postawiłbym na łodzian złamanego gorsza, byłbym nawet gotów postawić na dość okazałe zwycięstwo gospodarzy.

Musze przyznać, że mecze piątkowe powinny dostarczyć nie tylko kibicowski emocji, ale też powinny być przyjemne dla koneserskiego oka. Zaciętość „Górali”, szybkość i finezja „Czarnych Koszul” powinny zapewnić nam niezłą dawkę dobrego (przynajmniej jak na nasze warunki) futbolu.

Piłkarska sobota zaczyna się od naprawdę ciekawego pojedynku. Grający fajnie dla oka, ale za to bardzo nieskutecznie GKS Bełchatów podejmie równie nieskuteczną Koronę Kielce. Z tym, że goście z Kielc wygrali wreszcie swoje spotkanie a miejscowi… zwolnili trenera. Nie ukrywam, dla mnie ta decyzja jest wręcz kuriozalna, jeśli Bełchatów może grać w najwyższej klasie rozgrywkowej to tylko dzięki Kamilowi Kieresiowi. Chcąc znaleźć winnych takiej a nie innej pozycji w lidze (oprócz braku szczęścia – bo to niewątpliwie nie rozpieszczało „Brunatnych” w pierwszych kolejkach tego sezonu) na pewno nie szukałbym ich na ławce klubu z Bełchatowa. No, ale cóż zrobić, takie to już w naszej piłce panują zwyczaje, najłatwiej zwolnić trenera. Przyznaję się bez bicia, od dziś będę zawzięcie "kibicował" drużynie z Bełchatowa. Mam wielką nadzieje, zobaczyć za rok ten klub w pierwszej lidze rozgrywkowej. Brak szacunku do trenera, a wręcz z rzucanie winy na człowieka, któremu się tyle zawdzięcza… to takie znajome. Mam jednak cichą nadzieję, że podobne sytuacje powoli będą odchodziły do lamusa. A GKS? Liczę, że poniesie sromotną porażkę z wracają na swój poziom Koroną.

Ps. Mam pewien problem, jak donosi weszło.com szkoleniowcem bełchatowian został trener, którego cenię. Robert Podoliński, bo o tym trenerze mowa to bardzo obiecująca postać wśród młodych polskich szkoleniowców.

Również w sobotę, na pojedynek w pełnym słońcu zdecydowały się zespoły Pogoni Szczecin i Jagiellonii Białystok. Zapowiada nam się ciekawe widowisko, gdyż nad morzem spotkają się drużyny grające techniczną i atrakcyjną dla oka piłkę. Niestety dla popularnych „Pszczółek”, piłkarze spod znaku „Gryfa” nie tylko ładnie operują futbolówką, ale w tej swojej grze są również zdecydowanie bardziej konsekwentni, a co najważniejsze skuteczni. Choć muszę przyznać, że różnica jednego punktu w ekstraklasowej tabeli nie wskazuje na aż taki kontrast między obiema drużynami. Moim zdaniem to jednak zespół trenera młodego pokolenia Artura Skowronka, gra bardziej zdyscyplinowany futbol. W grze prezentowanej przez „Portowców” dostrzegam więcej wyrachowania, myśli szkoleniowej, czy skrzętnie realizowanej taktyki. Gra gości bardziej opiera się na indywidualnościach, na sile czy wyszkoleniu poszczególnych piłkarzy, a gdy Ci zawiodą… kończy się tak jak w poprzedniej kolejce, czyli ogromną niespodzianką i przegraną z gliwickim beniaminkiem. Czy tym razem ulegną kolejnemu nowicjuszowi w ekstraklasowym towarzystwie? Moim zdaniem tak, doceniam piłkarzy grających w „czerwono-żółtych” barwach, ale to gospodarze wydają mi się (przynajmniej w tej chwili) zdecydowanie lepszym zespołem. Zresztą indywidualności w Pogoni też nie brakuje, maestria Andradiny, przebojowość Akahoshiego, czy bezkompromisowość Djoussé naprawdę mogą się podobać. Trzy punkty na koncie gospodarzy, a piłka wyląduje kilka razy w siatce.

Ostatnie sobotni pojedynek to spotkanie fatalnie grającego w tym sezonie Zagłębia Lubin z bardzo nieskuteczną i dość niefrasobliwie grającą Legią Warszawa. Gospodarze po dwóch kolejnych porażkach są w bardzo ponurych nastrojach, zapewne zrobią wszystko, aby odwrócić złą passę. Tylko, że podopieczni Jana Urbana łatwym kąskiem nie będą. Niemniej jednak bardzo zdeterminowani gospodarze mogą być szalenie trudnym rywalem. Z tym, że jeśli goście faktycznie marzą o mistrzowskiej koronie muszą sobie radzić w takich pojedynkach. Prawda jest taka, że „Miedziowi” poza determinacją, no może poza osamotnionym Pawłowskim nie są w stanie przeciwstawić „Wojskowym” czegoś bardziej konkretnego. Wyjścia nie ma, takie mecze kandydat do tytułu musi wygrywać. To może być mecz brzydki, rwany, z masą fauli, ale powinien to być mecz wygrany. W przeciwnym wypadku po raz kolejny może się okazać, że marzenia o liderowaniu na koniec sezonu to zwykłe mrzonki. Oczekuje, więc od ekipy przyjezdnych walki, okraszonej zwycięstwem, czy tak będzie? Zobaczymy, wygląda jednak na to, że to pierwszy z poważnych testów w tym sezonie.

Wydaje się, że sobotnie mecze mogą być równie interesujące jak te piątkowe. Perełką powinien być mecz Pogoni z Jagą, ale i spotkanie Zagłębia z Legią może być całkiem ciekawym widowiskiem. Biorąc pod uwagę, iż kilka bramek może wpaść też w Bełchatowie można przypuszczać, że warto będzie wybrać się na stadion czy zasiąść przed telewizorem. Będą zarówno kibicowskie emocje jak i coś dla miłośników bardziej technicznego futbolu.

Po całkiem ciekawej sobocie piłkarska niedziela zaczyna się od razu od wysokiego C. Obudzony i wreszcie nieźle grający mistrz kraju Śląsk Wrocław przyjeżdża do ciągle chwalonego (pomimo ostatnich remisów) Górnika Zabrze. Mnie peany pochwalne na temat gry zabrzan nie dziwią wcale, jak dotychczas zespół trenera Nawałki pokazał naprawdę kawał fajnego futbolu. Nawet nie przeszkadza im, że zeszłoroczny lider Nakoulma jest w bardzo średniej formie. Górnik gra całym zespołem, taktyką i jej żelazną realizacją, ambicją i wielkim zaangażowaniem. To dzięki tym cechom gospodarze tak dzielnie przeciwstawiają się teoretycznie silniejszym rywalom. Sęk w tym, że Śląsk do tych silniejszych (nawet teoretycznie) się nie zalicza. Owszem z wielkim przytupem wrócił ich lider Sebastian Mila, ale coś czuję, że gospodarze nie dadzą mu tyle swobody ile otrzymał od zawodników Bełchatowa. Wrocławianie wciąż mnie nie przekonują, wciąż w ich akcjach nie ma polotu. Dlatego przyznam się, że każdy inny wynik niż zwycięstwo gospodarzy byłby dla mnie wielkim zaskoczeniem.

W drugim i zarazem ostatnim niedzielnym spotkaniu słabo grająca Lechia Gdańsk postara się przełamać ciążące na niej fatum własnego obiektu. Tym razem gospodarze Baltic Areny będą starali się pokonać Lecha Poznań. Pomimo dwóch zwycięstw, jakie mają na swoim koncie gospodarze muszę przyznać, że prezentowana przez nich forma, a przede wszystkim styl kompletnie do mnie nie przemawia. Grają jakoś tak bez wizji, bez jakiegoś schematu, każda akcja rodzi się w bólu. Nie przekonuje mnie taka gra, jak widać po pozycji w tabeli nie przekłada się też na wymierne wyniki. Lech Poznań też nie zachwyca, ale jak już pisałem wcześniej w ich akcjach widzę pomysł, widzę ideę, do której zawodnicy trenera Rumaka zmierzają. Brakuje im, co prawda płynności, w grze „Kolejorza” wciąż jest zbyt wiele niedokładności, a jednak potrafią przechylać szalę na swoją korzyść. Tak będzie i tym razem, komplet punktów trafi na Bułgarską.

Niedziela nie będzie tak ciekawym dniem jak poprzednie w tej kolejce ligowej. Wydaje się, że te dwa spotkania będą stały na takim sobie poziomie, choć może nie zabraknąć naprawdę ładnych bramek. Te potrafi strzelać zarówno Śląsk, Lech jak i Górnicy z Zabrza.

W naszym ekstraklasowym okienku na świat, czyli meczu poniedziałkowym bardzo dzielnie radzący sobie beniaminek Piast Gliwice zmierzy się z Wisłą Kraków. Coś czuję, że trener Probierz nie może czuć się pewnie na ławce krakowian, coś czuję, że mecz z podopiecznymi trenera Brosza wcale mu w tym nie pomoże. Wisła wciąż gra bardzo nieskładnie, zrywami, jeśli wygrywa to dzięki indywidualnej akcji jednego czy drugiego zawodnika. Taki „styl” a raczej jego brak nie powinien zrobić większego wrażenie na zawodnikach Piasta. Ci już w meczu z Jagiellonią wyglądali jak starzy ligowi wyjadacze. Jeśli i tym razem zagrają z równie wielką determinacją, z taką samą konsekwencją i jednocześnie zrealizują przedmeczowe założenia w tak perfekcyjny sposób jak w Białymstoku to… głowa pana „Michała” może jednak polecieć. Nie będę ukrywał, że gra „Piastunek” przypadła mi do gustu, a coraz pewniej czujący się zawodnicy beniaminka pokazują, że pomiędzy tą „ekstra” a tą „zwykłą” klasą wcale nie ma takiej przepaści jak nam się wmawiało. Owszem w tygodniu gospodarze przegrali z warszawską Legią, ale mecze pucharowe to jednak zupełnie inna bajka. Ani składem, ani determinacją Piast nie przypominał tej drużyny, która mamy przyjemność obserwować w meczach naszej Ekstraklasy. Podejrzewam, że w meczu z Wisłą znów zobaczymy tego „starego” Piasta, zdeterminowanego i walczącego o każdy metr boiska. Gospodarze strzelą jakąś bramkę, tego jestem pewien, ale czy zdołają powstrzymać Meliksona i spółkę? Od tego będzie zależało ich potencjalne zwycięstwo w tym meczu.