Yes, yes, yes

Wygląda na to, że Legii sprzyja nadmorski klimat. Po zwycięstwie 3:0 w Szczecinie, również wizyta w Gdańsku zakończyła się zainkasowaniem kompletu punktów. W meczu z Lechią nie wszystko co prawda podopiecznym Jana Urbana wychodziło, ale najważniejsze, że po końcowym gwizdku z wygranej mogła cieszyć się właściwa z naszego punktu widzenia drużyna. Ścigająca Legię grupa pościgowa nadal traci do nas cztery punkty.

Wyjazdowe zwycięstwo nad Lechią ogromnie mnie uradowało. Nie tylko z uwagi na oczywisty fakt, że było zwycięstwem i jako takie powiększyło nasze konto o kolejne szalenie cenne punkty, ale także ze względu na okoliczności, w jakich zostało odniesione. To nie był mecz, w którym rywal był zbyt słaby, żeby choćby zipnąć na boisku (jak Bełchatów), to nie był mecz, w którym przeciwnik postanowił służyć nam wszechstronną pomocą w osiągnięciu korzystnego rezultatu (jak Pogoń). To był mecz, w którym uparcie komplikowaliśmy sobie życie, marnując karnego przy stanie 0:0, zaprzepaszczając 'setkę' na 2:0 (w obu przypadkach sprawstwo wykonawcze przypadło zresztą liderowi naszej drużyny), to był mecz, w którym przeciwnik dogonił wynik i przez krótką chwilę wydawało się nawet, że będzie w stanie pójść za ciosem. To była trudna, prowadzona w szybkim tempie rywalizacja, emocjonujące ligowe starcie, które miało swoją własną dramaturgię - a my zdołaliśmy w trakcie tego starcia zmóc tak przeciwnika, jak i własne niedoskonałości. Czekałem na właśnie taki mecz rozegrany przez nas na wyjeździe!

Choć nie mąci to w żaden sposób mojej satysfakcji, przyznam, że Lechia jest kolejnym przeciwnikiem, po którym spodziewałem się w meczu z Legią odrobinę więcej. Co prawda zarówno Górnik, jak i Polonia, względem których poprzednio żywiłem nieco wygórowane jak się okazało nadzieje (może raczej - obawy) zdołały urwać nam punkty, ale jednak w obu przypadkach to my wyraźnie prowadziliśmy grę, to my mieliśmy więcej klarownych sytuacji strzeleckich, utratę punktów mogliśmy przypisywać raczej własnej niefrasobliwości niż piłkarskiej klasie przeciwnika. Po Lechii spodziewałem się więcej w zakresie solidności w grze, sądziłem, że ich defensywa będzie trudniejsza do sforsowania, tymczasem - o ile jeszcze w ataku Ricardinho, Razack i Machaj poczynali sobie całkiem nieźle - o tyle gra obronna Lechii powinna postawić Bogusławowi Kaczmarkowi resztkę włosów dęba na głowie. Po pierwszej połowie powinniśmy przecież prowadzić minimum dwiema lub trzema bramkami, niestety - jak to czasem w naszym przypadku bywa - łatwość penetrowania okolic pola karnego przeciwnika nie przekładała się na precyzyjne ostatnie podania i soczyste strzały na bramkę.

Zadaję sobie pytanie - czy nasi tak groźnie zapowiadający się przeciwnicy z jakichś powodów odstępują w meczach z Legią od swojej dotychczasowej taktyki, czy po prostu my ich do tego zmuszamy, sprawiając, że na naszym tle nagle wyglądają jak dość oszczędnie wyposażone w kreatywne możliwości drużyny, które nastawione są głównie na prowadzenie gry zza podwójnej gardy. Prawdopodobnie przekonywującą odpowiedź na to pytanie poznamy dopiero za dwa tygodnie w Poznaniu, gdzie Lech być może będzie zdolny do tego, żeby wystąpić przeciw nam z bezkompromisowo otwartą przyłbicą. Po naszym najbliższym przeciwniku, Jagiellonii, oczywiście trudno spodziewać się czegoś innego niż wprawnej organizacji gry w destrukcji i kąsania nas kontrami, co nie oznacza niestety, że w sobotę czeka nas łatwe zadanie.

Jan Urban punktuje rotacją. Wprowadzenie Sulera i Rzeźniczaka do obrony było decyzją niezwykle odważną. Ta odwaga się opłaciła, obaj nie zawiedli, choć Słoweniec o mały włos wykręciłby swój popisowy numer w drugiej połowie, kiedy zdekoncentrował się, zastawiając się od jednego przeciwnika i nie dostrzegając drugiego. Rzeźniczak miał urwanie głowy z Ricardinho, ale w przekroju całego meczu dość skutecznie utrzymywał skrzydłowego Lechii z dala od naszego pola karnego. Mógł i powinien Rzeźniczak zdobyć bramkę, niestety nie nadstawił głowy do nadlatującej piłki. Szczęście, że wyszła z tego asysta.

Nie winię naszej obrony za bramkę Razacka. Być może Astiz mógł nieco mocniej stanąć na nogach i bardziej zdecydowanie zastawić drogę ciałem przeciwnikowi, być może Jędrzejczyk mógł szybciej doskoczyć do asekuracji, ale jednak ten gol to w głównej mierze przejaw talentu i technicznych możliwości Razacka. Brawa przy otwartej kurtynie. Przyznam, że po tej bramce nie wykonałem żadnego gestu irytacji charakterystycznego dla siebie w momencie utraty bramki przez Legię, ani nie wydałem z siebie żadnego szpetnego przekleństwa, przed czym zwykle powstrzymać jest mi się jeszcze ciężej. Po prostu piękny gol i tyle.

Z uwagą obserwowałem grę Daniela Łukasika w środku pola i... Cóż, widać, że przed 'Miłkiem' jeszcze mnóstwo pracy w zakresie doskonalenia umiejętności prowadzenia gry kombinacyjnej. O ile bezcenny w przypadku defensywnego pomocnika dar znalezienia się w odpowiednim czasie i odpowiednim miejscu, nieodmiennie w przypadku Łukasika imponuje, o tyle wiele wejść w dwójkową wymianę podań, w ogóle jakakolwiek krótka gra w wykonaniu naszego utalentowanego młodziana, niebezpiecznie podnosi mi ciśnienie.

Tak, detali, które trzeba szlifować, zawsze znajdzie się jeszcze przynajmniej tuzin. Ale po takich meczach to tylko klasyczna łyżka dziegciu w beczce miodu. Przyzwyczajamy się do regularnych zwycięstw, to najważniejsze. Brawo Legia!