Legia - Korona 1-0: Szczęśliwy debiut

Zwycięstwem zakończył się pierwszy oficjalny mecz Henninga Berga w roli trenera Legii. Nasza drużyna rozpoczęła wiosenne zmagania od zwycięstwa 1:0 nad Koroną Kielce. Był to zupełnie inny mecz niż jesienne 5:3 w Kielcach. Zwycięstwo Legii zapewnił Ivica Vrdoljak, pewnie wykorzystując rzut karny w 83. minucie meczu.

Kiedy oglądam mecze takie jak piątkowe spotkanie Legii z Koroną, zwykł przypominać mi się mecz Polska - Albania z 1988 roku za kadencji Wojciecha Łazarka. Po bardzo słabej grze wygraliśmy 1:0 dzięki bramce Krzysztofa Warzychy. Jako dwunastoletni brzdąc, oczekiwania miałem rzecz jasna zupełnie inne niż wymęczone zwycięstwo naszej kadry nad, bez urazy, Albanią. Dużo do myślenia dała mi zatem pomeczowa scena, podczas której popularny 'Baryła', wyraźnie wielce kontent, ściskał się z kimś, najpewniej z działaczem PZPN. Kiedy panowie się wzajemnie poklepywali, padło stwierdzenie: "Najważniejsze, że są punkty".

Legia nie mogła nikogo oczarować w meczu z Koroną. Podopieczni Henninga Berga grali chaotycznie. Nie było ani twardego pressingu na połowie przeciwnika, ani prowadzonych na dużej szybkości ataków pełnych podań z pierwszej piłki. Obrona nie stanowiła monolitu, co już w pierwszej ofensywnej akcji w wykonaniu gości mógł wykorzystać, po nieporozumieniu Tomsza Brzyskiego i Dossy Juniora, Paweł Sobolewski. Ostatecznie jednak, bardzo pewnie interweniujący przez cały mecz Dusan Kuciak nie musiał wyciągać piłki z siatki, za to ta nieprzyjemność spotkała Zbigniewa Małkowskiego. Legia zwyciężyła z trudem, ale mimo wszystko zasłużenie.

Szukając elementów, które wymagają poprawy w kolejnych meczach, w pierwszej kolejności należy wskazać grę skrzydłami. W środku pola grę Legii organizowali przeciw Koronie Daniel Łukasik i Ivica Vrdoljak. Vrdoljak zagrał poprawnie, dobrze czytając grę i kilka razy kasując we wczesnej fazie natarcia gości, znamy jednak tego zawodnika nie od dziś i wiemy, że nie jest to typ kreatywnego środkowego pomocnika, który czynnie uczestniczyłby w rozegraniu, pchając grę Legii do przodu. Takie predyspozycje od czasu do czasu sygnalizuje Daniel Łukasik, niestety Miłek najwyraźniej nie jest jeszcze w formie choćby z zeszłorocznego meczu z Jagiellonią w Białymstoku. Przy zestawionym z Vrdoljaka i Łukasika środku pola, ciężar prowadzenia natarć w naturalny sposób przesuwa się na skrzydła. Na nich mieliśmy Guilherme i Henrika Ojamę. Przy obu nazwiskach postawiłbym mały plusik, trochę większy przy Guilherme, natomiast trzeba zwrócić uwagę na fakt, że zupełnie nie układała się współpraca między często schodzącymi do środka bocznymi pomocnikami, a wbiegającymi w powstałą przestrzeń obrońcami. Tomasz Brzyski i Bartosz Bereszyński zawiązali niewiele akcji we współpracy ze 'swoimi' pomocnikami, na palcach jednej ręki można również policzyć sytuacje, w których otrzymali podanie w tempo ze środka pola.

Najgroźniejsze sytuacje z gry stworzyliśmy po akcjach ze środka pola przeprowadzonych w drugiej połowie. W pierwszej z tych sytuacji Henrik Ojamaa otrzymał kapitalną piłkę od irytująco nieporadnego wcześniej Miro Radovicia (czyż ten paradoks nie jest symptomatyczny dla naszego Rado?), w drugiej sytuacji Michał Kucharczyk wybiegł do długiej piłki rzuconej za plecy środkowych obrońców Korony. Niestety obie okazje zostały przez legionistów zaprzepaszczone. Zwłaszcza szkoda chwili zawahania Henrika Ojamy w jego sytuacji sam na sam z Małkowskim. Legia w pierwszych minutach drugiej połowy wyraźnie podkręciła tempo gry, ta faza naszej zdecydowanej przewagi powinna zostać udokumentowana bramką.

Do momentu otrzymania czerwonej kartki nieźle prezentował się Lado Dwaliszwili, który udanie przejmował adresowane do niego długie piłki, skutecznie się zastawiając i dając kolegom czas na podłączenie się do ataku. Niestety, Lado dał się sprowokować Pawłowi Golańskiemu. Niezależnie od tego, czy i w jaką część ciała trafił obrońcę Korony, niezależnie od dramatycznej pauzy, którą uskutecznił Golański między faktycznym zajściem, a padem na murawę, ruch Dwaliszwilego w stronę Golańskiego z pewnością nie był potrzebny. Zejście Lado, wobec braku alternatywy, skutkowało pogłębieniem chaosu w grze ofensywnej Legii, jej przejawem były między innymi długie piłki rzucane z obrony 'na walkę' Miro Radoviciowi, usiłującemu (z wiadomym skutkiem) wygrać pojedynki główkowe z rosłym Piotrem Malarczykiem.

Nasz zimowy nabytek, Guilherme, pokazał się z dobrej strony, dwukrotnie w pierwszej połowie uderzając z dystansu na bramkę Małkowskiego, również dwukrotnie odbierając zawodnikom Korony piłkę na ich połowie, wreszcie doprowadzając do ważnego dla losów meczu 'wykartkowania' Vlastimira Jovanovicia. Zwłaszcza akcja po przerwie, kiedy Guilherme nie tylko zanotował odbiór, ale i popisał się efektownym dryblingiem przy linii końcowej, zaostrzyła nasz apetyt na kolejne występy Brazyliczyka. Jeżeli do czegoś można się w grze Guilherme przyczepić, to właśnie do, wyżej wspomnianego, zbyt rzadkiego dostrzegania wbiegającego prawym skrzydłem Beresia. Guilherme z pewnością powinien również wystrzegać się zachowań takich jak w pierwszej połowie, kiedy, kilka minut po otrzymaniu żółtej kartki za zaatakowanie Małkowskiego, zagrał piłkę ręką, przyznam, że z perspektywy z mojej perspektywy z trybuny wyglądało na to, że celowo.

Kielczanie zaprezentowali grę twardą, stawiając na konsekwentną asekurację w obronie i na inicjowane długimi piłkami kontry. To zupełnie inny zespół niż beztroska trupa, którą zbiliśmy w Kielcach w rundzie jesiennej. Jednak prawdziwe testy dopiero przed nami. Pierwszy - już za tydzień w Zabrzu.