St Patrick's Athletic - Legia 0-5: I po strachu

Legia zagra w trzeciej rundzie kwalifikacji do Ligi Mistrzów. W rewanżowym meczu przeciw drużynie St Patrick's Athletic legioniści nie pozostawili żadnych wątpliwości co do tego który z zespołów zasługuje na awans do kolejnej fazy rozgrywek. Do przerwy podopieczni Henninga Berga prowadzili 1:0 po bramce Miro Radovicia. Po przerwie Legia dołożyła jeszcze cztery trafienia.

Właśnie takiej różnicy w piłkarskich umiejętnościach Legii i St Patrick's Athletic spodziewaliśmy się po losowaniu. Tak jak w Dublinie, miało to wszystko wyglądać już w pierwszym meczu w Warszawie. Dlaczego zatem nie wyglądało? Cóż, jak głupio i banalnie by to nie brzmiało, po prostu... nie wyglądało i już. Było, minęło. Ba, z bezpiecznej perspektywy zwycięskiego dwumeczu, można pierwsze starcie z mistrzem Irlandii traktować jako pożyteczny zimny prysznic.

W rewanżu Legia udowodniła, że jest w stanie kilkoma szybkimi podaniami 'rozklepać' defensywę St Patrick's Athletic, że nasi skrzydłowi potrafią 'kiwnąć' obrońców półamatorskiej drużyny, że kiedy przeciwnik opada już z sił, umiemy bezlitośnie go dobić, zdobywając kilka bramek w końcowym kwadransie meczu. Dobry poziom koncentracji i motywacji wśród legionistów potwierdzały choćby takie drobiazgi jak zachowanie Dusana Kuciaka, który po niebezpiecznym błędzie Tomasza Jodłowca w pierwszej połowie, ruszył do Jodły, żeby... poklepać go po plechach i dodać otuchy, a po bramce na 2:0 przebiegł całe boisko, chcąc pogratulować Michałowi Żyro, z którym jeszcze tydzień temu miał podczas meczu emocjonalną scysję.

Oczywiście nie o to chodzi, że Legia zagrała w Irlandii jakiś super hiper ekstra mecz - bo nie zagrała. Jeżeli Irlandczycy stwarzali zagrożenie to, jakżeby inaczej, po irytujących stratach piłki w wykonaniu naszych zawodników. Można było naliczyć przynajmniej trzy indywidualne błędy przy wyprowadzaniu piłki, wzmiankowany Jodłowca, a także po jednym Vrdoljaka i Astiza. Blado wypadli nasi boczni obrońcy Broź i Brzyski, chociaż w drugiej połowie obaj poczuli się nieco pewniej, aktywniejszy był zwłaszcza Brzytwa, który zaliczył asystę przy bramce na 5:0. Mimo wysokiego zwycięstwa, można czepiać się i zawodników ofensywnych, czy Michała Żyro lub Arkadiusza Piecha o zmarnowane sytuacje strzeleckie, czy Miro Radovicia o braki szybkościowe, uniemożliwiające mu wygranie pojedynku biegowego z irlandzkimi obrońcami, czy Ondreja Dudy o igranie z sędziowską cierpliwością. Tak, czepiać się można – i w sumie całe szczęście, bo wszyscy przecież mamy nadzieję, że najlepszy mecz Legii w Europie w tym sezonie nie skończył się w środę 23 lipca około 22:30, lecz jeszcze nastąpi.

Tak jak po pierwszych meczach Legii nieuprawnione były histeryczne reakcje kładące nacisk na złe rzekomo fizyczne i taktyczne przygotowanie Legii do sezonu, tak i po meczu w Dublinie nie ma miejsca na wnioski atrakcyjne, łatwe, ale przedwczesne. Po meczu w Irlandii nie dowiedzieliśmy się bowiem czy Legia jest dobrze przygotowana do sezonu, czy osiągnie optymalną dyspozycję w meczach trzeciej rundy kwalifikacji do Ligi Mistrzów, czy para Vrdoljak – Jodłowiec jest o klasę lepsza od dowolnej konfiguracji obejmującej Helio Pinto, czy Ondrej Duda stał się już kluczową postacią dla ofensywnej gry Legii, a Michał Kucharczyk jest obecnie znacznie pewniejszą opcją na lewe skrzydło niż Kuba Kosecki.  Po meczu w Irlandii dowiedzieliśmy się, że Legia pokonała St Patrick's Athletic, w związku z czym zagra w trzeciej rundzie kwalifikacji do Ligi Mistrzów. I tylko tyle. A czas prawdziwej weryfikacji dopiero się zbliża.