Legia - Śląsk 4-3: Futbol radosny

Legia pokonała Śląsk Wrocław 4:3 w meczu ósmej kolejki Ekstraklasy. Dzięki zwycięstwu Legia utrzymała się za plecami Wisły Kraków z dystansem dwóch punktów straty do drużyny Franciszka Smudy. W niedzielę 21 września dojdzie do bezpośredniego starcia obu drużyn. W meczu z wrocławianami zwycięstwo Legii zapewnili Miro Radović i Dossa Junior, którzy zdobyli po dwie bramki.

W sobotni wieczór na Łazienkowskiej obie drużyny popełniły taką ilość błędów, że twierdzenie, że był to dobry mecz Legii czy dobry mecz Śląska zakrawa na żart. A jednak z pewnością był to dobry mecz ligowy - widowisko atrakcyjne i emocjonujące. Ot, paradoks. Kibicowski stosunek emocjonalny do takiego futbolu można określić przy pomocy prostego testu. Wystarczy odpowiedzieć sobie na pytanie - czy nazwałbym sobotni mecz pokazem piłki radosnej czy podwórkowej? Ja swojej odpowiedzi, jak widać w tytule, już udzieliłem. Innej nie mogłem, bo przecież wiele razy pisałem na czarnej-eLce, że polskiej piłce ligowej dotkliwie brakuje odwagi i większej obecności futbolu ofensywnego, że chciałbym, żeby drużyny przyjeżdżające na Łazienkowską nie kombinowały jak najefektywniej ustawić podwójne zasieki na własnej połowie i ukłuć nas 'z konterki', tylko siadały na Legii wysokim pressingiem i chciały grać w piłkę. W sobotni wieczór wszystko to dostałem. Duża w tym zasługa Śląska Wrocław, który nie pogodził się z 'najniższym wymiarem kary'. Legia aż trzykrotnie wychodziła na dwubramkowe prowadzenie, za każdym razem nasi zawodnicy jakby sądzili, że w tym momencie mecz jest już rozstrzygnięty, no i chyba nawet mieli prawo tak myśleć, bo przecież prowadzenie Legii u siebie 2:0 w 20. minucie meczu teoretycznie powinno oznaczać, że jest już 'po zawodach', podobnie jak zdobycie bramki 'do szatni' na 3:1 i gola na 4:2 w 85. minucie meczu. Tymczasem za każdym razem Śląsk się podnosił i mało brakowało, by w ostatniej akcji meczu wyrównał na 4:4. Według statystyk Canal Plus wrocławianie strzelali na naszą bramkę... 23 razy. To był zupełnie inny zespół niż ten, nad którym osiągnęliśmy ogromną przewagę podczas wiosennego meczu we Wrocławiu, by ostatecznie (znów paradoks) tylko tamten mecz zremisować.

Trener Henning Berg kolejny raz zaskoczył składem, tym razem desygnując do gry najsilniejszą jedenastkę, łącznie z Ondrejem Dudą, który miał w nogach dwa mecze dla słowackiej młodzieżówki rozegrane w zeszłym tygodniu, czy Dossą Juniorem i Michałem Żyro. Trudno wyobrazić sobie, żebyśmy mieli ulgowo potraktować czwartkowy mecz z Lokeren w Lidze Europy czy szlagierowo zapowiadające się starcie z Wisłą w przyszłą niedzielę - czyżbyśmy zatem byli świadkami końca rotacji? Nie, to jednak mało prawdopodobne, Berg za chwilę znów zagra nam na nosie, zaskakując roszadami w wyjściowym składzie. Nasz szkoleniowiec musiał z jakiegoś powodu uznać, że teoretycznie najsilniejsze personalne zestawienie legionistów potrzebuje w tym momencie meczu, i to meczu rozegranego w wymiarze dziewięćdziesięciu minut, skoro Norweg ociągał się ze zmianami niczym w Aktiubińsku.

Łatwo strzelało nam się bramki w sobotni wieczór. Miro Radović miał trzy sytuacje i dwie z nich wykorzystał, to naprawdę imponująca skuteczność. Przy bramce na 1:0 podawał Ondrej Duda, a trochę pomógł asystent, nie sygnalizując minimalnego spalonego, przy tej na 4:2 podawał Michał Żyro, a trochę pomógł Mariusz Pawełek, puszczając piłkę pod pachą. Druga z bramek zdobytych przez Rado odświeżyła wspomnienia z meczu z Hapoelem z fazy grupowej Ligi Europy sprzed trzech lat. Wtedy udział w bramce na 3:2 też miał Michał Żyro, który zgrał głową dalekie podanie, a Rado, tak jak przeciw Śląskowi, tylko pchnął piłkę przy strzale, zupełnie jakby posługiwał się hokejowym kijem. Bramki na 2:0 i 3:1 były dziełem Dossy Juniora, który w obu przypadkach wykorzystał precyzyjne dogrania Tomasza Brzyskiego, demolując w polu karnym Piotra Celebana. Trener Tadeusz Pawłowski zauważył po meczu, że jego drużynie trochę 'brakuje centymetrów' i trudno się z tym nie zgodzić, skoro zwykle nieźle przecież grający głową Celeban wyglądał przy naszym Juniorze niczym... junior.

Co działo się po drugiej stronie boiska? Na pewno w grze defensywnej Legii brakowało bliskiego podejścia do przeciwnika, co zauważył od razy po meczu nasz komentator Dzynek, pisząc o 'chłopcach radarowcach'. Pod pewnymi względami ten mecz przypominał wiosenne starcie z Wisłą, to zremisowane 2:2. Tak jak wtedy Semir Stilić, tak w sobotę Sebastian Mila z denerwującą łatwością znajdował wolną przestrzeń między obroną Legii a drugą linią naszego zespołu. Brakowało asekuracji i agresji, przez co wrocławianie sprawiali wrażenie zawodników szybszych i bardziej ruchliwych. Z wielką swobodą poczynali sobie Flavio Paixao i Mateusz Machaj, ba, nawet Krzysztof Ostrowski przemknął przez prawą stronę defensywy Legii niczym pociąg pospieszny w akcji, w której dograł Paixao 'na nos' piłkę na 4:3. Do tego doszły indywidualne błędy, jak choćby Dusana Kuciaka przy bramce Sebastiana Mili, czy Dossy Juniora w drugiej połowie, który to błąd o mały włos zakończyłby się bramką na 3:3. Trochę tych niedoskonałości zatem było, a i tak najwięcej nerwów można było stracić w ostatniej minucie, kiedy wykonywaliśmy dwa rzuty rożne, łatwo straciliśmy piłkę, sfaulowaliśmy przeciwnika na swojej połowie i jeszcze pozwoliliśmy na oddanie groźnego strzału na naszą bramkę.

Wracając do pierwszego akapitu, cóż, dobrego meczu to Legia na pewno nie zagrała. Za to mecz skuteczny i szczęśliwy – tak. Trzeba docenić fakt, że nasi piłkarze potrafili w tych okolicznościach zwyciężyć, bo ewidentnie brakowało im mocy, żeby zagrać ze Śląskiem na odpowiedniej intensywności i koncentracji. Ale pod tym względem, myślę że tego można być pewnym, wkrótce będzie znacznie lepiej.