Piast - Legia 3-1: W poszukiwaniu równowagi

Legia poniosła trzecią ligową porażkę w tym sezonie. Na zakończenie maratonu siedmiu spotkań rozgrywanych co trzy dni, podopieczni Henninga Berga ulegli w Gliwicach Piastowi 1:3. Do przerwy gospodarze prowadzili 2:0 po golach Kamila Wilczka. Po przerwie Wilczek dorzucił jeszcze jedną bramkę i losy zwycięstwa były przesądzone. Honorową bramkę dla Legii zdobył w końcówce meczu Ondrej Duda.

Niestety, powtórzył się scenariusz z Bielska sprzed pięciu tygodni. Wtedy, tuż przed przerwą reprezentacyjną, rozkojarzonych legionistów dopadło głodne spektakularnego sukcesu Podbeskidzie. Tym razem w podobnych okolicznościach swoją szansę wykorzystał Piast. Zwycięstwo gospodarzy trzeba uznać za w pełni zasłużone. Zawodnicy Piasta od pierwszej do ostatniej minuty meczu rzetelnie wykonywali boiskowe obowiązki i za swój wysiłek otrzymali nagrodę w postaci pewnego zwycięstwa nad drużyną aktualnego mistrza Polski.

Trener Henning Berg tym razem postanowił oszczędzić kilku zawodników pierwszego składu. Do wyjściowej jedenastki wskoczyli w defensywie Inaki Astiz i Igor Lewczuk, a Łukasz Broź został przesunięty na lewą obronę. W pomocy drugi raz w tym sezonie od pierwszej minuty pojawił się Krystian Bielik, mając obok siebie Ivicę Vrdoljaka. Ofensywny kwartet stanowiło identyczne zestawienie jak w zwycięskim meczu z Wisłą w Krakowie. Z prawej strony miał nacierać Marek Saganowski, z lewej Kuba Kosecki, na szpicy operował Orlando Sa, a piłkę rozgrywać miał Helio Pinto. W składzie Piasta nie było niespodzianek, poza tym, że na lewym skrzydle pojawił się Matej Izvolt, który zastąpił Gerarda Badię.

Piast mocno zaczął mecz, wywalczając kilka rzutów rożnych. Po jednym z nich niezłą sytuację bramkową miał Kornel Osyra, ale wykazał się słabą orientacją pod bramką Dusana Kuciaka. Po kilku minutach wydawało się, że spotkanie się uspokoiło, ale nadeszła feralna dla Legii 16. minuta. Igor Lewczuk chciał bezpiecznie wycofać piłkę, ale uczynił to tak nieprecyzyjnie, że do futbolówki dopadł Kamil Wilczek i pognał sam na bramkę Kuciaka. Dusan odbił strzał, ale wobec dobitki był bezradny. Jest widać w drużynie Piasta coś takiego, co wymusza na naszych defensorach podobne błędy, rzadko przecież spotykane na takim poziomie. Wystarczy wspomnieć Artura Jędrzejczyka i jego bliźniaczo podobny błąd popełniony jesienią 2012 roku, w meczu, w którym ostatecznie z wielkim trudem pokonaliśmy Piasta 3:2. W odpowiedzi na bramkę straconą po błędzie Lewczuka Legia zaatakowała, niezłą okazję miał między innymi Kuba Kosecki, ale to Piast zdobył kolejnego gola. Inaki Astiz podał piłkę Kuciakowi, ten fatalnie skiksował, z niespodziewanego prezentu skwapliwie skorzystał Wilczek i było 2:0.

Po przerwie w Legii pojawili się Michał Żyro i Tomasz Jodłowiec, zmieniając Igora Lewczuka i Krystiana Bielika. Broź wrócił na 'swoją' prawą stronę obrony, kompletując wraz z Michałem Żyro teoretycznie najmocniejsze zestawienie prawej flanki naszego zespołu. Brozia na lewej obronie zastąpił Astiz, Vrdoljak cofnął się na środek obrony, a Jodłowiec dołączył do Helio Pinto w środku pola. Legia zaczęła druga połowę z dużym animuszem, ale poza potężnym kropnięciem Orlando Sa w słupek, nie byliśmy w stanie dojść do czystych sytuacji strzeleckich. Kwadrans przed końcem meczu stratę zanotował Tomasz Jodłowiec, po akcji Piasta do piłki doszedł Bartosz Szeliga, który oddał celny, lecz niezbyt mocny strzał zza pola karnego. 'Elektryczny' tego dnia Dusan Kuciak sparował piłkę nie wiedzieć czemu nie w bok, lecz wprost pod nogi Wilczka, który zdobył swoją trzecią bramkę. Legię stać było już tylko na honorowe trafienie autorstwa wprowadzonego za Marka Saganowskiego Ondreja Dudy. Duda mógł trafić jeszcze raz, kiedy chybił o centymetry uderzając zza pola karnego, ale na odwrócenie losów meczu było już zdecydowanie zbyt późno.

Cóż, takie mecze po prostu się zdarzają, vide zeszłoroczna porażka z Zawiszą w Bydgoszczy. Jeżeli drużyna praktycznie sama wbija sobie trzy bramki, trudno marzyć o wywalczeniu korzystnego rezultatu. Z każdą kolejną głupio straconą bramką przeciwnik łapie wiatr w żagle, zyskując dodatkową pewność siebie, a z naszej drużyny uchodzi powietrze. Szkoda Kuciaka, któremu przez trzy lata pobytu w Legii nie zdarzył się jeszcze tak słaby mecz, szkoda również Lewczuka, który wcale nie grał gorzej niż Rzeźniczak czy Astiz, ale to właśnie on nie dostał szansy rehabilitacji po przerwie i musiał opuścić plac gry.

Henning Berg musi szukać sposobu na uniknięcie takich porażek. Wydawało się, że przedmeczowe personalne rachuby norweskiego szkoleniowca były uzasadnione. Skoro Saganowski, Pinto, Kosecki i Sa zagrali przyzwoity mecz przeciw Wiśle, dlaczego nie mieliby powtórzyć tego przeciw Piastowi? Czy Astiz i Rzeźniczak, którzy rozegrali ze sobą tyle wspólnych meczów, jeszcze niedawno tak udanie walcząc z napastnikami Celtiku, nie powinni spokojnie poradzić sobie na środku obrony? Czy wobec kilku roszad w defensywie, nie prosiło się o pozostawienie w wyjściowej jedenastce Dusana Kuciaka, który miał zapewnić zespołowi spokój w tyłach? Tak, decyzje Berga w teorii miały sens. Niestety, w praktyce zbyt wiele elementów zawiodło.

Brak ligowego 'planu B', o którym mówiło się już po meczu z Lechem Poznań, doskonale widać choćby po poczynaniach Michała Żyro. Przestawiony na prawą flankę, najlepiej czuje się w towarzystwie Miro Radovicia i Ondreja Dudy. Ta trójka nadaje na wspólnych falach, szukają się prostopadłymi piłkami, wychodzi im gra kombinacyjna. Żyro wrzucony w drugiej połowie meczu z Piastem w sam środek fizycznej wojny z dobrze dysponowanym przeciwnikiem, stał się statystą. Szukał 'swojej' gry, tyle cała drużyna nie grała 'swojej' piłki. Kiedy trzeba gonić wynik, kiedy piłkę fruwa wysoko w powietrzu, Żyro jest bardziej przydatny na lewej stronie boiska, na którą zresztą powędrował w końcówce meczu z Piastem. Na kilka słów zasługują również Kuba Kosecki i Orlando Sa. Naprawdę przykro patrzeć na kompletny brak chemii między tymi zawodnikami. Obu roznosi ambicja, obaj nie godzą się z hierarchią ustaloną przez Berga, obaj chcieliby więcej grać, ale zbyt wiele akcji Legii załamuje się przez ich skłonność do przedkładania rozwiązań indywidualnych nad zespołowe. Tu niepotrzebny drybling, tam zupełnie nielogiczne podanie w zatłoczoną strefę boiska, wreszcie jeden ściągający drugiemu piłkę z głowy (akurat w Gliwicach Sa ubiegł Koseckiego, ale w odwrotnym układzie Kosa na pewno też by nie odpuścił). Nie tędy wiedzie droga do pierwszej jedenastki.

Piłka niecierpliwa, chaotyczna, pełna nerwowych indywidualnych szarż, ataki załamujące się we wczesnej fazie na skutek nieprzemyślanych podań lądujących pod nogami przeciwnika – to nie jest piłka Legii. Podobnie jak w Bielsku, tak i w Gliwicach Henning Berg usiłował ratować sytuację, wprowadzając kolejnych zawodników pierwszej jedenastki i chcąc zmusić Legię do grania 'swojej' piłki. Niestety, raz rozregulowany mechanizm, za nic nie chciał już zadziałać w odpowiedni sposób. Norweg na pewno ma zatem pełną świadomość, że  jego 'plan B' póki co nie wystarcza nawet na tak przeciętne zespoły jak Podbeskidzie czy Piast. A jednak należy mu kibicować, żeby nie ustawał w poszukiwaniach, nawet mimo takich wpadek, żeby nadal szukał możliwości ułożenia Legii w wariancie bez Tomasza Brzyskiego, bez Radovicia czy Jodłowca. Bo przecież wychodząc z założenia, że będziemy grać mecz w mecz tymi samymi jedenastoma piłkarzami i w dokładnie ten sam sposób, mistrzostwa Polski nie obronimy. Potrzeba jest zdrowa równowaga.