Polska – Islandia 4:2

Gejzery dwa, białoczerwone sztychy cztery i tym sposobem 'gen zwyciestwa' podopiecznych Adama Nawałki ciągle jest pielęgnowany. Korzystny wynik, ale i dużo materiału do przemyśleń dla trenera, błędy zostały uwypuklone, istnieje potrzeba korekty, to wszystko sprawia, że mecz towarzyski z finalistą Euro 2016 należy uznać za bardzo pożyteczny. 

W piatek wieczorem na Stadionie Narodowym reprezentacja Polski rozpocznie serię sześciu meczów towarzyskich. O ile dwa ostatnie bedą juz tylko końcowym etapem bezposrednich przygotowań do Euro 2016, o tyle obecne listopadowe konfrontacje, jak i przyszłoroczne marcowe mozna jeszcze traktować jako fazę selekcji, ostatecznych egzaminów przydatności. Tylko czy tak jest istotnie?

Trener Nawałka, któremu teraz nikt nie podskoczy i poniekąd słusznie nie kryje, że dla niego bardzo istotna jest stabilizacja, a przy tym grupa którą już wyselekcjonował jest zgrana, zwarta, dobrze rozumiejąca się zarówno na boisku jak i poza nim. To wszystko plus drobny szczegół w postaci zwycięskich eliminacji tworzy korzystną atmosferę, na której trenerowi bardzo zależy. Oczywiście padają zastrzeżenia, że pod bacznym okiem sztabu szkoleniowego jest ciągle 72 piłkarzy aspirujących do wyjazdu do Francji, ale powołania listopadowe świadczą raczej że to ‘stabilizacja’ personalna grupy i szlifowanie jej zgrania stają się priorytetem. Również podnoszona przez piłkarzy kwestia, że zależy im na wygranych w meczach towarzyskich świadczy, że na kadrze chcą pielęgnować  ‘gen zwycięstwa’, a nie weryfikować zasadność tezy: „lepsze wrogiem dobrego”?

Takie nastawienie oprócz  konferencyjnych wypowiedzi  zdają się potwierdzać również słowa Tomasza Iwana: „Więź z zawodnikiem buduje się na dobre i na złe. (...) takie wsparcie daje się na jakiś czas: pomożemy ci przez to przejść, bo każdemu może się zdarzyć, ale musisz w końcu zacząć znowu więcej grać. I wiem że trener bardzo wierzy w to, że np. z Sebastiana (Mili) drużyna będzie miała jeszcze wiele radości. Poza tym nie zapominajmy, że oni są częścią grupy, która ma swoją chemię. (...) Wszędzie gdzie grałem i gdzie były sukcesy, stała za tym siła grupy, dobra atmosfera. I w kadrze chyba przyszedł taki moment, że te sprawy się poukładały jak należy. Wszyscy już mieli dość tego marazmu, niepowodzeń, ciągłego tłumaczenia się. Brakowało poprzednim reprezentacjom entuzjazmu, poczucia że każdy musi wziąć na siebie część odpowiedzialności. Piłkarze uciekali każdy w swoją stronę. A teraz była w nich chęć zmiany tego. I udało się. Poczuli, jak to jest zrobić coś razem. Polubili się, to jest bardzo ważne. Widziałem jak to wszystko się zmieniało: na początku w jadalni siedzieli jak mysz pod miotłą. Nikt się nie chciał wychylać. Teraz jest gwar, żarty, otworzyli się na siebie, na pomysły sztabu. Wyrywają się na zgrupowania, są tacy którzy przyjeżdżają dzień wcześniej. I to zawodnicy, po których by się pewnie niedawno nikt tego nie spodziewał. Niektórzy nie tylko się lubią, ale przyjaźnią, to już jest luksus. (...) Na początku, gdy jeszcze nie było wyników. Na tamtym etapie trzeba było ich ciągnąć za ręce. A potem coś zaskoczyło, dobrze się poczuli w swoim towarzystwie, machina ruszyła. Zauważyli, że to działa, pomaga. Ale trzeba to pielęgnować. Reprezentacja to jest rzecz zmienna. Dziś przyjeżdżają ci, jutro inni, bo jest seria kontuzji, itd. Będziemy dbać, żeby nic atmosfery nie zakłóciło. Trenerzy dobierają piłkarzy również charakterologicznie, żeby pasowali do tego klimatu.” (sport.pl)

Być może tu się zawiera kwintesencja listopadowych powołań do kadry:

W  „starym gronie” za świeżą krew robią tylko Paweł Dawidowicz i Mariusz Stępiński, ale też chyba należy ich podobnie traktować do spółki  z Bartoszem Kapustką jako inwestycja w przyszłość już po Mistrzostwach Europy.

Czy ‘stabilizacja’ i pielęgnowanie ‘genu zwycięstwa’ zdadzą egzamin, czas pokaże? Wątpliwości oczywiście istnieją. Są pozycje w reprezentacyjnej jedenastce na których istnieją „rezerwy”, pytanie czy są piłkarze z potencjałem do ich wypełnienia? Zaprzestać ich szukania, sprawdzania, weryfikowania na ‘international level’? Gen zwycięstwa” można też utracić w sparingu, co wówczas jeżeli sam w sobie był celem nadrzędnym? Zaczną się nerwowe ruchy jego odnalezienia? Jak dla mnie możemy przegrać sześć kolejnych meczów towarzyskich, jeżeli we Francji rozegramy więcej niż trzy spotkania.

Adam Nawałka w chwili obecnej ma wszechwładną, niepodważalną pozycję, kibice czy też dziennikarze swoje wątpliwości mogą posiadać, ale selekcjonerowi  ‘nie podskoczą’ i dobrze.

Przed meczem z Islandczykami warto się jeszcze pochylić nad piękną bajką o futbolowym kopciuszku, która okazała się rzeczywistością w eliminacjach do Euro 2016. Jak to mogło się spełnić? Może są tego realne, sensowne i logiczne, a nie bajkowe podstawy?

„Od 2002 roku w kraju powstało sześć pełnowymiarowych zadaszonych boisk piłkarskich, 20 stadionów ze sztuczną murawą i przeszło 130 mniejszych obiektów, które wyglądają jak nasze orliki i również zostały umieszczone przy szkołach i na osiedlach tak by wszyscy  mogli z nich korzystać. Infrastruktura to jednak nie wszystko. Dzięki temu, ze można grać przez cały rok powstało wiele nowych klubów, ale związek  uznał, że warto postawić na szkolenie. W FSI zatrudniono dyrektora technicznego, który miał zadbać o wychowanie przyszłych trenerów. Został nim Sigurdur  Ragnar, który wdrożył program dostępny dla każdego szkoleniowca. Po jego ukończeniu można było otrzymać licencję  UEFA  A i B, a nawet UEFA Pro choć ten krok był bardziej skomplikowany i pomagała w nim angielska FA. Szybko okazało się że chętnych nie brakuje. Początkowo organizowano 2-3 szkolenia rocznie, a dziś ich liczba sięga 30. Udział w nich bierze 700-800 osób. Obecnie 70% trenerów w kraju ma licencję B, a 30% - A. To największy odsetek w całej Europie.” (przegladsportowy.pl)

Takim to sposobem kopciuszek znalazł się na salonach i będzie zadawał szyku w czerwcu przyszłego roku!