'Nie jesteśmy mocarzami'

Tytułowe zdanie zaczerpnąłem z wywiadu trenera Urbana dla warszawa.sport.pl. Padło ono w kontekscie potrzeby zachowania niezbędnego szacunku wobec zespołu The New Saints, z czym rzecz oczywista należy się zgodzić, na potrzeby niniejszego wpisu pozwolę sobie przytoczoną myśl zapożyczyć i nieco rozwinąć.

Nie jest łatwo oprzeć się entuzjazmowi po wywalczeniu mistrzostwa Polski, oj nie. Krajową konkurencję zdystansowaliśmy i w lidze, i w pucharze. Godnych nas przeciwników gdzieś wymiotło, poza Lechem, któremu jednak przez kilka miesięcy zdołaliśmy wbić z pół tuzina bolesnych szpileczek. Polonia zdematerializowana, Śląsk pohańbiony 5:0, Wisła z potęgi zmienia się na własne życzenie w pośmiewisko, a na tym smętnym tle MY, błyszczący niczym miss Portoryko w uzdrowisku w Ciechocinku. Wyciągamy piłkarzy z ekip uczestniczących w Lidze Mistrzów i Lidze Europy, w kraju triumfują nasi juniorzy, ligowcy ustawiają się w kolejce, chcąc wypożyczyć produkty legijnej Akademii. Koniunktura rośnie. Nawet odsłony skromnej strony pod nazwą czarna-eLka skaczą nie gorzej niż Kamil Stoch w val di Fiemme. Oto otrzymujemy potwierdzenie faktu, o którym byliśmy przekonani od zawsze - Legia jest najlepsza, najpotężniejsza, w Polsce wyjątkowa... Hm, czyżby?

Trzeba dużego samozaparcia, właściwie masochizmu raczej, żeby w tak pięknych okolicznościach przyrody zmusić się do myślenia zdystansowanego, ostrożnego, zachowawczego, żeby pamiętać o tym, że w sporcie nic nie jest dane raz na zawsze. Ale spróbujmy.

Wspominając nasze ostatnie triumfy, prześladuje mnie przekonanie, że poza momentem euforii, będącej co prawda wartością samą w sobie, nie udało się wykorzystać ich do zbudowania czegoś trwałego, że za każdym razem uparcie podążaliśmy męczącym szlakiem sinusoidy, ze szczytów spadając na poziom dla nas rzekomo nie do zaakceptowania, potem znów się podnosząc, nie zawsze własnymi siłami.

Po kolei. W połowie lat dziewięćdziesiątych mieliśmy Legię wielką, grającą w Lidze Mistrzów, tyle tylko, że zbudowaną z zawodników... Pogoni Konstancin należącej do naszego dobrodzieja, Janusza Romanowskiego. Wystarczyła porażka 1:2 z Widzewem w 1996, by tamta Legia rozpadła się jak domek z kart, Romanowski rozesłał swoje zabawki w świat, a Legia z dnia na dzień została z dwunastoma zawodnikami do gry. Co ciekawe, znajdując się w tak opłakanym stanie, rozegraliśmy świetną sportowo rundę jesienną, odnosząc między innymi niezapomniany triumf nad Panathinaikosem. Wtedy nadeszło, tak wówczas sądziliśmy, wybawienie ze strony koncernu Daewoo, jak się miało jednak rychło okazać, krótkotrwałe. Po serii rozczarowań, po rozmaitych zawirowaniach, wreszcie nastąpił tytuł w 2002 roku. Miało być pięknie, młody prezes Leszek Miklas wydawał się być właściwym człowiekiem na właściwym miejscu. Sam brałem wtedy udział w internetowym czacie z Miklasem, do dziś pamiętam z tego czatu nazwisko Wladimira Manchewa, skutecznego napastnika CSKA Sofia, który miał jakoby wzmocnić Legię przed walką o Ligę Mistrzów. Jednak z wielkich planów znów nic jakoś nie chciało wyjść, w kolejnym sezonie w lidze nie zmieściliśmy się w strefie pucharowej, Legia pod sterami Polmotu docierała do ściany swoich operacyjnych możliwości. Wtedy, ku początkowemu entuzjazmowi, trafiliśmy w ręce ITI. Pierwszy triumf przyszedł dość szybko, w 2006 roku, po czym natychmiast... powtórzyła się historia z 2002. Było mistrzostwo, radość, marzenia o Lidze Mistrzów, szał zakupów, pojawienie się drugiej tury brazylijskiego zaciągu Dariusza Wdowczyka, potem w łeb od Szachtara, w łeb od dołującej Austrii Wiedeń, w lidze baty nawet od Zagłębia Lubin i Bełchatowa, wkrótce Wilno i lata traumatycznej smuty.

Teraz mamy 2013, kolejny sukces i kolejne podejście do jego skonsumowania. Oby nie w minionym stylu, oby też nie na modę Wisły, która dwa lata temu (chwila, to było zaledwie dwa lata temu?!) zdobyła mistrzostwo Polski, będąc liderem jeszcze wyraźniejszym niż my obecnie, która miała w składzie najlepszego zawodnika polskiej ligi Maora Meliksona, a obok niego nie oglądaną wcześniej nad Wisłą armię zaciężną byłych i obecnych reprezentantów Serbii, Bułgarii, Estonii i Holandii. Wystarczył jeden fatalny mecz w Nikozji, by ludziom po wiślackiej stronie Błoń wszystko naraz zaczęło lecieć z rąk, a efekty owej zagadkowej dysfunkcji z niejakim rozbawieniem obserwujemy do dziś.

Nie jesteśmy mocarzami. Nie zmienia tego nawet dublet w sezonie 2012/13, nie zmienią tego transfery Helio Pinto czy Dossy Juniora. Legia jest wiodącą siłą polskiej piłki dzięki wielu połączonym czynnikom, dzięki miastu, w którym występuje, dzięki historii, którą napisały poprzednie pokolenia, dzięki licznym w wartościach bezwzględnych kibicom, wreszcie dzięki odrobinie szczęścia, przez które już przynajmniej dwukrotnie w swojej najnowszej historii, klub stąpający po bardzo cienkim lodzie, był ratowany i przenoszony na suchy ląd. Zwykle zresztą nie bezinteresownie. Od roli mocarza dzieli nas dziś mniej więcej tyle, co i od pozycji kolosa. Tego na glinianych nogach. 

Jeżeli prezes Leśnodorski mówi, że za kilka lat Legia powinna być zarabiającym na siebie przedsiębiorstwem, to robię się podejrzliwy i niespokojny. Nie dlatego, żebym kwestionował zasadność czy szczerość słów prezesa prezesa, lecz dlatego, że podobne teksty słyszę z różnych ust już od dawna. Mijają kolejne sezony, tymczasem hasło o czekaniu 'X' lat wciąż wraca jak bumerang. Za każdym razem brzmi równie dobrze, wydaje się nam roztropne i logiczne, no tak, za chwilę będziemy zarabiać, zaraz wyjdziemy na prostą, co za rozsądek, jaki znakomity, przemyślany plan! I tylko trochę tę świetlaną wizję komplikuje jeden zaimek. 'Jak'.

Zapewne nie jestem jedynym, który zachodzi w głowę, jakie są rzeczywiste plany ITI względem Legii. Jak kwestia ewentualnego odzyskania pieniędzy, które koncern włożył w nasz klub, może rzutować na przyszłość Legii? Czy w polskich warunkach, przy słabym poziomie futbolu, przy przeciętnym medialnym i społecznym zainteresowaniu rodzimą piłką w klubowym wydaniu, da się w ogóle osiągnąć finansową niezależność, da się pogodzić naturalne ograniczenia ze zrozumiałymi ambicjami? Czy na tym etapie, po latach doświadczeń w prowadzeniu klubu, wątpliwość wyrażona w poprzednim zdaniu, została wreszcie wzięta pod uwagę? Na ile zdeterminowanym można być w dążeniu do sprawdzenia wykonalności podjętego projektu? Co właściwie stało się, może nie tyle w samej Legii, ale wokół Legii, zimą? Kto wymyślił Bogusława Leśnodorskiego, kto i dlaczego dał mu wolną rękę w podjętym dziele energicznej odmiany w Legii... dosłownie wszystkiego?

Nadal zbyt wiele jest wokół Legii zagadek, żeby dać się bezkrytycznie porwać fali pomistrzowskiego entuzjazmu, wzmocnionego perspektywą walki o Ligę Mistrzów i transferową gorączką. Nie jesteśmy mocarzami, nie dzielą nas od reszty kraju lata świetlne, znajdujemy się dopiero na początku wymarzonej drogi. Prawdziwymi mocarzami zostaniemy, kiedy europejskie salony staną się dla nas codziennością, na bazie której będzie można uniezależnić klubowe finanse, nie zaś niedościgłym celem, którego osiągnięcie wymaga jednoczesnego spełnienia setki różnych warunków. Każdy sukces raduje, to codzienna pogoń za nim jest solą kibicowania, ale prawdziwy spokój będzie można osiągnąć dopiero wtedy, kiedy ten sukces będzie logicznym efektem konsekwentnie prowadzonej długofalowej polityki zarządzania klubem, nie zaś dziełem niespodziewanej ułańskiej szarży.

Przyznaję, że nie do końca rozumiem, co się właściwie w ostatnim czasie w Legii wyrabia. Chyba dlatego z paranoiczną nieufnością w każdym ruchu prezesa Leśnodorskiego szukam dowodów na plan, na długofalowość, na wizję. I mocno mu kibicuję, jak powinien każdy, kto chciałby, żeby tym razem wreszcie było inaczej niż kiedyś.