- Kategoria: Kalejdoskop futbolowy
- iocosus
Bój o posadę?
W listopadzie meczami z Rumunią na wyjeździe i z Szwecją we Wrocławiu kończymy obecny cykl Ligi Narodów. Awans w tabeli pozostaje tylko w teorii, spadek na ostatnie miejsce w grupie raczej również nie grozi. Gramy o pietruszkę? Nie, najprawdopodobniej o posadę Jana Urbana.
Fakty.
Kadra reprezentacji Polski na listopadowe mecze Ligi Narodów:
Bramkarze: Sławomir Abramowicz (Jagiellonia Białystok), Bartłomiej Drągowski (Widzew Łódź), Mateusz Kochalski (Wieczysta Kraków)
Obrońcy: Jan Bednarek (FC Porto), Jakub Kiwior (FC Porto), Tymoteusz Puchacz (Sabah FK), Matty Cash (Aston Villa), Kacper Potulski (1. FSV Mainz 05), Tomasz Kędziora (Dynamo Kijów), Przemysław Frankowski (Stade Rennais), Kamil Piątkowski (Legia Warszawa), Oskar Kubiak (Slavia Praga)
Pomocnicy: Sebastian Szymański (Rennes), Kacper Urbański (Górnik Zabrze), Nicola Zalewski (Atalanta), Piotr Zieliński (Inter), Michał Skóraś (RC Lens), Wiktor Nowak (Slavia Praga), Bartosz Mazurek (RB Salzburg), Łukasz Poręba (SV 07 Elversberg), Marcel Reguła (Zagłębie Lubin)
Napastnicy: Robert Lewandowski (Chicago Fire), Mateusz Żukowski (Magdeburg), Karol Świderski (Widzew Łódź), Adrian Benedyczak (Kasimpasa)
Biało-Czerwoni zagrają w sobotę, 14 listopada, z Rumunami w Bukareszcie, a trzy dni później we wtorek, 17 listopada podejmą Szwedów we Wrocławiu.
Rozważania subiekta o reprze, czyli tylko i wyłącznie subiektywnie.
W trawie mocno piszczy, że przy braku pozytywnych wyników w dwóch najbliższych meczach tradycji może stać się zadość i na koniec roku doczekamy się ponownego wyboru selekcjonera. Co jeszcze dziwniejsze potencjalna decyzja Cezarego Kuleszy o zdymisjonowaniu Urbana może się spotkać z aprobatą dużej części środowiska piłkarskiego, nas kibiców, dziennikarzy, ekspertów.
Co się stało, że powszechnie lubiany Pan Jan, przejmujący reprę po “awanturniku” Michale Probierzu, z nadzieją na normalność, po przegranym barażu do mundialu i najprawdopodobniej zawalonej Lidze Narodów, w poziomie dezaprobaty dołączył do poprzedników?
Mam wewnętrzny zgryz, z jednej strony uważam rozważania o zdymisjonowaniu Jana Urbana za absurdalne i niepoważne. Każdy trener, obojętnie kto by nim nie był, jeżeli otrzymał selekcjonerską nominację, to powinien ją wypełnić przynajmniej w jednym cyklu rozgrywkowym, czyli przejść eliminacje do Euro lub Mundialu, zagrać lub nie na turnieju, i dopiero wówczas być rozliczanym albo z prolongatą na następny cykl eliminacyjny, albo z zakończeniem współpracy z PZPN na danej posadzie.
Dymisje w trakcie cyklu eliminacyjnego, gdy istnieją szanse choćby i tylko papierowe na bezpośrednie wyjście z grupy lub na załapanie się do baraży, świadczą po pierwsze jak bardzo w swoich wyborach pomylili się decydenci, jak bardzo przestrzelili, a w zasadzie jak jeden decydent trafił kulą w płot z ostatecznym wyborem, czyli jak duży błąd popełnił prezes PZPN, a po drugie jak bardzo w gorącej wodzie jest kąpany, impulsywny i poddający się emocjom, czyli jednym słowem jak przeogromnym jest dyletantem.
Ligę Narodów należy traktować w jej pierwotnym znaczeniu, czyli że jest zastępstwem meczów towarzyskich i z tego powodu powinna stanowić tylko i wyłącznie czynnik szkoleniowy, gra się zawsze o zwycięstwo, ale podobno mężczyzn nie rozlicza się z tego jak zaczynają, ale jak kończą, a końcem wieńczącym dzieło jest awans na turniej rangi mistrzowskiej i uzyskany na nim wynik. Wszystko, co po drodze w tym i sparingi z Ligi Narodów powinny jedynie temu służyć. Argumentu, że Liga Narodów jest grą o rozstawienie nie przyjmuję, ponieważ dla mnie ważniejszą rzeczą jest zbudowanie drużyny, przetestowanie i piłkarzy i taktyki. Co z tego, że trafimy do drugiego koszyka jak z źle dobraną ekipą złupią nam skórę przykładowi Słowacy, Słoweńcy, Albańczycy jak to już onegdaj bywało, a z dobrą drużyną w eliminacjach będziemy potrafili wygrać nawet z aktualnymi mistrzami świata, czego dowiódł ze swoimi wybrańcami Adam Nawałka.
Czyli, rekapitulując jednym zdaniem, dla mnie rozliczanie selekcjonera z meczów sparingowych/towarzyskich w Lidze Narodów to piramidalny absurd!
Z drugiej strony, mam rozterkę, ponieważ odczuwam jakiś wewnętrzny zawód, rozczarowanie związany z aktualną pracą Pana Jana. Buntuję się na krytykę, która go spotyka a zmierza w wiadomym kierunku „dekapitacji”, ale po prawdzie samemu mam pretensje o niektóre podejmowane decyzje, czasami ich nie rozumiem lub wręcz przeciwko nim się buntuję.
Jan Urban jako trener reprezentacji Polski to byłby i mój wybór. Podpisałbym się pod nim oburącz, z pełnym przekonaniem, że nikogo lepszego nie znajdziemy. Co innego klub, a co innego reprezentacja, sądziłem, że w tym drugim przypadku nie trzeba być wybitnym taktykiem z mega warsztatem trenerskim. Na zgrupowaniach reprezentacji nie ma czasu na budowanie formy, mozolne wpajanie i dostosowywanie się do skomplikowanych założeń taktycznych, ważniejsza jest selekcja czyli dobór piłkarzy do taktyki, która będzie dla nich najlepiej przyswajalna i efektywna oraz stworzenie odpowiedniej atmosfery na kadrze w której będzie i koncentracja ale i szybka integracja piłkarzy tworząca mental czyli ten ulotny team spirit. Sądziłem, że do tego Jan Urban ze swoim zawodniczym autorytetem, ze swoimi cechami charakteru, bezpośredniością, z hiszpańską słoneczną otwartością, bez zadęcia i nadęcia, bez toksycznego ego, jest kandydatem idealnym. Niestety powstaje u mnie obawa, że się być może myliłem w tych swoich założeniach. Futbolowe dokonania z przeszłości i supercharakter to może być za mało żeby zyskać miano superselekcjonera.
O taktyce, personaliach, błędach, poniżej w komentarzach, gdy jednak łapię się na tym, że myśląc o nich jest ich tak sporo, to skruszony jednocześnie, sam siebie mityguję i bez względu na wyniki najbliższych meczów z Rumunią i Szwecją przywołuję i nawołuję:
„Rozliczanie selekcjonera z meczów sparingowych/towarzyskich w Lidze Narodów to piramidalny absurd!” Amen!


Czyli z lewej strony pozostają Tymek Puchacz i Oskar Kubiak do wyboru i mam nadzieję, że swoją szansę weryfikacji otrzyma ten drugi chociaż w meczu Slavi z Arsenalem prezentował się lepiej gdy był ustawiony wyżej a nie niżej.
Fakt jest faktem, że przy absencji Frankowskiego szanse na debiut Kubiaka się ewidentnie zwiększają.
Taktyka – jakąż miałem nadzieję, że wraz z odejściem Probierza odejdzie do lamusa również doktrynerskie trzymanie się gry z trzema środkowymi obrońcami, a co za tym idzie uporczywe wystawianie Nicoli Zalewskiego na wahadle. Niestety Jan Urban okazał się godnym poprzednika kontynuatorem, na szczęście nie tak doktrynerskim i upartym i w końcu się zreflektował.
Urbanowi niektórzy zarzucają, że przedkłada ofensywę nad defensywę, dążąc do „pięknej” gry zapomina o skuteczności i pozytywnym jej wyniku jako podstawowym sensie. Tych zarzutów akurat nie podzielam, chciałbym żeby Biało-Czerwoni grali progresywnie a nie tylko i wyłącznie reaktywnie, z tego powodu byłem też zwolennikiem Pana Jana na stanowisku selekcjonera, ale przyznaję, że czasami brak mi pragmatycznego balansu w poczynaniach obecnej reprezentacji. Tak jakbyśmy się zataczali od ściany do ściany od „murowańca z konterką” i przekonania że na nic innego nas nie stać do sytuacji w której choćby w potyczkach ze Szwedami i z BiH mamy „więcej z gry”, potrafimy konstruować akcje na które rywali nie stać a mimo to mecze przegrywamy.
Czytanie gry i prowadzenie zespołu w trakcie meczu – to chyba największa nieprzyjemna niespodzianka a raczej ogromny zawód. Po barażu do mundialu Jan Urban przyznał, że ze zmianami czekał na dogrywkę i niestety się przeliczył, to ewidentny błąd w sztuce. Niestety powielany, ponieważ reakcja trenera na poczynania drużyny przeciwnej w trakcie meczu wydaje się spóźniona i nieadekwatna. Niezrozumiałe przy tak doświadczonym trenerze.
Wybory personalne – w ostatnim meczu z BiH po kontuzji pierwotnie powołanego Benedyczaka, wykartkowaniu Lewego i desygnowaniu do gry Świderskiego na prawej pomocy trener pozostał bez napastnika na ławce do zmiany dla zmęczonego, nieefektywnego Żukowskiego. Sytuacja kuriozalna, tak jakby sześćdziesięciolatek stwierdził że na złość kibicom, mediaworkerom, całej tej naszej chałacie, nie powoła lub nie dowoła do kadry Czubaka ani żadnego innego napastnika i zostanie w kluczowym meczu, na własne życzenie z przysłowiową dziurą w bucie.
Powszechnym zarzutem wobec Jana Urbana jest brak w reprezentacji Bartosza Nowaka i Łukasza Skorupskiego. Niech się inni w tym względzie pastwią nad trenerem, dla mnie są jedynie trochę dziwne tłumaczenia selekcjonera w tej kwestii. Może tylko taka uwaga, zawsze wydawało mi się, że Urban w swoich wyborach może się mylić, ale że stara się być w nich wobec piłkarzy sprawiedliwy. Teraz mamy w kadrze bramkarza, który odbił się od ligi włoskiej, zrezygnowali z niego w Panathinaikosie, w Widzewie nie potrafi utrzymać stabilnej formy a mimo to jest powołany a dla goalkeepera z Serie A zabrakło w niej miejsca.
Dla mnie to jednak nie jest problem, o ile ten, którego Urban postawi między słupkami w najbliższych meczach nie zawiedzie. Natomiast podzielam rozczarowanie względem Pana Jana, że wobec młodych piłkarzy w reprezentacji podchodzi bardzo nieufnie.
Chciałbym personalnej rewolucji w kadrze, nie wierzę, że Kędziora, Świderski, Frankowski, Drągowski, Skóraś, Puchacz, a również i Bednarek coś tej kadrze jeszcze dadzą. Nie mam żadnej pewności, że inni, młodsi okażą się dla niej zbawieniem, ale chciałbym ich weryfikacji. Tymczasem zamiast rewolucji Urban okazuje się zwolennikiem ewolucji. Wiktor Nowak jest jedynym z „świeżej krwi” którego wprowadził do jedenastki. Nawet o Kacprze Potulskim nie można tego powiedzieć ponieważ zrezygnował z niego w meczu ze Szwedami na rzecz Wiśniewskiego.
Najbardziej znana śpiewka trenerów reprezentacji od czasów Wawrzyniaka to ta, że nie mamy lewego obrońcy. Otóż teraz mamy: Gurgula, Krzyżanowskiego, Lubereckiego żaden z nich nie został jednak sprawdzony, Jan Urban wolał postawić na doświadczonego Frankowskiego i oby teraz przynajmniej zweryfikował Kubiaka, choć i tu powstaje zastrzeżenie że Oskar posiada większe inklinacje i predyspozycje ofensywne niż defensywne.
Może na razie dość tej wyliczanki, ponieważ, powtórzę się, Jan Urban w Lidze Narodów powinien otrzymać absolutnie wolną rękę w prowadzeniu kadry nawet z uwzględnieniem możliwości popełniania większych i mniejszych błędów.
Natomiast kontynuowania pracy przez Urbana bronię głównie ze wskazanych wyżej powodów nazwijmy to pryncypialnych, bo niespecjalnie podoba mi się ani selekcja dokonywana przez trenera, ani jego pomysł na grę drużyny. O ile nad personaliami przechodzę jeszcze do porządku dziennego, bo po pierwsze to wszystko nie są nazwiska robiące jakąś różnicę, a po drugie na tym właśnie powinna polegać praca selekcjonera, żeby kształtować reprezentacyjną materię po swojemu, o tyle sposób gry naszej reprezentacji wydaje mi się nie przystawać ani do naszego ograniczonego potencjału personalnego, ani do realiów współczesnej piłki, w której bardzo mocno liczy się intensywność. I nie chodzi tu o reaktywność czy progresywność w ogólnym sensie, niech to będzie futbol progresywny, super, chodzi o to, że my fatalnie gramy bez piłki, co według mnie wynika z faktu, że Urban po prostu nie jest specem od tego aspektu trenerskiego rzemiosła, nigdy nie był. My nie jesteśmy Hiszpanią, nie będziemy mieć 75 procent posiadania w każdym meczu, a nawet gdyby, to i tak musisz mieć precyzyjny plan na to co robić przez pozostałe 25 procent, my takiego planu nie mamy, względnie zawodnicy nie mają umiejętności / motywacji, by go realizować.
I tak, wydaje mi się, że tylko dobre wyniki z Rumunią i Szwecją dadzą nadzieję na to, że Jankowi uda się zachować stanowisko. Obawiam się, jestem wręcz przekonany, że to rzeczywiście tytułowy bój o posadę.
Już usłyszałem zawodzenie że w Bukareszcie wyjdziemy bez czterech podstawowych zawodników: Bułki, Bednarka, Frankowskiego, Zielińskiego. Mhm, wedlug mnie tylko ten ostatni jest niekwestionowanym osłabieniem jedenastki, ciesze sie ze na wszystkich pozycjach z wymienionymi piłkarzami, których zabraknie będą testowani, chcac nie chcac, nowi zawodnicy.
Anonsowany jest następujący skład w układzie 4-2-3-1 :Abramowicz - Kubiak, Kiwior, Potulski, Cash - …….? (ktoś za Zielka) Nowak - Zalewski, Szymański, Regula - Lewandowski.
Jezeli to sie potwierdzi to “Ewolucjonista” sila rzeczy zostaje zmuszony do “rewolucji” co mnie bardzo cieszy. Subiektywnie bym jeszcze wymienił Lewego na Benedyczaka, ktorego bardzo bym chcial zobaczyc, a nasz “Wujek z Ameryki” mógłby wejść na ostatni kwadrans lub dwa, a w podstawie rozpoczac mecz z Szwecja.
“Ktoś za Zielka” - no cóż wybór ogranicza się chyba pomiedzy Kacprem Urbańskim a Bartkiem Mazurkiem, subiektywnie wybrałbym tego drugiego.
Post scriptum
Zerkalem na mlodziezowke w wygranym meczu z Norwegia 2:0, po naszej stronie najlepszy na placu był kapitan czyli Tomek Pieńko (może przy Szwardze się odrodzi?), niezły mecz rozegrał Krzyżanowski schodzący z boku defensywy do środka w akcjach ofensywnych, niezle to funkcjonowalo z Pieńko ustawionym wyżej, w seniorach to mogłoby podobnie zadziałać z Zalewskim, aczkolwiek dla Nicoli za plecami chyba optymalna opcja bylby pilkarz najlepiej sobie radzący w defensywie, a tym w powszechnej opinii jawi się Gurgul.
Gawin; “my fatalnie gramy bez piłki, co według mnie wynika z faktu, że Urban po prostu nie jest specem od tego aspektu trenerskiego rzemiosła, nigdy nie był.” - niestety musze sie zgodzic i powtórzę co już kiedyś chyba napisalem, mam takie nieodparte wrażenie że Pan Jan zafiksował się na meczu barażowym do mundialu ze Szwedami i chciałby go powielać zwiększając tylko skuteczność. Natomiast wychodzi na to, że choćby nasz pressing jest częściej chaotyczny niż dobrze zorganizowany.
Rumunia 2-1 Polska
Alexandru Cicâldău 68, Dennis Man 72 - Marcel Reguła 82
Rumunia: 12. Otto Hindrich - 2. Andrei Rațiu (81, 21. Olimpiu Moruțan), 3. Radu Drăgușin, 4. Andrei Coubiș, 15. Lisav Naif Eissat - 20. Dennis Man (73, 14. Ianis Stoica), 6. Tudor Băluță, 8. Alexandru Cicâldău (81, 13. Matei Ilie), 22. Vlad Dragomir, 10. Ianis Hagi (67, 19. Marius Corbu) - 7. Florinel Coman (67, 9. Daniel Bîrligea).
Polska: 1. Bartłomiej Drągowski - 2. Matty Cash (76, 10. Arkadiusz Pyrka), 23. Kacper Potulski, 14. Jakub Kiwior, 5. Oskar Kubiak - 18. Marcel Reguła (90, 17. Michał Skóraś), 16. Wiktor Nowak (90, 13. Mateusz Żukowski), 20. Sebastian Szymański, 11. Karol Świderski (70, 6. Bartosz Mazurek), 21. Nicola Zalewski - 9. Robert Lewandowski (70, 7. Adrian Benedyczak).
żółte kartki: Drăgușin, Băluță, Hagi, Rațiu, Eissat - Reguła, Kiwior.
sędziował: Sebastian Gishamer (Austria).
Ile procent szans na uratowanie posady posiada Jan Urban? Chyba zero!
Dwa jedno po tym meczu jest pewne , Lewandowskiego jak Christiano trzeba pięknie pożegnać .
Trzy, trudno bronić Urbana po czymś takim .
Cztery, grasz zawodnikami Widzewa grasz jak Widzew .
Kulesza: Trenerze, dziękuję za emocje, szkoda, że się nie udało! Czego zabrakło?
Urban: Prezesie, odrobiny szczęścia, byliśmy dużo lepsi, chyba sam prezes widział. Niestety, taka jest piłka.
K: Rozumiem, to jak, dasz radę pociągnąć to dalej?
U: Oczywiście, jestem dobrej myśli, wierzę w chłopaków i widzę w nich potencjał.
K: Musimy zakwalifikować się na ME w Anglii i Irlandii, musimy. To ważne dla związku i dla polskiej piłki.
U: Nie wyobrażam sobie, żeby ta drużyny nie podołała.
K: Dobrze, masz moje poparcie, kontynuuj ten kierunek.
U: Dziękuję, cieszę się.
K: A! Jest jeszcze Liga Narodów na jesieni. To co, wrócimy do dywizji A?
U: Zawsze gramy o zwycięstwo, ale myślę, że trzeba przetestować kilka wariantów gry i wprowadzić do kadry paru młodych chłopaków. Albo gramy o awans, albo budujemy drużynę, która za rok wejdzie w eliminacje jak dzik w żołędzie.
K: Przekonałeś mnie, mistrzostwa ważniejsze, masz wolną rękę!
Niestety, rozmowy z taką konkluzją z całą pewnością nie było, a to co się dzieje z kadrą po barażu ze Szwecją to bez wątpienia nie jest realizacja uprzednio przygotowanego planu, tylko przygnębiające świadectwo aktualnego stanu polskiej piłki na poziomie reprezentacyjnym.
Selekcjoner zamiast kamuflować słabości i problemy, jeszcze je uwypukla. Kolejny bezjajeczny mecz, w którym przeciwnik ma przewagę liczebną w kluczowych tercjach, tak broniąc się przed naszymi atakami, jak i nacierając z kontry. Kolejny mecz, w którym jedynym naszym pomysłem na przeprowadzenie ataku jest Zalewski robiący przewagę dryblingiem na skrzydle i dośrodkowujący w pole karne. Kolejny mecz z wieloma niezrozumiałymi wyborami taktycznymi i personalnymi. Ciężko być optymistą.
Czyli sir Gawinie potwierdzasz moje spostrzeżenie . Nie mamy zawodników potrafiących jako tako grać w piłkę . Ilość indywidualnych błędów była zatrważająca . Zawiedli w większości doświadczeni gracze typu Kiwior ( dramat ) .
Z drugiej strony nawet ja laik w temacie taktyki nie dostrzegłem jakiegoś pomysłu na ten mecz . Miałem wrażenie. że każdy z zawodników grał swój mecz. Jeśli szukać następcy to najlogiczniejszym wyborem byłby pan Jerzy Brzęczek któremu Boniek zrobił wielką krzywdę odwołując go w takich okolicznościach
Jeśli nie szukać to trzeba zapytać czy jest jakieś światełko nadziei i gdzie je widać ? W debiutantach , jednak w trenerze Urbanie który jak już dokona wyborów poukłada drużynę ?
Tak dokładnie od 50 lat w mediach rozlega się gromkie wołanie o zmianę selekcjonera i w tej podmiance upatruje się poprawy wyników reprezentacji. Przy czym akurat deprecjonowanie śp. Kazimierza Górskiego było sterowane przez władze , które obwiniały go o dopuszczenie do tego, że zawodnicy szantażują władze , że jak nie dostaną dużych pieniędzy to w reprezentacji grać nie będą ( poszło o występ na IO w 1976 roku w Montrealu .
Było to pierwsze pokazanie przez władze ,że w dupie mają wyniki drużyny , bo liczy się tylko to ,aby ta władza podważana nie była.
Dodać wypada,że akurat pan Kazimierz był szykowany na trenera reprezentacji od 1957 roku, kiedy to objął funkcję trenera reprezentacji U-18 ,aby po niej pracować w klubach , uczestniczyć w kursach doskonalących ,a od 1966 roku objąć funkcję trenera U-23 będąc jednocześnie asystentem trenerów I reprezentacji , głównie Ryszarda Koncewicza.To domaganie się zmiany trenera tak weszło w krew pismactwu ,że w 1978 roku kiedy reprezentacja zdobyła na MŚ w Argentynie dzielone 5-6 miejsce też domagano się odwołania Gmocha , co tym razem było hasłem opozycji politycznej , za co jeden z twórców tej hecy redaktor naczelny "Życia"Tomek Wołek wielokrotnie przepraszał. Tyle tylko ,że po Gmochu wybrano najlepszego czyli Antoniego Piechniczka , po którym 1986 roku wybrano byle kogo. I tak od 40 lat , poza Beenhakerem i Nawałką, na funkcję trenera reprezentacji mianowane są miernoty.
Posiłkując się swoim doświadczeniem z lat 80-tych kiedy to w dużej instytucji współodpowiadałem za dobór kadr na stanowiska kierownicze muszę powiedzieć ,że na nie muszą być mianowani najlepsi spośród wielu kandydatów. W piłce wybraniec musi mieć wiedzę teoretyczną, ( studia kierunkowe - w dzisiejszych czasach wstyd ich nie mieć oraz wszystkie dostępne kursy), sukcesy prowadzonych zespołów , doświadczenie oraz mentalność zwycięzcy.Chodzi o to ,aby ten "najlepszy" podnosił poziom, nadawał rytm , dokonywał sensownej selekcji czyli rozwijał i doskonalił ,a nie pogarszał i niszczył dorobek. W tle jest także docenianie fachowości , a nie swego rodzaju kolesiostwa.
W tej 50 letniej historii zmian selekcjonerów zabrakło miejsca dla w swoim czasie najlepszych ,a więc Leszka Jezierskiego , który powinien zostać trenerem po Piechniczku , Henryka Kasperczaka, który powinien zastąpić Wójcika i Macieja Skorży , który powinien być następcą Nawałki . Po odejściu Nawałki , którego prezes Boniek powinien zatrzymać mamy do czynienia z dziwacznym kontredansem ,w którym jedynym przydatnym na to stanowisko był Sousa,ale żądza szmalu go gubi.
Obecnie nadal jest przestrzeń na zatrudnienie Skorży , który miał prawo się obrazić,że powołuje się dużo gorszych od niego ,a jeżeli tkwi w odmowie to tym wybrańcem powinien być Papszun. Potencjał ma Siemieniec, ale jest stanowczo za młody. Jeżeli ani Skorża, ani Papszun się nie zgodzą to trzeba szukać trenera z zagranicy.
Piszę o tym,bo medialne darcie ryja jest pozbawione sensu , gdyż nie chodzi o samą zmianę ,ale zmianę na lepsze , a nie na gorsze.
Bowiem nie zgadzam się z tymi , którzy nie doceniają roli trenera-selekcjonera, bo nie trzeba sięgać po dawne czasy ,ale przypomnieć sobie jak grała i jakie wyniki miała reprezentacja prowadzona przez Nawałkę , a jak ją upodlił jego następca Brzęczek , a równymi mu niszczycielami byli Santos i Probierz.
Trener reprezentacji ma dużo większy komfort pracy , niż trener klubowy , bo może wybrać jedną z dwóch koncepcji oraz dobrać do jej realizacji najlepszych wykonawców. Delikatnie nazwę głupcami tych ,którzy gaworzą,że selekcjoner nie ma kim grać i ględzą przy tej okazji o szkoleniu i innych pierdołach . W kontekście wyników reprezentacji w ogóle nie o to chodzi ,ale o to czy powołani zawodnicy grają w reprezentacji lepiej niż w klubie ( wznoszą się na wyższy poziom) czy grają gorzej i niczego pozytywnego nie wnoszą. Selekcjoner może wybierać do kadry tzw. najlepszych na danych pozycjach ( o ile ma koncepcję ) i niejako pod nich kreować ustawienie , organizację gry i przydział oraz podział zadań , lub też może mieć ustalony system i do niego dobierać najlepszych wykonawców. W dawnych czasach wyznawcą pierwszej metody był np. Koncewicz , a drugiej Górski , a w czasach bliższych Nawałka.Niestety ,ale Urban miota się jak Piekarski na mękach , gdyż zmienia system i dobiera zawodników nie wiadomo z jakiego klucza, przy czym ostatnio usiłuje się ratować pustosłowiem ,że oto chce odmładzać reprezentację - co by mieć graczy na eliminacje do EURO. Niestety ,ale ja tak " z natury podejrzliwy jestem " i nie mam przekonania ,że trener kieruje się tylko przesłankami klasy, talentu , umiejętności i potencjału zawodniczego. Pamiętam bowiem Piechniczka , który na krótko po Stachurskim w 1996 roku objął reprezentację i mówił ,że musiał siłą usuwać "menagów", którzy usiłowali decydować kogo powołać i kogo wystawić i podobny problem zgłosił Nawałka. Pewno część niezasłużonej krytyki Nawałki była finansowana przez niezadowolonych handlarzy niewolnikami. Na poddanie się tym praktykom nie zarzucam Urbanowi,ale jestem nieco zdziwiony ,że powołuje on graczy , nie tylko młodych , którzy akurat są w zainteresowaniu bogatszych klubów od tych w których grają ,a być może Urban poddaje się fali krytyki medialnej sterowanej przez menagów,że powołuje nie tych , których oni sobie życzą .
Jednocześnie mamy do czynienia z kolejnym zgrabnym wywijasem Prezesa PZPN , który powiada, że on za nic nie odpowiada i kieruje krytyki pod adresem selekcjonera tak jak by on sam się na to stanowisko wybrał.
A na pytanie ; "Czy może być gorzej ?" jako urodzony optymista odpowiem " Oj może, może !".
(313) JAN URBAN PO MECZU Z RUMUNIĄ (NA ŻYWO) ⚪???? - YouTube
Wypowiedzi trenera były równie chaotyczne jak nasza gra, przy tym niespójne, wewnętrznie sprzeczne. Pan Jan nie przyjmując krytyki, bez cienia autorefleksji uskuteczniał ściemę, że jakoby jest wielkim Bobem Budowniczym reprezentacji na eliminacje do Euro no i w teorii tak faktycznie być powinno, zresztą takie podejście do Ligi Narodów postulowałem , hipotetyczną rozmowę jaka powinna się odbyc między Kuleszą a Urbanem przedstawił Gawin, problem w tym, że w praktyce ta „budowa” w tym roku to bzdura, a rozmowa była tylko kibicowskim pobożnym życzeniem.
W „budowie” zatrzymaliśmy się w marcu 2026, podczas barażu, a później to już było tylko marudzenie, że dla młodych „jest za wcześnie”, „za kogo” że młodych „Nie wypuszczamy od razu do stawu, gdzie są szczupaki i inne drapieżniki. Wtedy nie mogliby sobie poradzić”. Ten ostatni cytat to z wczorajszej konferencji, a zatem porównajmy szczupaki z niedoświadczonym narybkiem. Kto lepiej wypadł w wczorajszym meczu? Szczupak – Kiwior, czy szczawik Potulski? Szczupak Świderski czy szczawik Reguła. Kto popełnił więcej błędów w ostatnich meczach na lewej obronie? Szczupak Frankowski czy szczawik Kubiak. Kto dał więcej w końcówce meczu? Szczupak Skóraś czy nowy na kadrze Benedyczak? Za utratę pierwszego gola do spółki odpowiadają szczupak Cash z szczawikiem Nowakiem. Fakt szczawik Mazurek źle się zachował przy drugiej straconej bramce, ale może by tak nie było gdyby Bartek grał od pierwszej minuty zamiast kompletnie bezproduktywnego, statystującego w grze, ze wszech miar doświadczonego ulubieńca Urbana czyli Sebastiana Świderskiego. Fakt za plecami Lewego wczoraj potrzebny był doświadczony stary wyga ale nazywał się Bartosz Nowak na ten przykład. Przy puszczonej pierwszej bramce niby rykoszet usprawiedliwia doświadczonego Dragowskiego, ale nie mogę powstrzymac myśli że Abramowicz, Kochalski a przede wszystkim Łubik zareagowaliby z większą energią, refleksem.
Senator: „Jak na bój o posadę to skład dość odważny” , - gdyby Frankowski był zdrowy to on by wystąpił na lewej obronie a nie Kubiak, w pełni sił Kuba Kaminski nie zostałby zastąpiony Marcelem Regułą, gdyby nie kartki to parę środkowych obrońców stanowiliby Kiwior z Bednarkiem a Potulski siedziałby na ławce rezerwowych. Senatorze „odwaga Urbana” była wymuszona, skłoniłbym się, że odważnie wybrał ryzyko gdyby zamiast Świderskiego desygnował do jedenastki Mazurka, zamiast Lewego postawił od pierwszej minuty na Benedyczaka a do bramki wstawił Abramowicza.
Personalia to jedno, ale w organizacji gry nic nie zbudowaliśmy w tym roku. Nic, nul, zero! To, o czym pisał Gawin w komentarzu przed meczem niestety potwierdziło się w stu procentach.
Mea culpa. Strasznie się zawiodłem na Janie Urbanie. Zignorowałem „czerwone flagi”: roszadę Urbana na Berga dokonaną przez Leśnodorskiego, to jak wyglądał Górnik za kadencji Pana Jana, a jak za Gasparika, to o czym mówili kibice w Zabrzu krytykując Urbana. Niestety wszystkie te sygnały zlekceważyłem!
ps
To teraz może niech Kulesza wzorem Leśnodorskiego niech wykupi Henniga Berga z Omoni Nikozja żeby posprzątał po Urbanie i poukładał reprę jak kiedyś Legię!
Baraż w Solnie. 2:3 ze Szwecją i pierwszy od 2014 roku mundial bez nas. Selekcjoner sam przyznał, że ze zmianami czekał na dogrywkę. Takiego błędu nie powinien popełnić trener z takim stażem.
Po barażu jest tylko gorzej. W czerwcu 0:2 z Ukrainą we Wrocławiu i 2:2 z Nigerią, uratowane w ostatnich sekundach. W Lidze Narodów 0:0 i 0:1 z Bośnią, 1:3 w Solnie i teraz 1:2 z Rumunią, jedną z najsłabszych w historii. Jedyna wygrana, 6:0, przyszła z rywalem grającym w dziesiątkę. Do momentu czerwonej kartki Rumuni byli lepsi. Idziemy prosto w stronę dywizji C.
Nie ma stylu. Po kilkunastu meczach nikt nie potrafi powiedzieć, jak ta drużyna ma grać. Najpierw trójka obrońców po Probierzu, potem czwórka, a pomysł na atak to Zalewski, który mija rywala i dośrodkowuje.
Bronimy się fatalnie, całą drużyną. To jest największy grzech. Pressing jest chaotyczny, każdy doskakuje, kiedy chce. Przy stałych fragmentach w Solnie byliśmy bezradni. Po stracie piłki pomoc nie wraca, a rywal ma przewagę liczebną w środku pola. Nawet przeciętna Rumunia rozklepała nas w kilka minut.
Nie czyta meczu. Reakcje z ławki są spóźnione albo żadne, i to nie tylko w Solnie.
Selekcja. Najlepszego kreatora Ekstraklasy, Bartosza Nowaka, nie ma, a pytany o niego trener się irytuje. Nie ma Skorupskiego, za to w bramce stoi Drągowski. Świderski ma w ostatnich 16 meczach jednego gola i zero asyst, a mimo to gra od pierwszej minuty kosztem Mazurka. Z Bośnią zostaliśmy bez napastnika na ławce, i to na własne życzenie.
Młodzi. Słyszymy o „stawie ze szczupakami”, do którego młodych się nie wpuszcza. A w Bukareszcie to „narybek”, czyli Potulski, Reguła i Kubiak, wypadł lepiej od „szczupaków”, Kiwiora i Świderskiego. Na lewą obronę są Gurgul, Krzyżanowski i Lubiecki, ale żaden nie dostał szansy. „Odwaga” w składzie na Rumunię była wymuszona kontuzjami i kartkami, a nie przemyślana.
Konferencje. Po meczu żadnej autorefleksji, tylko „nie ja decyduję” i „będę szukał pozytywów”. Opowieść o budowie drużyny na eliminacje Euro nie ma pokrycia w tym, co widać na boisku.
Kontrast z U-21. Młodzieżówka Brzęczka wygrywa mecz za meczem i ma czytelny plan gry. Pierwsza reprezentacja nie ma ani jednego, ani drugiego.
Lewandowski. Skoro już mowa o pożegnaniach, to czas na drugie, choć serce boli. Robert to legenda i nikt mu tego nie odbierze. Ale dziś, poza hat-trickiem z Rumunią grającą w dziesiątkę, nic tej kadrze nie daje. Jest bezbarwny, nie wraca do pressingu, a cała gra ustawia się pod niego. W Bukareszcie ożyliśmy z przodu dopiero wtedy, gdy zszedł i wszedł Benedyczak. Trzymanie kapitana „bo to Lewy” blokuje młodszym drogę i daje trenerowi wymówkę, żeby nic nie zmieniać. Należy mu się piękny mecz pożegnalny na Narodowym, z szarfą i fajerwerkami, nie tak jak Portugalia żegnała Ronaldo. W eliminacjach Euro grajmy już bez niego.
Nie piszę tego ze złośliwości. Urban to porządny człowiek i zasłużona postać naszej piłki. Ale trener, który w rok nie potrafi zbudować ani organizacji gry, ani hierarchii w kadrze, nie zrobi tego nagle przed eliminacjami. Podziękować i rozstać się z klasą, bez cyrku jak w Mariborze.
Jaki ma być następca? Nazwiskami niech się zajmą w PZPN, ja napiszę, czego oczekuję.
Zagraniczny fachowiec, ale nie gwiazda. Bez wielkiego nazwiska za grube miliony, które przyjedzie tu na emeryturę, jak Santos, albo żeby się wypromować, jak Sousa. Ma to być rzemieślnik, któremu na tej pracy naprawdę zależy.
Specjalista od gry bez piłki. Na początku ma poukładać obronę całej drużyny, od napastnika po bramkarza: wspólny pressing, kompaktowy blok, asekurację, powrót po stracie i porządek przy stałych fragmentach. Atak przyjdzie później. Najpierw przestańmy tracić bramki z Rumunią.
Ktoś, kto zna nasze realia. Musi znać Ekstraklasę i naszych piłkarzy, także tych z drugiego szeregu, i wiedzieć, jak działa PZPN. Nie może się uczyć polskiej piłki na reprezentacji.
Doświadczenie selekcjonerskie albo przynajmniej na poziomie europejskich pucharów. Na zgrupowaniu jest kilka dni, nie kilka tygodni. Potrzebny jest prosty, powtarzalny plan, który piłkarze przyswoją od razu.
Odwaga wobec młodych i wobec gwiazd. Ma powoływać według formy, a nie według nazwiska i zasług. Musi umieć postawić na Potulskiego, Kubiaka czy Mazurka i przeprowadzić zmianę pokoleniową, z Lewandowskim włącznie.
Reakcja w trakcie meczu. Plan B i C mają być przygotowane wcześniej, a zmiany robione wtedy, kiedy mecz tego wymaga, a nie w dogrywce.
Spokój i autorytet. Bez wojenek z dziennikarzami i bez obrażania się na pytania. Na konferencji ma też powiedzieć „to mój błąd”, kiedy trzeba.
O wczorajszym spotkaniu można powiedzieć ,że była reprezentacja , lecz nie było drużyny , a ja mówię jeszcze ostrzej ,że już banalne powiedzenie ,że " łańcuch jest tak mocny jak jego najsłabsze ogniwo" pasowało do naszej reprezentacji jak "pięść do oka " , gdyż u nas kilku ogniw w ogóle nie było , więc sam łańcuch był wybrakowany.
System wyjściowy jaki zaordynował Urban 4-4-2 ma swój wzorzec , bo powstał on w toku ewolucji jako dostosowanie do zwiększonej wydolności i motoryki boiskowej zawodników. To wybieganie sprawiło ,że system 4-3-3 jakim grano od polowy lat 60-tych do MŚ RFN w 1974 roku stał się nieefektywny jako ,że był oparty na wszechstronnym rozgrywającym , którego motoryka pozbawiła atutów, gdyż "plaster" był w stanie przez cały mecz ograniczać jego ruchy ,a przede wszystkim wprowadzenie pressingu doprowadziło do tego ,że każdy gracz do którego rozgrywający powinien podać piłkę był kryty przez przeciwnika. Ewolucyjna zmiana polegała na wzmocnieniu II linii przez wycofanie jednego napastnika i wprowadzenie tzw. defensywnego pomocnika jako pomagiera dla pomocnika ofensywnego . Dalsza ewolucja zaszła na MŚ w Meksyku w 1986 roku , nie tylko dlatego ,że Tytuł zdobyli Argentyńczycy grający 3-5-2 ,ale ,że w środku pomocy w systemie 4-4-2 dwóch graczy było defensywnymi pomocnikami o czym boleśnie przekonał się Piechniczek , kiedy to nasza gra nastawiona na kontratak napotykała na mur obronny w postaci 4 graczy i nasz zespół stał się bezzębny.
Po 2012 roku komputery nowej generacji były w stanie wykreować dane jakich oczekiwali programiści i analitycy doszli do wniosku ,że każdy system może być przydatny , każdy ma swoje plusy i minusy, lecz aby zawodnicy mogli w danym systemie funkcjonować to muszą być spełnione warunki nie tyle brzegowe, ile wręcz wzorcowe.
W literaturze przedmiotu każda pozycja systemu 4-4-2 jest opisana pod kątem zadań jakie na niej muszą być wykonane co by można mówić o grze zespołowej.
Bramkarz musi umieć grać nogami , aby wprowadzać szybko piłkę daleko w linię obrony rywala czego Drągowski nie potrafi , a jeszcze wczoraj zachowywał się jak nowicjusz i swymi nerwowymi ruchami wprowadzał nerwowość w nasze szyki obronne.
W obronie złożonej z 4 graczy dwaj środkowi mają być rozstawieni w pionie tak aby jeden wymiatał piłki ze strefy pomiędzy bramkarzem a obroną oraz asekurował pozostałych a drugi środkowy ma być "libero" i nie dopuszczać do inicjowania ataku ze strefy między obroną w drugą linią. Wystawieni wczoraj Potulski i Kiwior nie grają jako wymiatacze i nie mają do tej gry predyspozycji , więc tego ogniwa trzymającego w szachu środkowe rejony pola karnego nie było.Boczni obrońcy mają w ofensywie asekurować bocznych pomocników ( skrzydłowych) tak , aby po stracie piłki żaden z rywali nie mógł wejść pomiędzy nich z piłką. A nadto kiedy skrzydłowi schodzą do środka boczni obrońcy powinni zajmować ich miejsce na skrzydle . Wczoraj Kubiak usiłował tak grać za Zalewskim ,ale kiedy ten schodził do środka nie zajmował jego miejsca, natomiast po drugiej stronie Reguła grał tak jak w zagłębiu czyli usiłował przenosić piłkę pomiędzy liniami czym dezorganizował poczynania Casha , a nadto albo nie pokazywał się do gry albo jak ją dostał to szybko ją tracił, więc ogniwa w postaci prawego pomocnika też nie było . W środku pola mieliśmy wedle rozpiski dwóch defensywnych graczy ,ale ani Szymański ani Nowak nie potrafią utrzymać się przy piłce pod presją, więc jak ją nazwał Kasperczak "strefa bazowa' w naszym zespole nie istniała. W ataku jeden napastnik ma być dogrywający ,a drugi kończący ,ale aby te role mogli wypełniać do pozostali gracze w ofensywie muszą do nich piłki zagrywać, a tego było jak na lekarstwo . Ale też ogniwo w postaci dogrywającego nie istniało.
Zamiast zmuszać Rumunów do obrony dzięki przenoszeniu ciężaru gry w rejon ich pola karnego to nasi zawodnicy podawali piłkę do tyłu i do boków co było kompletnie bezużyteczne.
Rumunia to słaby zespół i gdyby nie brak sensownej organizacji gry wygrali z nami i trudno nie zgodzić się z Dalkubem , Gawinem , Iocosusem ,że to wina trenera , który nie ma wiedzy o niuansach taktycznych nowoczesnej piłki nożnej , więc wymaganie od niego aby potrafił w tym zakresie zadaniować zawodników byłoby tym samym co wymaganie od ślepego ,aby był impresjonistą.
Czytam sobie te Wasze krytyki Jana Urbana i jak zwykle dochodzę do wniosku, że są one przepełnione nieubłaganą słusznością. Tam może w tym, czy w innym miejscu z wrodzonego czepialstwa mógłbym trochę popolemizować, en bloc jednak, jak zwykle, mucha nie siada. Jak zwykle, bo my tu już przecież byliśmy. I to nie raz. Mam w ogóle nieodparte wrażenie, że gdzieś tu się musiała zapodziać szklanka niedopitej przez Naczelnego whisky, pozostawiona po bohaterskiej obronie Michniewicza. A w tamtym kącie jeszcze obija się echo spadającej brzytwy, którą Dalkub poderżnął gardło Probierzowi. A tamto krzesło to wciąż jeszcze nieźle wysiedziane przez Iocosusa perorującego o Brzęczku. Itepę. Itedę.
Jak myślicie – kiedy znowu tu zawitamy? No bo bądźmy szczerzy, Urban jest już de facto pożegnany. I chyba nawet on sam zdaje sobie sprawę z tego, że tylko jakiś ewidentny cud we Wrocławiu (który, jak wiadomo, od zawsze poddaje się ostatni), mógłby utrzymać jego tyłek na selekcjonerskim stołku. Ergo, za chwileczkę przyjdzie ktoś nowy. Albo nowy-stary, w zasadzie bez różnicy. Ponieważ (a) kompletnie nie mamy czym kusić fachurów z wyższych półek oraz (b) będzie tego kogoś wybierał Cezary Kulesza (o którym jeszcze zaraz), najprawdopodobniej doczekamy się kolejnego przeciętniaka. Może będzie trochę lepiej umiał w selekcję, taktykę, co tam jeszcze od Urbana. A może nie.
Jakkolwiek by nie było, dalszy scenariusz jest banalnie prosty do przewidzenia. Na początek będzie delikatny powiew optymizmu. Jakieś wygrane mecze (czyżby w barażach o utrzymanie w Dywizji B?). Jakiś oddech po tym złym i głupim Urbanie (który zapewniał oddech po złym i głupim Probierzu, który zapewniał oddech po złym i głupim Santosie, który zapewniał oddech po złym i głupim Michniewiczu, który, echhh…). Chwilę później, jednakowoż, okaże się, że nowy selekcjoner jest dokładnie takim samym przeciętniakiem, jak jego poprzednicy. I dokładnie tak samo popełnia błędy. I dokładnie tak samo przegrywa mecze. To co, kiedy po raz kolejny się tu widzimy? W lipcu’28, czy może już w marcu? Albo jeszcze wcześniej…?
A może tak w tzw. międzyczasie wrócilibyśmy jednak do gaworzenia o szkoleniu i o tym, że selekcjoner nie ma kim grać? No bo jasne, pomysł taki, system siaki, tu pressingi, tam inne zadania, mała bania. Tymczasem nawet bez użycia najnowszej generacji komputerów, doskonale widać, że coś tu się nie klei. Trzydziestoparomilionowa, wcale niebiedna, rzekomo kochająca futbol nacja nie umie wyprodukować sobie takich piłkarzy, którzy – z całym szacunkiem – Bośniaków i inszych Rumunów opstrykaliby choćby bez trenera? Dlaczego? Czy to aby nie jest istotniejsza kwestia od irracjonalnej niechęci Jana Urbana do Bartosza Nowaka, Karola Czubaka i Michała Gurgula? Czy nie ważniejszy od awansów i spadków w jakiejś tam Lidze Narodów jest fakt, że polską piłką rządzi żałosny typek, którego główną zaletą jest… eee… że potrafi Żubróweczki polać? A ci trenerzy – jak to jest, że nie potrafimy wyszkolić co najmniej kilku(nastu) szkoleniowców, których przymierzanie do reprezentacji nie wywoływałoby reakcji typu „ja pierdolę, serio on…!?”? Etc., etc.
Nie wiem, może ja i, jako się rzekło we wstępie, głupi jestem. Ale roztrząsanie powodów, dla których przeciętni piłkarze pod wodzą przeciętnego trenera nie osiągają ponadprzeciętnych wyników zdążyło mnie już fest wynudzić
“roztrząsanie powodów, dla których przeciętni piłkarze pod wodzą przeciętnego trenera nie osiągają ponadprzeciętnych wyników zdążyło mnie już fest wynudzić” - Albiceleste czyżbyś sugerował że pitolimy/gaworzymy o naszej reprezentacji tak jakbyśmy analogicznie oczekiwali od Cracovii lub Legii gry w Lidze Mistrzów i ogrywania w niej Realów, Interow, Arsenalów? No coz, przy obecnych składach personalnych naszych klubów cos takiego byloby faktycznie jałowe a permanentne powielanie takich tematów rzeczywiscie by nudziło, nasze oczekiwania byłby niewspœłmierne wobec oczekiwań a zatem roztrząsanie tego wręcz absurdalne.
Co zrobic, zeby Legia i Cracovia grały w LM i nie były tam przysłowiowym chłopcem do bicia, to faktycznie nie jest kwestia kogo Papszun lub Vukovic wystawi w pierwszym składzie z obecnej klubowej kadry. Z oczywistych powodów kwestia sto razy bardziej złożona, co uczynić żeby Legia i Cracovia nie były klubami z głębokiej futbolowej prowincji. Temat z pewnością zasługujący na merytoryczna debate, ale na dziś, doraźnie, o tym na ile stać wybrańców Diabła my pitolimy tu po kazdym meczu Legii, zastanawiamy sie gdzie jest pułap i sufit wymagan ktore mozemy stawiac przed Papszunem i jego wybrancami. Czy roszada Grzelaka na Vukovica była dobrym posunięciem, jak rokuje dla Cracovii to są również pytania na ktore próby odpowiedzi bardzo chętnie i od Ciebie bym usłyszał. To nasza wszak kwintesencja pitolenia. Jak postrzegasz Vuko i jaka stanowi perspektywę dla Pasow to i Senator o tym by pewnie chętnie przeczytał. No i z pewnością nie jest to póki co perspektywa gry w LM.
Poprzez analogię postrzegania repry jako klub ligowy, to my w lidze europejskiej lawirujemy gdzies pomiedzy pierwsza a druga liga, a w tej chwili obawiamy się spadku nawet do trzeciej, takie widmo stanęło nam przed oczami. Jakie powinny być nasze realistyczne oczekiwania? Według mnie, na dziś powinniśmy grać w pierwszej lidze tyle tylko że w jej dolnej połowie, czyli że spadek z tej Ekstraklasy europejskiej, z szesnastozepołowej dywizji A w Lidze Narodów również może się nam przytrafić ale i ponownego awansu także mamy prawo oczekiwać. Jestesmy takim przeciętniakiem, wanka wstanka z pogranicza pierwszej i drugiej ligi. Aby awansować w hierarchii z pozycji 12-16 szczebel wyżej na miejsca 8-12 nie mówiąc o jeszcze większym progresie to juz jest według mnie sprawa bardziej kompleksowa niż doraźny wybór jednego lub drugiego trenera, decyzje taktyczne lub personalne. To jest cos na miare zagadnienia jak z Legii i Cracovii uczynić kluby z sukcesami norweskiego Bodo Glimt?
Tymczasem nasza repra zaliczyła spadek, dołuje i w tej drugiej lidze ale według mnie posiada potencjał który nie usprawiedliwia trenera i piłkarzy z bieżących marnych wyników. Tak jak Legie wyciągnął z marazmu Papszun, tak jak w Cracovii dokonali roszady z Vuko liczac na lepsze rezultaty i poprawe pozycji w tabeli, tak i po reprezentacji spodziewam się szkoleniowego resetu i walki o pozycje 12-16 w Europie, wedlug mnie stac nas na to. Na razie jednak w obliczu zapaści boimy si€ o awans do grona 24 zespołow na Euro 2028.
Reprezentacja Polski to chory klub! Jak go uzdrowic? Moja wiara ze moze tego dokonac Cezary Kulesza jest żadna, pewnie jeszcze mniejsza niż wiara niektórych kibiców z Warszawy, że tego samego moze dokonac Dariusz Mioduski z Legia. Nasze legijne aspiracje są przeogromne, a możliwości sportowe w tej chwili bardzo ograniczone, mamy przeciętny potencjał nawet jak na krajowe podwórko, a mimo to marzy nam sie LM i pitolimy o tym bezustannie, decyzje Papszuna maglujemy tydzien w tydzien.
Masz rację, że szkolenie leży, w PZPN rządzi, kto rządzi, a selekcjonerów przerabiamy jak sezonowe kurtki. Tyle że to są tematy na lata. Ja z tego wszystkiego wyciągam prosty wniosek: skoro systemu szybko nie naprawimy, to tym bardziej nie wolno marnować tego, co już mamy. A mamy więcej, niż pokazujemy.
Trener to dla mnie żadna magia. Przeciętny trener wyciśnie z kadry mniej, niż w niej siedzi. Dobry trener sprawi, że wykorzystamy potencjał, nic więcej i nic mniej. Bardzo dobry sprawi, że przez jakiś czas zagramy nawet trochę ponad stan. I tyle. Nikt rozsądny nie oczekuje, że ktoś z tych chłopaków zrobi Anglików czy Hiszpanów.
Tylko że u nas od dłuższego czasu nikt nie gra na miarę swoich możliwości. Nikt nie potrafi wytłumaczyć, dlaczego Kiwior w klubie gra porządnie, a w kadrze jakby go ktoś podmienił w szatni. Nikt nie rozumie, co w tej reprezentacji robi Świderski ani jaką rolę ma Puchacz. W bramce Drągowski, który nie tyle zawala, ile po prostu nie pomaga, a od bramkarza reprezentacji jednak oczekuje się, że czasem coś wyciągnie. Jeśli wszyscy naraz grają poniżej swojego poziomu, to trudno to zrzucić wyłącznie na kiepskie szkolenie dziesięć lat temu. To jest robota bieżąca, trenerska.
A skala oczekiwań? Skromna, Szanowni Panowie. Chodzi o to, żeby z Czechami czy Szwedami grać jak równy z równym, raz wygrać, raz zremisować, raz przegrać, ale bez wstydu. I żeby Mołdawię, Rumunię czy Bośnię zwyczajnie pacnąć, bez drżenia łydek i liczenia na cud w doliczonym czasie. Na to nas stać, tu nie ma żadnego pompowania balonika. To jest dokładnie ten poziom, o którym iocosus pisze: dolna połowa europejskiej Ekstraklasy, a nie walka o utrzymanie w drugiej lidze.
Dlatego będę dalej pitolił o kolejnym selekcjonerze, choć wiem, że wybierze go Kulesza i entuzjazmu mi to nie dodaje. Szkolenie naprawimy może za dekadę. A kogo wystawić na lewej obronie, trzeba zdecydować w marcu.
Z Legią lub Cracovią sprawa o tyle prostsza że gdyby przyszedł szejk z ciężarówką pieniędzy i modrze je wydał to może Realu by z marszu nie ograli ale w LM mógłby któryś z klubów szejka zadomowić się na dłużej .Z reprezentacją problem większy tu trzeba obywatela z naszym paszportem . Nie będę się powtarzał obecne pokolenie piłkarskie zbyt wiele radości nam nie da .
“We wrześniu Manchester City, dominująca siła angielskiego futbolu, został uznany winnym 114 przypadków łamania finansowych przepisów Premier League.”
Zostawmy finansowe fair play, przykład z sąsiedniej stolicy: “Hertha Berlin zmarnowała rekordowe 375 milionów euro, stając się jednym z najbardziej jaskrawych symboli fatalnego zarządzania w historii współczesnego futbolu. Pieniądze, które w latach 2019–2022 wpompował w klub niemiecki miliarder Lars Windhorst, miały stworzyć w stolicy Niemiec potęgę na wzór PSG czy Chelsea (projekt nazwany „Big City Club”). Zamiast tego gigantyczne fundusze zostały bezpowrotnie przepalone, co doprowadziło klub do spadku z Bundesligi oraz ogromnego zadłużenia.” (AI)
Z naszego podwórka:
“Robert Dobrzycki (szef Panattoni i większościowy właściciel klubu) zainwestował w Widzew Łódź gigantyczne środki finansowe, wprowadzając klub w zupełnie nową erę pod względem budżetowym:
Dokapitalizowanie klubu: Według raportów finansowych (m.in. Grant Thornton oraz danych ze spółki RD Sports), Robert Dobrzycki przekazał Widzewowi łącznie około 143,6 miliona złotych (w tym m.in. zastrzyk rzędu 72 mln zł w ramach emisji akcji).
Wydatki na transfery: Pieniądze te drastycznie zmieniły politykę kadrową klubu – roczne i łączne wydatki na transfery oraz pozyskiwanie nowych zawodników wzrosły z dawnych kilku milionów do pułapu blisko 100–104 milionów złotych (szacunki rzędu kilkunastu-kilkudziesięciu milionów euro w skali sezonu).
Wzrost płac: Rosnące inwestycje wpłynęły też mocno na budżet płacowy pierwszej drużyny (który skoczył z ok. 22 mln zł do blisko 68 mln zł).
Efekt sportowy: Choć skala inwestycji bez precedensu wyróżnia Widzew w polskiej Ekstraklasie, w mediach i wśród kibiców pojawia się wiele głosów o presji, braku stabilizacji sportowej i trudnościach z przełożeniem wielkich milionów na wymierne wyniki na boisku.” (AI)
Zamiast wujka z walizka mamony, o wiele bardziej przemawia do mnie przykład Bodo Glimt, norweska piłka reprezentacyjna też była w czarnej dziurze od kiedy wepchnęli ja do niej Bialo-Czerwoni Jerzego Engela, ale dzięki czemuś co dla nas jest nieosiągalne, niewyobrażalne i stanowi zaprzeczenie polskiego “niedasizmu” Wikingowie z norweskich fjordow okazali sie rewelacja Mundialu w Stanach. Posiedli futbolowy kamien filozoficzny, znaleźli coś co dla nas ciągle stanowi nieosiągalny mityczny Swięty Graal.
Nie zwróciłeś uwagi tam jest wplecione słowo mądrze . Co do Norwegii to się jeszcze okaże czy znaleźli . Falują z sukcesami tak jak my czyli możliwe, że mają dobre piłkarskie pokolenie . Natomiast ogólnie, jasne zawsze lepiej poprawić szkolenie etc niż ładować kasę która 100% skuteczności nie daje .
Co do szkolenia, prowadzenia młodzieży, komercji w szkółkach, działalności menedżerów, ogólnego poziomu piłki w Polsce, to są wszystko problemy, chociaż czy dyskusja na te tematy byłaby znacząco mniej powtarzalna i nudna niż ta o selekcjonerach, jak zdaje się wierzyć a-c10, w to niestety powątpiewam.
Oczywiście nie da się ukryć, że kręcimy się w kółko z selekcjonerami, ale być może przyczyna jest jednak w piłkarzach, i to niekoniecznie w ich niedostatecznych umiejętnościach, a raczej w tym, że w tej grupie nie ma chemii, nie liderów, nie ma charakteru, że tam nie ma jedności, ani prawidłowej reakcji na niepowodzenia. Aż z ciekawości sprawdziłem skład z niesławnego meczu Mołdawia - Polska sprzed 3,5 roku, no i Panowie, tam przecież Kiwior, Bednarek, Zieliński, Szymański, Frankowski, Zalewski i Lewandowski, do tego Kamiński i Świderski z ławki. Jeden punkt w dwumeczu z Mołdawią (za dwóch różnych selekcjonerów)! Mijają lata, a chłopaki nadal winę widzą wszędzie tylko nie w sobie.
17 listopada 2026, 12:00 - Leżajsk (Stadion Miejski)
Polska 2-1 Luksemburg
Krystian Rostek 61, Mateusz Lauryn 83 - Jess Gomes Rodrigues 67
Polska: 1. Jakub Zieliński - 5. Mateusz Rosół, 4. Patryk Mackiewicz, 18. Mateusz Lauryn - 19. Zachary Zalewski (62, 7. Eryk Śledziński), 6. Filip Przybyłko, 16. Pascal Mozie (85, 10. Sammy Dudek), 21. Antoni Burkiewicz (85, 8. Adam Ciućka), 15. Jakub Kucharski (46, 11. Tymoteusz Gmur), 20. Krystian Rostek - 9. Lenard Szczygieł (72, 17. Wojciech Szymczak).”
Źródło: 90mnut.pl
Udało mi się obejrzeć drugą połowę. Rzucili mi się w oczy: Patryk Mackiewicz – filar defensywy, 2020-23 w juniorach Legii, obecnie via Polonia w Primaverze Interu Mediolan. Pascal Mozie, pomocnik, aktywny, przydatny w asekuracji i rozegraniu, w Legii 2020-26, obecnie w FC Annecy druga liga francuska, dziwny wybór. Antoni Burkiewicz – pomocnik, lider tej drużyny w tym meczu, bardzo aktywny, zwiedzał kluby w Polsce, obecnie w Unii Skierniewice, dziwne, że nie terminuje w żadnym z klubów Ekstraklasy, marnotrawstwo talentu.
Myślałem że ostoją tej repry będzie „nasz” Jakub Zieliński obecnie VfL Wolfsburg, ale raczej zaliczył wtopę przy straconym golu. Powinien obronic strzał Luksemburczyka, fakt że z bliska.
Chciałem się bliżej przyjrzec Zacharemu Zalewskiemu o którym było głośno że może byc kolejną perełką z Jagi po Oskarze Pietuszewskim i Bartku Mazurku, ale raczej mnie rozczarował mimo udziału w akcji bramkowej. Szybko zmieniony.
Polska 1-1 Szwecja
Adrian Benedyczak 16 - Hugo Larsson 24
żółte kartki: Potulski, Szymański.
sędziował: Felix Zwayer (Niemcy).
widzów: 38 516.
Polska: 22. Sławomir Abramowicz - 2. Arkadiusz Pyrka (46, 4. Tomasz Kędziora), 23. Kacper Potulski, 5. Jan Bednarek, 14. Oskar Kubiak - 18. Marcel Reguła (46, 17. Michał Skóraś), 16. Wiktor Nowak, 10. Piotr Zieliński (81, 19. Łukasz Poręba), 20. Sebastian Szymański (87, 13. Mateusz Żukowski), 21. Nicola Zalewski - 7. Adrian Benedyczak (66, 9. Robert Lewandowski).
Szwecja: 23. Noel Törnqvist - 6. Felix Beijmo, 2. Gustaf Lagerbielke (86, 15. Genesis Antwi), 4. Eric Smith (46, 3. Victor Lindelöf), 7. Elliot Stroud - 13. Alexander Bernhardsson, 16. Jesper Karlström, 20. Hugo Larsson, 22. Alieu Njie (71, 8. Daniel Svensson) - 17. Viktor Gyökeres (65, 11. Anthony Elanga), 18. Yasin Ayari (65, 21. Dejan Kulusevski).
Wydaje mi się że to był nasz najsłabszy mecz ze Szwedami w tym roku, ale ponieważ to jest futbol to osiągnęliśmy najlepszy rezultat. Prowadziliśmy, mieliśmy swoje szanse, ale w żadnym z poprzednich meczów Szwedzi az tak nas nie zdominowali. Szwedzka szarancza przy sfg doprowadzała naszą obronę strefową do apopleksji serca, wszyscy wydawali się spanikowani i w stanie przedzawałowym, nikt z Biało-Czerwonych nie wiedział co się dzieje, jak reagowac. Remis wybronił nam Abramowicz.
P.S.
Prowadzona przez Jerzego Brzęczka młodzieżowa reprezentacja Polski wygrała 1-0 (1-0) w rozegranym w Hiszpanii meczu towarzyskim z reprezentacją Serbii. (90minut.pl)
17 listopada 2026, 18:00 - San Pedro del Pinatar (Pinatar Arena)
Polska 1-0 Serbia
Tomasz Pieńko 3 min
Polska: 22. Oliwier Zych - 19. Marcel Krajewski, 4. Miłosz Matysik (46, 6. Nikodem Leśniak-Paduch), 2. Igor Drapiński (60, 3. Michał Gurgul), 13. Filip Luberecki - 11. Dawid Drachal (60, 21. Wojciech Urbański), 15. Filip Kocaba (60, 8. Mateusz Kowalczyk), 23. Antoni Kozubal (46, 14. Maximillian Oyedele), 17. Eryk Kozłowski (70, 18. Kacper Duda), 10. Tomasz Pieńko (46, 7. Mateusz Szczepaniak) - 9. Daniel Mikołajewski (70, 20. Daniel Bąk).
Tomasz Pieńko w U-21 jako jej kapitan uskutecznia inteligentną, elegancką a przede wszystkim skuteczną futbolową profesurę.
Jerzy Brzeczek przetestował chyba pełną kadrę, co prawda bez efektu wow, ale tez i bez ewidentnych wtop. Pożyteczne sprawdziany.
Niestety i w dorosłej i w młodzieżowej kadrze największy problem w dniu dzisiejszym w fazie defensywnej stanowiła prawa obrona. Kandydatów na jej zabezpieczenie – brak!
Strzelec gola – Benedyczak. Dobra gra Adriana pozwala postawić tezę, że o ile Robert Lewandowski zdecyduje się na udział w eliminacjach do Euro’28 to najlepszą opcją wydaje się być gra na pozycji wysuniętego napastnika przez 60-75 minut Benedyczaka lub Czubaka lub Makucha lub Żukowskiego i przez 15-30 minut Lewego.
Abramowicz – subiektywnie wydaje mi się, że po parze Szczęsny Fabiański sukcesję może przejąć duet Abramowicz Łubik.
Potulski – jeżeli utrzyma formę do marca, mamy jednego środkowego obrońcę pewniaka. Trzeba będzie się modlic, żeby był zdrowy Cash, oraz że będą grali w Monzy i w Deportivo La Coruna Janek Ziółkowski i Bright Ede. Stare wygi z Porto w meczach kadry z niezrozumiałych powodów stają się elektryczni i niepewni nie jak młodzieżowcy, ale jak juniorzy.
Pół na pół:
Moim zdaniem Oskar Kubiak zagrał poprawnie, ale nie na tyle żeby wzbudzał moje zaufanie w destrukcji.
Wiktor Nowak – nie było efektu wow! Najsłabszy mecz na kadrze z dotychczasowych.
Reguła – po bramkach przeciwko Lechowi cofanie Marcela do tyłu uważałem za bezsensowne, po meczu z Szwecją zacząłem myslec czy aby zrobienie z Reguły drugiego Piszczka w BVB nie jest złym pomysłem.
Negatywy:
Nie mamy dublera dla Casha! Mega problem!
Nie przetestowaliśmy w reprezentacji w 2026 roku dwóch najlepszych polskich lewych obronców: Gurgula i Krzyżanowskiego. Przeogromne zaniechanie!
Nie został zweryfikowany Bartek Mazurek.
Nie no, ten disclaimer to był tak czysto pro forma
Ligę Mistrzów to może zostawmy poza nawiasem. Nie czas chyba dyskutować o aż takich wyżynach. Co się jednak tyczy Ligi Konferencji, to relatywnie niedawno Legia wykręciła w niej naprawdę przyjemny wynik. A do tego jeszcze zdobyła Puchar Polski. Jasne, nie były to aż tak oszałamiające sukcesy, jakimi cieszyliście się w latach nastych. I owszem, chwilę później zdarzyło się Wam nadspodziewanie trudne półrocze. Wciąż jednak wspomnienia jakichś tam sukcesów Waszego klubu są w miarę świeże. Cracovia z kolei ledwie naście miesięcy temu traciła coś chyba z pięć punktów do lidera Ekstraklasy i bodaj pojedyncze oczko do strefy pucharowej. Ergo, również przy K1 relatywnie niedawno udało się zmontować ekipę – no, przynajmniej jej zalążki – która coś tam grała i z kimś tam wygrywała.
Spójrzmy teraz na reprezentację Polski. Z Waszych wypowiedzi wyłania się jej obraz jako drużyny z potencjałem na silnego europejskiego i światowego średniaka. Takiego, co to w medale może nie celuje, ale nawet mocarzom tanio skóry nie sprzeda, podobnym sobie silnym średniakom śmiało rzuci rękawicę w pysk, a mniej silnych średniaków – o słabeuszach nie wspominając – bez zbędnych ceregieli porozstawia po kątach. Mhmmm. Fajna ta wizja. Kusi (pozornym?) rozsądkiem. No bo możeśmy i głupki, ale ogarnięte. Nie chcemy Hanna Gronkiewicz-Waltz czego, nie pompujemy balona, niby to twardo stąpamy po ziemi. Okej. A powiedzcie mi, proszę ja Was, kiedy ostatnio tak było. Znaczy kiedy ostatnio ta wizja opierała się o rzeczywistość. Bo, jak na moje, jakieś 6-8 lat temu. Za Brzęczka. Tak, tego samego Brzęczka, który był – również tutaj – niemiłosiernie flekowany, odsądzany od czci i wiary, wyzywany od kretynów, etc. Jasne, graliśmy wtedy tak paskudnie, że aż farba z tęczówek schodziła. Ale co, rezultaty były? Ano były. W el.ME’20 ledwie pięć punktów zgubionych w dziesięciu meczach i pewny, niczym niezagrożony awansik. Później jeszcze w LN dwukrotnie puknięta Bośnia, jakieś towarzyskie triumfy nad Finlandią, czy Ukrainą, no generalnie wszystko się zgadzało.
A potem zjazd. No dobra, jeszcze Michniewicz próbował jakoś, zębami i pazurami, trzymać się tego statusu silnego średniaka oraz dźwignąć – częściowo skutecznie – kadrę po zapaści za Sousy. Natomiast po pożegnaniu pucołowatego pana Czesia to już kompletnie narciarstwo alpejskie. Od marca’23 zdołaliśmy wyłapać w palnik od Czechów, Albańczyków, Mołdawian (!!!), Austriaków, Szkotów, Finów, Szwedów (dwukrotnie), Bośniaków i Rumunów. Szeroki przekrój różnych pięter europejskiej middle class, nawet z pewnym udziałem słabiaków. I, niestety, ani zamiana Santosa na Probierza, ani Probierza na Urbana nie przyniosła tu zauważalnej poprawy. Aha, warto też dodać, że niewiele wcześniej, jeszcze za Siwego Bajeranta, ostukali nas Słowacy i Węgrzy. Oraz oczywiście Szwedzi.
Biorąc to wszystko pod uwagę, należałoby chyba spojrzeć prawdzie w czarne ślepia i skonstatować, iż nasze aspiracje do międzynarodowej ekstraklasy (nawet zakładając, że chodzi o jej dolne rejony) nie mają zbyt wielu racjonalnych podstaw. To jest właśnie nasz poziom. Jojo, owszem, ale nie między pierwszym, a drugim, tylko drugim, a trzecim poziomem rozgrywek.
Żeby jasność była, nawet w takiej sytuacji ani mi w głowie bronić komukolwiek popitolić sobie o tym, kto ma zagrać na lewej obronie, kto na prawej pomocy, etc. Uważam po prostu, że w chwili obecnej są to mało znaczące didaskalia. Podobnie zresztą, jak personalia selekcjonera. Zabierzmy się wreszcie za rzeczy poważne. Inaczej za dziesięć lat będziemy tkwić w ciemnej dupie i z rozrzewnieniem wspominać, jak to w dwudziestym szóstym dzielny Sławek Abramowicz wybronił nam remis z mocarnymi Szwedami.
Mea culpa, niezbyt precyzyjnie się wyraziłem. Szło mi o to, iż umiejętność polewania Żubrówki – bo cóż niby innego? – stanowi główny/jedyny powód, dla którego Cezary Kulesza został wybrany na piastowane obecnie stanowisko.
Przy czym z chwalbą dla pana prezia wciąż bym się jakoś mocniej nie rozpędzał. Wybór Urbana nie był przecież jakimś arcywizjonerskim pomysłem. Tych naście miesięcy temu pan Janek znajdował się na krótkiej liście trzech, może czterech racjonalnych kandydatów do objęcia kadry, którą spokojnie skonstruowałby każdy mający jako-takie pojęcie o polskiej piłce. A czy po barażu C.K. wytrzymał ciśnienie, czy też raczej pokazał zwyczajową dla siebie postawę ucieczkową – nie wiem, acz wrodzona złośliwość szepce mi do ucha, że raczej to drugie. Swoją drogą, jak na moje, rzeczona niezdolność Kuleszy do podejmowania szybkich decyzji może jeszcze sprawić, że Urban po raz kolejny jednak utrzyma zadek na stołku.
Związek prezesa z aktualną formą Kiwiora w kadrze (czy raczej jej brakiem) jest oczywiście żaden. Za to już związek prezesa (oraz jego poprzednika) z liczbą alternatyw dla Kiwiora w kadrze (czy raczej ich brakiem) wydaje mi się absolutnie oczywisty.
Aha, pod postulatem pociągnięcia – wreszcie! – piłkarzy do jakiejkolwiek odpowiedzialności podpisuję się rękami i nogami.
@ Senator:
No my aktualnie mamy może nie szejka, ale amełykąskiego mylioneła z (podobno) ciężarówką pieniędzy. Najgorszemu wrogowi nie życzę.
@ Iocosus jeszcze:
Samo w sobie pożegnanie Bartosza I Podzielnego, z łaski Bożej i woli ludu króla remisów, uważam za uzasadnione. Jakimś przesadnie gorącym entuzjastą szkoleniowego talentu Aleksandara Vukovicza (wybacz, Senatorze
Przede wszystkim natomiast uważam, iż w chwili obecnej trener to dla nas problem nr 38. Albo 51. Albo jakoś tak. O sytuacji w Cracovii chętnie napiszę szerzej, gdy tylko ją zrozumiem. Czyli pewnie nieprędko. My tu mamy obłęd w ciapki i płonący burdel na kółkach. Nie sądzę, aby ktokolwiek, łącznie z samym Robertem Platkiem, tak do końca ogarniał co tu się dzieje.
Disclaimer przyjęty do wiadomości, diagnoza psychiatryczna też. Skoro wszyscy leżymy na tym samym oddziale, pozwolę sobie dorzucić coś z sali obok.
Z grubsza się z Tobą zgadzam. Mam tylko jedno zastrzeżenie słownikowe, które wcale nie jest kosmetyczne. Między „silnym europejskim średniakiem” a „solidnym europejskim średniakiem” jest mniej więcej taka różnica jak między „dobrze zarabia” a „ma stałą pracę”. Pierwsze to aspiracja, drugie to minimum przyzwoitości. Mało kto rozsądny (z uwzględnieniem wspomnianych ograniczeń umysłowych) twierdzi, że jesteśmy dziś silnym średniakiem. Twierdzimy raczej, że powinniśmy być solidnym, a nie jesteśmy.
Co to „solidny” znaczy w praktyce? Nikt nie oczekuje, że pojedziemy na Wembley i rozklepiemy Anglików jak schabowego. Jak stamtąd przywieziemy remis, to selekcjoner dostanie ulicę, a bramkarz pomnik obok Tomaszewskiego. Ale z drużynami z drugiego koszyka powinniśmy grać jak równy z równym: raz wygrać, raz przegrać, raz zremisować po meczu, przy którym nie trzeba odwracać wzroku. A z trzecim i czwartym koszykiem po prostu wygrywać, bez rodzinnych dramatów i wylewania wiadra potu po ostatnim gwizdku. To nie jest pompowanie balona, tylko zwykłe tankowanie do pełna.
I tu jest problem, bo jak sam wyliczyłeś, nie zgadza się ani jedno, ani drugie. Lista pogromców od Mołdawii po Albanię to nie jest jojo między drugim a trzecim poziomem. To jojo, które co jakiś czas spada na podłogę i turla się pod kanapę.
Dlatego uważam, że obecny stan jest poniżej potencjału, a nie że „to jest nasz poziom”. Jasne, szkolenie to proces na dekadę i za dziesięć lat zbierzemy dokładnie to, co dziś posiejemy (albo czego nie posiejemy). Tylko że szkolenie nie tłumaczy, czemu ci sami piłkarze, którzy w klubach grają w poważnych ligach, w kadrze wyglądają, jakby się poznali w autokarze. Przy tym materiale ludzkim przegrywanie z Mołdawią to nie jest sufit, tylko kwestia tego, kto i jak ten materiał układa.
I tu się z Tobą trochę nie zgodzę: personalia selekcjonera to nie są didaskalia. Przynajmniej nie wtedy, gdy selekcjoner się miota. Wesoły pan Janek nie panuje ani nad składem, ani nad ładem. Od wielu meczów w obronie co spotkanie mamy inny schemat i innych ludzi: raz trójka, raz czwórka, nazwiska rotują jak w kalejdoskopie, a zgrania nie ma, bo nie ma kiedy go złapać. W tej chwili trudno w ogóle mówić o czymś takim jak szkielet kadry. Zieliński, Szymański, Zalewski, i na tym lista pewniaków się kończy. Reszta to totalna niewiadoma, losowanie przed każdym zgrupowaniem.
I nie dajmy sobie wmówić, że to wszystko odważne odmładzanie. Pan Janek nie odmładza, bo chce. Odmładza, bo mu się starzy posypali i nie ma wyjścia. To nie wizja, tylko lista kontuzji. Gdyby miał Kiwiora zdolnego do gry wczoraj, to by nim grał i nikt by nie mówił o żadnej zmianie pokoleniowej. A jak już młody wskoczy i pokaże, że się nadaje, to wcale nie ma gwarancji, że zostanie. Potulski po Bośni był najlepszy na boisku, a w nagrodę usiadł. Tak się nie buduje drużyny, tak się co miesiąc składa nową.
Szkolenia w dwa lata nie naprawisz. Ale ustalić jedenastkę, dać jej jeden pomysł na grę i trzymać się go dłużej niż do pierwszej porażki da się zrobić od ręki. Na tym polega różnica między pracą u podstaw a zwykłym zarządzaniem.
Więc kompromisowo: o lewej obronie pitolmy dalej, bo to nasze konstytucyjne prawo. Choć przy obecnej rotacji to raczej pytanie „kto zagra na lewej obronie w tym miesiącu”. Ale punktem odniesienia niech będzie nie „czy ograłbyś Francję”, tylko „czy przyzwoicie grasz z Austrią i czy nie przegrywasz z Mołdawią”. Kiedy to zacznie działać regularnie, pogadamy o silnym średniaku. Na razie celem byłoby, żeby za dziesięć lat ten remis ze Szwedami wspominać jako zwykły mecz, a nie jako rocznicę.
Wszystko się zgadza, tylko że to jest inwentaryzacja magazynu, a nie ocena firmy. Trzy kolumny: plusy, pół na pół, minusy. Tyle że minusy to w zasadzie jeden problem w trzech odsłonach: brakuje nam ludzi na konkretne pozycje albo jeszcze ich nie sprawdziliśmy. A to nie jest choroba tej kadry, tylko objaw. Choroba nazywa się chaos i ma imię oraz nazwisko.
Po kolei.
Abramowicz. Zgoda, debiut zrobił świetny, wybronił nam remis i należą mu się brawa. Ale od jednego dobrego meczu do „przejmie sukcesję po Szczęsnym i Fabiańskim” jest dalej niż z Wrocławia do Białegostoku. Mieliśmy już bramkarzy, którzy po jednym meczu byli następcami, a po trzech wracali do klubu i więcej o nich nie słyszeliśmy. I pamiętajmy, czemu w ogóle stał w bramce. Nie dlatego, że pan Janek dostrzegł w nim przyszłość, tylko dlatego, że Bułka i Grabara wylądowali w gabinecie fizjoterapeuty, a Skorupskiego nie powołano. Dokładnie tak samo jak z całym tym „odmładzaniem”: nie z wyboru, tylko z przymusu.
Benedyczak i Lewy. Gol ładny, gra porządna. Ale plan „60–75 minut Benedyczak lub Czubak lub Makuch lub Żukowski, a potem Lewy” najlepiej pokazuje, gdzie jesteśmy. Czterech kandydatów na jedną pozycję, z czego żaden nie jest pewniakiem. To nie jest szeroka ławka, tylko brak decyzji. A na końcu tej układanki i tak siedzi Lewandowski. Facet ma 38 lat, bliżej mu do czterdziestki niż do trzydziestki, a my dalej układamy plan na eliminacje Euro’28 tak, żeby wszedł na ostatnie pół godziny i nas zbawił. Z całym szacunkiem dla wszystkiego, co dla tej kadry zrobił, ale jeśli najlepszy pomysł na atak w 2028 roku to „Lewy z ławki”, to nie jest strategia, tylko modlitwa. Reprezentacja, która od lat nie umie sobie wyobrazić gry bez jednego człowieka, sama sobie wystawia świadectwo. A kto ma w końcu zdecydować, kto gra z przodu? Wesoły pan Janek, który do tej pory decyzje zmieniał częściej niż koszulki.
Potulski. „Jeżeli utrzyma formę do marca.” Formę utrzyma, pytanie, czy utrzyma miejsce w składzie. Po Bośni był najlepszy na boisku i usiadł. Więc najpierw niech selekcjoner utrzyma swoją formę, a o Potulskiego będę się martwił potem.
Stare wygi, które w kadrze grają jak juniorzy. Tu bym nie zrzucał wszystkiego na nich. Jak co mecz zmieniasz schemat, raz trójka, raz czwórka, i co mecz zmieniasz obok obrońcy partnera, to nawet doświadczony gość zaczyna grać jak na pierwszym treningu po transferze. To nie jest „niezrozumiały powód”. To bardzo zrozumiały powód: brak automatyzmów, bo nie ma kiedy ich zbudować.
A teraz minusy, których zabrakło na liście.
Niestabilny skład. Poza Zielińskim, Szymańskim i Zalewskim nie ma szkieletu. Reszta to losowanie przed każdym zgrupowaniem.
Selekcjoner, który się miota. Nie panuje ani nad składem, ani nad ładem. Brak dublera dla Casha czy niesprawdzeni Gurgul i Krzyżanowski to nie są osobne nieszczęścia, które spadły na nas z nieba. To bezpośredni skutek tego, że nikt w sztabie nie ma planu dłuższego niż do następnego meczu.
Dziwne powołania. Na listopad trzech debiutantów: Kubiak, Mazurek, Poręba. Sam piszesz, że Mazurek nie został zweryfikowany. To po co go powołać na dwa ostatnie mecze Ligi Narodów, skoro nie zagrał? Żeby zobaczył Wrocław? A jednocześnie dwóch najlepszych lewych obrońców przez cały rok nie dostało szansy. Jak to zestawić, wychodzi selekcja metodą „kto akurat wpadł w oko w ostatni weekend”.
Do tego stali bywalcy, których obecność trudno wytłumaczyć inaczej niż przyzwyczajeniem. Świderski jest w kadrze trochę jak stary fotel w salonie: nikt już na nim nie siada, ale wyrzucić szkoda, bo zawsze stał. Puchacz od dłuższego czasu robi lepszą robotę na Instagramie niż na boisku. Relacje ma dopracowane, dośrodkowania mniej. A Kędziora? Szczerze pytam: po co on jest w tej kadrze? Ani młody, ani grający, ani nie bardzo wiadomo, na jakiej pozycji. Na prawej obronie? Na środku? W trójce? Wygląda to tak, jakby był powoływany na wszelki wypadek, tylko nikt nie umie powiedzieć, na jaki.
I tu dochodzimy do Pyrki, który najlepiej pokazuje, jak ta selekcja działa. Na liście powołanych go nie było. Wypada z urazem Frankowski, więc Pyrkę się dowołuje, a kilka dni później dostaje pierwszy plac w najważniejszym meczu jesieni. Żeby było jasne: chłopak się nie skompromitował, dośrodkował do Benedyczaka i zrobił swoje. Ale w tej logice coś się nie spina. Jak Kędziora i Puchacz są w kadrze właśnie „na wszelki wypadek”, a ten wypadek w końcu przychodzi, to sięga się po kogoś spoza listy i wio na bojo. To po co oni tam w ogóle są? A jak Pyrka był wystarczająco dobry, żeby od razu grać od pierwszej minuty, to czemu nie było go w pierwotnym składzie? Albo selekcjoner nie ufa tym, których sam powołał, albo nie wie, kogo powinien powołać. Trudno powiedzieć, która opcja gorsza. I jak się w tym samym czasie nie znajduje miejsca dla Gurgula czy Krzyżanowskiego, to te powołania przestają być sentymentalne, a zaczynają być szkodliwe.
Reguła. Tu akurat polemika z Tobą. Robienie z niego drugiego Piszczka to pomysł, który brzmi świetnie na forum, ale Piszczek miał w Dortmundzie Kloppa, cierpliwość i kilka sezonów na przestawienie się. U nas Reguła gra w pomocy, a w głowach już go cofamy na obronę, bo nie mamy dublera dla Casha. To nie jest pomysł na zawodnika, tylko łatanie dziury pierwszym materiałem, jaki jest pod ręką. Chłopak, który w klubie robi liczby z przodu, zasługuje na to, żeby najpierw ustabilizować się tam, gdzie gra najlepiej.
Dziwne składy. Kubiak, który ma poprawnie zagrać w destrukcji, choć sam piszesz, że zaufania nie budzi. Wiktor Nowak bez efektu „wow”. Każdy z tych pomysłów osobno może mieć sens. Razem wyglądają jak eksperyment, tylko bez hipotezy.
Krótko mówiąc: lista indywidualnych ocen jest w porządku i pod większością mógłbym się podpisać. Tylko że z pojedynczych cegieł jeszcze nikt nie zbudował domu, jak nie ma projektu i kierownika budowy. Abramowicz, Benedyczak i Potulski to fajne cegły. Ale dopóki na budowie rządzi wesoły pan Janek, który co tydzień przestawia ściany nośne, w magazynie trzyma stare drzwi, bo może się kiedyś przydadzą, a jak trzeba wstawić okno, to i tak jedzie po nowe do sąsiada, a cały dach opiera na jednym słupie z 1988 roku, to za rok będziemy robić tę samą listę z innymi nazwiskami w tych samych rubrykach.
Co by nie pitolić to pewne jest że Europa nam odjeżdża .
Ja bym wrócił do wpisu sir Gawina cytat a raczej w tym, że w tej grupie nie ma chemii, nie liderów, nie ma charakteru, że tam nie ma jedności, ani prawidłowej reakcji na niepowodzenia
Pewnie Dalkub się ze mną nie zgodzi ale dla mnie właśnie pierwsza rzecz jaką trener musi zrobić to zbudować jedność , monilit , jeden za wszytkich wszyscy za jednego czyli jak niektórzy piszą atmosferę . Gdy tego nie ma sprawy taktyki i tym podobnych zawiłości schodzą wg mnie na plan dalszy .
Miałem nadzieję że Urban to potrafi i rozumie od czego trzeba zacząć . Tu mnie rozczarował bardzo .
Co do wspomnianego trzonu to Szymanski jest zbyt himeryczny na 5 meczów gra jeden dobry .
Bramkarz ? Jasne wybronił nam mecz ale zbyt wiele interwencji nerwowych i niepewnych . Ok przypiszmy to faktowi debiutu . Pyrka ? No nie nie jest to poziom reprezentacji . Dalej uważam że z tą grupą za wysoko mierzyć nie możemy .
I ostatnia dygresja Kulesza u sterów to żart i największy problem naszej piłki nożnej .
Zorganizujmy hipotetyczne audiotele w mainstreamie kibicowskim do kogo lub czego, do jakiego zjawiska odnosi się poniższe zdanie: „My tu mamy obłęd w ciapki i płonący burdel na kółkach.”
Ankieta! Możliwe odpowiedzi, wytypuj jedną najbliższą prawdy?
A. Stan Cracovii przed powołaniem Vukovica na trenera
B. Legia Warszawa w poprzednim sezonie pod wodzą Inakiego Astiza
C. Reprezentacja Polski w 2026 roku.
Aliceleste różnimy się w ocenie aktualnego potencjału grona 50-70 polskich piłkarzy z których selekcjoner wybiera kadrę narodową i wyjściową jedenastkę na poszczególne mecze. Wydaje mi się, ze według Ciebie w analogii naszych lig to jest jakiś zespół z potencjałem przykładowego Górnika Łęczna lub Zawiszy Bydgoszcz? Popraw, jeżeli się mylę!
Dla mnie natomiast to jest Legia z poprzedniego sezonu pod wodzą Inakiego Astiza. Nawet trenerzy są charakterologicznie podobni, fajni faceci, zacni, sympatyczni, otwarci, pełni optymizmu i pozytywnego nastawienia do świata. Tylko wyniki ich pracy się nie zgadzają.
Nie wiem, który z nas jest bliższy prawdy, ze mnie jest mimo wszystko większy optymista, być może naiwniak, ale pocieszam się że obok stoi Dalkub, a tego „malkontenta” o niepoprawny optymizm trudno raczej podejrzewać, a obaj w tej chwili myślimy i diagnozujemy rzeczywistość bardzo podobnie.
Legii nie stac na wielkie granie, w zeszłym sezonie była jednak w kryzysie na miarę „płonącego burdelu na kółkach”. Marek Papszun (niech mi wybaczy, nie znam w realu) to nie jest sympatyczny, miły facet, raczej z niego autokrata i despota w powszechnym odbiorze. Jednak Marek Papszun wyciągnął Legie za uszy z dołka, poukładał i obecnie jej nadal nie stac na wielkie granie, nie pozwala na to potencjał personalny, ale osiąga już rezultaty właśnie chyba na jego miarę. Jak na aspiracje kibiców to za mało, ale takie są realia i wstydu nie ma przynajmniej.
Popełniłem błąd, nie mogę zarzucać Kuleszy że postawił na Urbana ponieważ samemu też bym tak uczynił. Sądziłem ze u selekcjonera kadry ważniejsze od zdolności taktycznych, warsztatu, są umiejętności „miękkie” , sądziłem że „soft power” bardziej się liczy i w tych rachubach się pomyliłem. To o czym napisał Senator, zresztą chyba wielu z nas tym się kierowało.
Z Janem Urbanem podobnie jak z Inakim Astizem ochoczo piątkę bym przybił, mimo sknerstwa w knajpie dobrego Springbanka lub Ardbega postawił. Z Czesławem Michniewiczem miałbym problem i opory żeby rękę mu podać, znielubiłem gostka okrutnie, jeżeli okaże się następcą Urbana wytłumaczę się z tej antypatii, ale mimo tych moich zastrzeżeń muszę przyznać że „711” o piłce potrafi mówic zajmująco, jest w stanie wytłumaczyc jej wiele niuansów, merytorycznie przedstawic własny punkt widzenia. Michniewicz to pracuś, podobnie jak Papszun, jak inni „pragmatycy” potrafiący zaprzedac duszę swojej pracy. Pan Jan ma problemy czasami z wymienianiem nazwisk piłkarzy drużyn z którymi się mierzy, Czesio by wiedział jakie są imiona ich psów. Pan Jan na konferencjach plecie banialuki, pływa, podąża opłotkami, ucieka od konkretów, w zestawieniu z konferencjami choćby naszego Diabła to przepaść. Marek Papszun potrafił się przyznac że choćby nie udźwignął trenersko tematu z Kacprem Urbańskim, nie podołał w tym względzie, natomiast Jan Urban we wszystkim kluczy i ściemnia. Pal diabli konferencje, za Nawałki również nie można było ich słuchać ale były wyniki!
Albiceleste być może masz racje i żaden trener obecnej kadrze nie pomoże. Nie kupimy do niej piłkarzy! Czy jesteśmy w stanie wyszkolić tak żebyśmy byli potencjałem na miejscach 12-16 w Europie, to zapewne ważniejsza kwestia od doraźnego problemu kto ma kadrę trenować i tu w zakresie tych naszych systemów szkolenia rola prezia PZPN wydaje się istotna. Fakt, ale nie negując tego co powyżej i istoty problemu, być może nasz aktualny potencjał piłkarski nie jest tak niski jak go oceniasz i kadrze potrzebny jest trener z odpowiednimi narzędziami taktycznymi i warsztatowymi, taki przykładowy Marek Papszun który Legię zdołał poukładać. Nadal jej potencjał personalny, zawodniczy jest ograniczony, nadal kluczową kwestią jest jak go zwiększać, jak prowadzic Akademie żeby dostarczała chłopaków gotowych do gry na odpowiednim poziomie, to jest kluczowa sprawa, ale przynajmniej za obecną Legię Papszuna nie trzeba się wstydzic. Gra na miarę swoich możliwości, odnośnie kadry Urbana mam w tym zakresie poważne wątpliwości.
p.s.
W zakresie tych „narzędzi trenerskich” którymi Urban dysponuje, to zaczynam się zastanawiać jak przeogromną stratą merytoryczną jest brak Jacka Magiery?
Do rzeczy, bo obaj panowie dotknęliście w sumie tego samego nerwu, tylko z dwóch stron.
Senatorze, wcale się nie nie zgodzę. Zgadzam się z Tobą bardziej, niż myślisz, tylko kolejność widzę inaczej. Atmosfera to nie jest fundament, na którym potem stawia się taktykę. Atmosfera i kompetencja to dwie nogi tego samego stołu. Jak jedna jest krótsza, stół się chwieje, choćby nie wiem jak ładny obrus na nim położyć.
I to jest dokładnie historia pana Janka. Na początku zrobił to, co trzeba było zrobić. Po Probierzu i całym tym zamieszaniu wszedł do szatni z uśmiechem i przekazem w stylu: „szanujemy się, wy mnie, ja was, i do roboty”. I to zadziałało. Piłkarze odetchnęli, było widać ulgę. Tyle że taki kredyt zaufania ma termin ważności. Żeby atmosfera była trwała, po kilku miesiącach muszą przyjść wyniki i musi być widać, że za tym uśmiechem stoi plan. Wtedy zawodnik zaczyna wierzyć, że trener to nie tylko wesoły pan Janek, ale też kompetentny pan Janek. Jak te dwie rzeczy się rozjeżdżają, atmosfera nie znika z dnia na dzień. Ona po prostu zmienia się w uprzejmość. Wszyscy są dla siebie mili, nikt nikogo nie obraża, tylko nikt już za nikim w ogień nie skoczy. Do tego dochodzi krytyka i nóżki drżą.
Stąd się bierze to, co nazywam syndromem Bednarka i Kiwiora. W Porto grają poważną piłkę, a po wejściu do samolotu do Polski zamieniają się w przeciętnych ligowych kopaczy, którzy w Legii mogliby mieć problem z miejscem w składzie. Jak porównam Piątkowskiego w Legii z Kiwiorem w kadrze, to dziś Piątkowski wygląda lepiej. I to nie dlatego, że Kiwior nagle zapomniał grać w piłkę. Dlatego, że w klubie wie, co ma robić, kto stoi obok i co się stanie, jak popełni błąd. W kadrze nie wie żadnej z tych trzech rzeczy.
ZZnając proporcje, mocium panie, popatrzmy na Kloppa, który właśnie zaczął robotę z Niemcami. Początek miał dokładnie taki sam jak pan Janek: „jest super, szanujemy się, do roboty”. Tylko że na tym podobieństwa się kończą. Klopp nie wziął dwudziestu pięciu nazwisk z listy poprzednika. Na start powołał dwie kadry naraz, przejrzał wszystkich, kogo się dało, i po kilku meczach miał już selekcję. A w meczu z Holandią w pierwszej jedenastce wyszło dwóch chłopaków z Freiburga, Treu i Scherhant. Założę się, że dziewięciu na dziesięciu selekcjonerów nawet nie wpisałoby ich na listę pięćdziesięciu. Klopp nie tylko wpisał, ale też dał im grać przeciwko Holandii. I to jest różnica. U niego szeroko otwarte drzwi na początku, a potem szybka i twarda decyzja. U nas odwrotnie: drzwi przymknięte dla Gurgula i Krzyżanowskiego, za to szeroko otwarte dla Kędziory i Świderskiego. A decyzji nie ma ani na początku, ani po piętnastu meczach. Klopp po kilku meczach ma drużynę, która wie, jak ma grać. My po piętnastu mamy rozkład jazdy, tyle że każdy pociąg jedzie gdzie indziej.
Dlatego atmosferę buduje się nie gadaniem, tylko powtarzalnością. Ci sami ludzie, te same zadania, ten sam plan. Wtedy rodzi się monolit, o którym piszesz, i wtedy w szatni pojawiają się liderzy. Liderów nie da się powołać, oni wyrastają w stabilnej drużynie. W drużynie, w której co miesiąc połowa składu się zmienia, nie ma z czego wyrosnąć.
Co do reszty: Szymański faktycznie jest himeryczny, jeden dobry mecz na pięć. Ale przy obecnym chaosie to i tak jeden więcej niż u większości. Co do Abramowicza się zgadzamy, debiut to debiut, nerwowe interwencje mu darujmy, ale i pomnika jeszcze nie stawiajmy. A Kulesza to temat na osobny wątek i osobną flaszeczkę.
Iocosusie, w Twoim audiotele zaznaczam C, choć A i B to też mocne strzały. Porównanie z Legią Astiza jest celne. Fajny facet, zacny, sympatyczny, do piwa idealny, a wyniki się nie zgadzają. Papszun piwa by z Tobą pewnie nie wypił, ale Legię poukładał. I nadal jej nie stać na wielkie granie, tylko przynajmniej gra na miarę tego, co ma. Tego samego oczekuję od kadry. Nie cudów, tylko gry na miarę materiału. A ten materiał, przy całej mojej opinii malkontenta, nie jest na poziomie Górnika Łęczna.
I zgoda co do śp. Jacka Magiery. Trener z dobrą duszą potrzebuje obok kogoś, kto ma w głowie tabelkę. Kiedy z tego tandemu zostaje tylko dusza, wychodzi właśnie to, co oglądamy: miło, sympatycznie i bez wyniku.
„to jest inwentaryzacja magazynu, a nie ocena firmy.” – oczywiście! To była najszybsza z możliwych pierwsza ocena nowych pracowników w firmie po pierwszym okresie ich pracy, Z audytem całej firmy to nie miało wiele wspólnego, pełna zgoda.
W strukturalnej, zbiorczej opinii o całej firmie moja opinia jest również zgodna i „chaos” jest chyba najbardziej adekwatnym do tego określeniem.
Odnośnie Abramowicza to on miał dość niepewny początek, tak jakby nerwy zdominowały cały nasz blok defensywny. Na szczęście późniejsze kluczowe interwencje pozwoliły mu „rosnąć”. Szczerze, to pokładam duże nadzieje w Łubiku, natomiast mam wątpliwości wobec Bułki. Grabara musi się zaadaptowac po wyleczeniu w jakimś klubie, bo z Juve to mogą być problemy. Natomiast przed Abramowiczem i Łubikiem najważniejszy test w ich karierze, czyli przenosiny do klubu spoza Ekstraklasy. Jeżeli wtedy się potwierdzą to dywagacje o godnych następcach Szczęsnego z Fabiańskim staną się bardziej wiarygodne.
Gdyby pozostał na stanowisku to sądzę że Urban byłby skłonny postawic w marcu w kolejnych meczach na Bułkę, czyli wybrałby doświadczenie czyli podobnie jak postąpił z Potulskim.
„ jeśli najlepszy pomysł na atak w 2028 roku to „Lewy z ławki”, to nie jest strategia, tylko modlitwa.” – strategia musi się odnosic do zespołu z napastnikiem, który gra przez 2/3 lub ¾ meczu, Lewy byłby de facto tylko „straszakiem” lub człowiekiem do zadań specjalnych, kimś kto w końcówce albo utrzymałby się przy piłce daleko od własnej bramki, albo gdy gramy na aferę odnalazłby się w tłoku w polu karnym. Można dywagowac że gdyby z Rumunią wszedł na końcówkę zamiast Żukowskiego to lepiej by się zachował przy podaniu od Benedyczaka. Ale to pozostanie w kwestiach dywagacji, pitolenia. Pytanie czy taką rolę Lewy by zaakceptował?
„Jak co mecz zmieniasz schemat, raz trójka, raz czwórka, i co mecz zmieniasz obok obrońcy partnera, to nawet doświadczony gość zaczyna grać jak na pierwszym treningu po transferze. To nie jest „niezrozumiały powód”. To bardzo zrozumiały powód: brak automatyzmów, bo nie ma kiedy ich zbudować.” – pod tym ostatnim zdaniem to bardzo chętnie podpisałby się i Urban
„Selekcjoner, który się miota. Nie panuje ani nad składem, ani nad ładem.” – personalia to jedno, organizacja gry, nie wiem, czy to aby nie większy problem, że powołam się na Gawina. To jeszcze jakoś działało za Jacka Magiery, a gdy jego zabrakło ...
„U nas Reguła gra w pomocy, a w głowach już go cofamy na obronę, bo nie mamy dublera dla Casha. To nie jest pomysł na zawodnika, tylko łatanie dziury pierwszym materiałem, jaki jest pod ręką." – jeżeli z lewej strony mamy Zalewskiego, to po prawej według mnie jest miejsce na Pietuszewskiego, Kamińskiego, Kubiaka, ten ostatni schodzi do środka na strzał z lewej, a ma młotek w nodze. W każdym razie na skrzydłach mamy potencjalny wybór o ile wszyscy będą zdrowi, w formie i w cyklu meczowym w klubach.
Marcel Reguła dla mnie powinien już wczoraj grac na pozycji Sebka Szymańskiego, czyli być satelitą wysuniętej „dziewiątki”. Natomiast gdyby był równie nieskuteczny jak Sebek który chyba się spala przy „setkach”, to nie wykluczyłbym opcji i drogi jaką przechodzili Łukasz Piszczek i Bartek Bereszyński.
Zgoda z diagnozą wyborów i decyzji Urbana. Pan Jan jawi mi się jako ulubiony nauczyciel wuefista który na lekcji rzucał nam piłkę z hasłem „grajcie” a my byliśmy przeszczęśliwi. Pan Jan również liczy przede wszystkim na umiejętności indywidualne swoich wybrańców i fakt że chce żeby piłeczka sprawiała im radochę. Tylko, ze to trochę za mało.
Szwedzi grali wszystkimi formacjami, składnie budowali ataki, każdy wiedział gdzie ma być i co ma robić i jakoś nie miała dla nich znaczenia ani ilość zmian w pierwszej jedenastce, ani fakt, że na boisku byli przedstawiciele takich potentatów jak Braga, St. Pauli czy Udinese. Przez dwanaście miesięcy Potterowi udało się stworzyć sprawnie funkcjonujący mechanizm, wykonał naprawdę solidną trenerską robotę. W tym momencie Szwecja (czy np. Austria) to jest wzór, który powinniśmy naśladować.
Nasza reprezentacja? My wyglądaliśmy jak zupełnie przypadkowa zbieranina, jak jakaś drużyna złożona z losowo wybranych zawodników Betclic I Ligi, którzy pierwszy raz grają ze sobą (plus oczywiście Potulski i Zieliński, dwa rodzynki) i niech nam nie mydli oczu ani xG Szymańskiego, ani fakt, że ostatecznie jednak obroniliśmy dywizję B (zresztą po części dzięki Bośniakom, którzy nie odpuścili Rumunom, grając już przecież o pietruszkę). Druga połowa w naszym wykonaniu poniżej jakiejkolwiek krytyki, po prostu żenująca.
Nie wiem w jaki sposób Janek Urban miałby to teraz od nowa poskładać i wkroczyć z entuzjazmem w najbliższe eliminacje, to byłby cud. Obawiam się, że ta formuła już się wyczerpała i Kulesza nie ma innego wyjścia niż szukać następcy, oczywiście z pełną świadomością, że niezależnie od podjętej decyzji, wielce prawdopodobny jest scenariusz nakreślony przez a-c10 i powrót do naszych cyklicznych lamentów nawet już na jesieni 2027 roku (co zależy od grudniowego losowania EME i trwałości
jedynegopierwszego ładowania baterii przez nowego selekcjonera).Kilka rzeczy, w których się zgadzamy, i kilka, gdzie bym dopowiedział.
Abramowicz, Łubik i Bułka. Pełna zgoda, prawdziwy egzamin to transfer poza Ekstraklasę. I zgoda, że pan Janek w marcu pewnie postawiłby na Bułkę, czyli na doświadczenie. Tylko że to jest dokładnie ten sam błąd co przy Potulskim, tylko w drugą stronę. Potulski nie ma grać dlatego, że jest młody. Ma grać, bo jest lepszy od starszych. Odmładzanie samo w sobie nie jest wartością, tak samo jak doświadczenie samo w sobie nie jest wartością. W kadrze ma grać ten, kto na dziś jest najlepszy. Nie w klubie, nie w CV, tylko w tej drużynie i w tym meczu. Selekcjoner, który raz stawia na młodość, a raz na doświadczenie, zależnie od tego, w którą stronę wieje wiatr, nie ma kryterium. Ma nastrój.
Lewy. Dobrze to rozpisałeś: dziewiątka na 2/3 meczu, Lewy jako straszak i człowiek do zadań specjalnych. Tylko że postawiłeś najważniejsze pytanie: czy on taką rolę przyjmie? I tu jest pies pogrzebany. Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, to selekcjoner musi mieć odwagę powiedzieć „to dziękujemy”. A pana Janka nie widzę w roli człowieka, który mówi Lewandowskiemu „nie”. Wuefista nie zabiera piłki najlepszemu chłopakowi w klasie. Jest też jedno pytanie, kto się straszaka przestraszy i czy to nie jest przypadkiem już niestety wyleniały lew, co od czasu do czasu ryknie ale bardzie z bólu i żalu niż jako przewodnik stada?
Organizacja gry. Zgoda z Tobą i z Gawinem, to większy problem niż personalia. Ale jedno z drugim jest połączone. Organizacji gry nie da się zbudować, jak co mecz zmieniasz ustawienie i ludzi. Pan Janek chętnie podpisałby się pod moim zdaniem o braku automatyzmów, tylko że sam je co miesiąc rozmontowuje. To trochę jak narzekać, że ciasto nie rośnie, i co pięć minut otwierać piekarnik. Do tego dochodzi brak Magiery, czyli kogoś, kto w tym sztabie miał w głowie rozpiskę, a nie tylko dobry humor.
Kiwior i Bednarek. Tu się trochę różnimy. Rozumiem, że Kiwior to nasz najlepszy obrońca z piłką przy nodze. Tylko że ja bym chciał, żeby obrońca był najpierw obrońcą. U nas cieszymy się jak dzieci, że mamy gościa, który umie wyprowadzić piłkę i prosto podać, a jakoś przymykamy oko na to, że broni tak sobie. Elegancja jest fajna, ale na końcu liczy się, ile goli tracisz, a nie ile ładnych podań wyszło spod twojej nogi. I tak, psychika siada im obu. Tylko że to też wynika z chaosu. Obrońca, który nie wie, kto stoi obok i jak się ustawi linia, gra asekuracyjnie, bo boi się, że jak zaryzykuje, to nikt go nie zabezpieczy.
Reguła. Tu bym poszedł jeszcze dalej niż Ty. Zgoda, że jego miejsce jest bliżej Szymańskiego niż Casha. Ale może nie szukajmy mu na siłę nowej pozycji, tylko potraktujmy go jako normalną alternatywę dla Zielińskiego i Szymańskiego, kiedy któryś z nich ma gorszy dzień? A przy himeryczności Sebka to będzie częściej, niż byśmy chcieli. Ścieżka Piszczka i Bereszyńskiego jest dobra, ale to ostateczność, kiedy z przodu się nie sprawdzi. Na razie się sprawdza, więc po co go przestawiać. Skrzydła zostawmy tak, jak piszesz: Zalewski z lewej, a z prawej Pietuszewski, Kamiński albo Kubiak z tym młotkiem w lewej nodze. Byle zdrowi i grający w klubach, co u nas jest zawsze największym „byle”.
I na koniec wracam do wuefisty. Takiego nauczyciela wspomina się z sympatią przez całe życie. Tylko nikt nie pamięta, jaki wtedy był wynik. W reprezentacji niestety pamięta się tylko wynik.
Nie jest to dokładny cytat ale sens oddaje w pełni .
Ps
Dalkubie zapewne masz rację że najlepsza atmosfera padnie jak nie będzie wyników. Tyle tylko że aby te wyniki były moim zdaniem tą jedność i atmosfera być musi . Taka trochę kwadratura koła .
Szczerze? Nie widzę tutaj dobrych rozwiązań. Nie widzę nawet średnich. Sytuacja przypomina mi spacer po osiedlowym trawniczku w niedzielny poranek w latach 90. Albo wdepniesz w psie gówno, albo w poimprezowe rzygi. Pick your poison.
Z krytyką Urbana, powtórzę, jak najbardziej się zgadzam. Osobliwie uwierają mnie dwie rzeczy: po pierwsze, kilkanaście miesięcy i kilkanaście spotkań w głąb kadencji J.U. gramy gorzej, niż na jej starcie. Nie trochę gorzej. Zauważalnie gorzej. Dowody są trywialne. OK., na upartego dałoby się tutaj argumentować, że czasem trzeba się troszkę cofnąć, by nabrać rozpędu, że trust the process, itp. No tak. Tylko, że nie. Bo tutaj przecież nie ma żadnego zorganizowanego odwrotu. Nie ma żadnego procesu. Jest – i tu rzecz druga – wypunktowany już przez Dalkuba chaos. Urban wciąż się miota. Ciska pomysłami o tablicę w desperackiej nadziei, że któryś się przylepi. W październiku’25 byłoby to nawet zrozumiałe. W listopadzie’26 jest już dyskwalifikujące.
W świetle powyższego, oczekiwanie że w ciągu najbliższych czterech miesięcy Urban się opamięta, wykrystalizuje sobie wreszcie szkielet drużyny oraz wyraźny zarys zasad gry, również mocno zalatuje desperką. Wiele, bardzo wiele wskazuje na to, iż pozostawienie go na stanowisku stanowić będzie jedynie odwleczenie decyzji, którą tak, czy siak trzeba będzie podjąć. Jak nie pod koniec marca, to w czerwcu. Ergo, bez względu na terminarz, następca i tak nie dostanie (zbyt wiele) czasu na przygotowanie do eliminacji.
Czyli co, zwolnić? OK., tyle że tutaj wracamy do tematu rzeczonego następcy. I tu kolejny zonk. Dwaj najlepsi obecnie polscy trenerzy powinni, moim zdaniem, na własne życzenie się z tego wyścigu wypisać. Skorża niech coś tam naściemnia o problemach natury osobistej. Natomiast na miejscu Papszuna poszedłbym do Mioduskiego z butlą dobrego koniaku (czy co tam Wasz SWS lubi sobie popijać) i serdecznie go poprosił, aby na każde zapytanie z PZPNu odpowiadał zdecydowanym „nie!”. Ba, nawet na miejscu Brzęczka niespecjalnie bym się w chwili obecnej spieszył z powrotem na stare stanowisko. Chłopu świetnie idzie z młodzieżówką. Awansował na Euro grając bardzo przyjemną piłkę, jego trenerska reputacja jest zdecydowanie najlepsza w historii. Po co miałby znowu zostawać selekcjonerem? By po staremu zbierać joby, a za kilka(naście) miesięcy od nowa szukać roboty? Bez sensu. Przecież jeśli coś tam na tych smarkatych mistrzostwach uda mu się pokazać, szansa na powrót do kadry A jeszcze się kiedyś pojawi. Całkiem możliwe, że w (znacznie) bardziej sprzyjających okolicznościach.
Zostawia nam to paru rodzimych desperatów (w tym kilku innych byłych selekcjonerów), jak również, rzecz jasna, kandydatury z importu. Owszem, Gawin ma rację. Graham Potter zrobił z reprezentacją Szwecji fenomenalną, wręcz – nomen omen – czarodziejską robotę. Czapki z głów i ukłony w pas, bez ściemy. Tyle tylko, że jaka jest szansa na to, że trafimy swojego Pottera, a nie kolejnego Sousę? Bo moim zdaniem circa taka sama, jak na opamiętanie Urbana. No nie zakladałbym się, delikatnie rzecz ujmując.
Oczywiście, jako kibic, zawsze, nawet wbrew kompletnie wszystkiemu, gdzieś tam na dnie serducha znajdę wiarę w pomyślne rozwiązanie. Nie wiem, może za chwilę na selekcjonerskim stołku rozsiądzie się Michal Gašparík i podobnie, jak w Zabrzu udowodni, że pożegnanie z Urbanem może być bardzo dobrym pomysłem. Albo nie wiem, nastąpi Powrót Króla. Króla Adama, rzecz jasna, który wjedzie na białym koniu, po staremu zmontuje, faken, zajebiaszczą ekipę, pojedzie z nią na Wyspy i co najmniej poprawi wynik z Francji.
Aha. Na pewno.
Gdy tylko włączę mózg, absolutnie jasnym się staje, że Senator dobrze gada. My się możemy ze swadą i kulturą spierać o to, gdzie konkretnie przebiega linia demarkacyjna między średniakiem silnym, a średniakiem solidnym. Albo czy polska kadra jest bardziej jak Legia z jesieni’25, czy jak Zawisza Bydgoszcz. Czy może jak Szombierki Bytom. Albo czy atmosfera robi wyniki, czy wręcz odwrotnie (o czym jeszcze za moment). No i spoko, w ogóle dziękówa, chłopaki, jak zwykle fajnie się z Wami gada. Niestety, to wszystko nie zmienia faktu, że podczas gdy Europa ciśnie do przodu, my zakopaliśmy się w naraziostwie i selekcjonerskiej karuzeli. Mam silne obawy, że proces odkopywania może być długi i bolesny, niestety.
Ja kiedyś wreszcie złapię trochę wolnego czasu. I przysiądę fałdów. I napiszę „Mitologię Polskiego Futbolu”
Moim skromnym zdaniem, w profesjonalnym zespole piłkarskim (i nie tylko) panować powinna przede wszystkim atmosfera pracy. Przyjeżdżam na zgrupowanie do pracy. Nie ma kompletnie żadnego znaczenia, czy lubię selekcjonera jak sympatycznego wuefiarza, czy też serdecznie go nie cierpię niczym wkurrrwiającego fizyka. I nie, nie liczy się, czy uważam go za głupszego, czy za mądrzejszego od mojego szkoleniowca z klubu. Ja się nie mam z nim zaprzyjaźniać, ani go oceniać. Ja mam słuchać jego wskazówek i zgodnie z tymi wskazówkami pracować. Na treningu mam zapracować na miejsce w składzie. Jeśli się uda, wychodzę na boisko i pracuję na dobry wynik drużyny. Jeśli nie, siadam na ławie i cierpliwie czekam na swoją szansę. Jeśli ją dostanę, pracuję, by ją wykorzystać. Podobnie z partnerami z drużyny. Nieważne czy skoczyłbym za nimi w ogień, czy chętnie utopiłbym ich w łyżce wody, czy cokolwiek pomiędzy. Nie jesteśmy tu na wakacjach ani na melanżu. Naszym celem nie jest robienie słitaśnych fotek i efektownych rolek na Insta. Jesteśmy w pracy i mamy wspólnie pracować dla dobra drużyny. Owszem, jeśli przy okazji uda się miło spędzić czas – superancko. Jeśli nie – trudno, nieistotne.
Strasznie mi tego w polskiej piłce brakuje. Nie od dziś i nie od wczoraj. Takiego właśnie bazowo rozumianego profesjonalizmu. Uważam, że gdybyśmy mieli go więcej, to i ogólna jakość naszych zawodników, i – co za tym idzie – wyniki znacząco by się poprawiły.
Co do terminarza: dwa razy napisałeś „grupa pięciozespołowa”, więc przez chwilę myślałem, że los da nam wybór między pięcioma a pięcioma. Ale sens rozumiem i zgadzam się z nim w całości. Jak zaczniemy w marcu, nowy trener nie ma czasu na nic. Jak zaczniemy we wrześniu, dostaje cztery mecze na jednym zgrupowaniu i może przegrać awans, zanim zapamięta, który z obrońców to który. Psie gówno albo rzygi, pick your poison. Lepiej bym tego nie ujął, choć wolałbym tego nie ujmować wcale.
Zgoda też, że pozostawienie Urbana to tylko odwlekanie decyzji. Za listopad 2026 nie da się już powiedzieć, że trener się dociera. On się nie dociera, on się rozjeżdża.
Ale pozwolę sobie postawić pytanie trochę z boku: po co nam właściwie to Euro?
Serio. Wyobraźmy sobie, że jakimś cudem awansujemy. Co dalej? Przez trzy miesiące pompujemy balonik, zachwycamy się nowym garniturem obecnego albo przyszłego selekcjonera, w telewizji eksperci rozkładają nasze szanse na wyjście z grupy, a potem gramy trzy mecze, dostajemy w czapkę i wracamy do domu. Znamy ten film. Widzieliśmy go kilka razy, zakończenie zawsze to samo. Awans dla samego awansu to jak kupić bilet na Wimbledon, żeby przegrać w pierwszej rundzie 0:6, 0:6, 0:6. Zdjęcie na kortach będzie, ale nikt go nie powiesi na ścianie.
Dlatego dla mnie pytanie „kto?” jest drugorzędne. Najpierw musi paść pytanie „po co?” i „czego od niego chcemy?”.
Jeśli PZPN ma zatrudnić kogoś z importu, a pewnie tak skończymy, skoro najlepsi polscy trenerzy powinni, jak słusznie piszesz, uciekać od tej posady jak od ognia, to zanim ktokolwiek podpisze kontrakt, trzeba zrobić coś, czego w Polsce chyba nigdy nie robiono. Trzeba spisać kryteria. Czego od niego oczekujemy, w jakim czasie i jak będziemy to mierzyć. Ustawić proces na co najmniej trzy sezony, z jasną oceną postępu raz w roku. Nie po każdym meczu, nie po każdej porażce ze Szwecją, tylko raz w roku, na zimno, według ustalonych wcześniej zasad.
I nie chodzi o to, żeby gdzieś tam przypadkiem awansować, bo akurat losowanie wyszło dobrze. Chodzi o proces zmiany: sensowna selekcja, potem stabilizacja składu, potem system gry dopasowany do ludzi, których mamy, a nie do tych, których byśmy chcieli mieć. A wyniki na końcu. Najpierw na miarę możliwości, później może na miarę jakichś oczekiwań.
Jak by to wyglądało w praktyce? Mniej więcej tak:
Nie oczekujemy cudów, ale chcemy widzieć progres.
Nie oczekujemy tiki-taki, ale chcemy solidnej gry w obronie.
Nie oczekujemy budowania akcji od tyłu przez wiele podań, ale chcemy, żeby drużyna wykorzystywała atuty w ataku, które akurat ma.
Nie chcemy grać pięknie, chcemy grać pragmatycznie i skutecznie.
Nie oczekujemy, że ogramy Hiszpanię, ale nie chcemy też dostawać od niej 6:0.
Nie oczekujemy, że wygramy każdy mecz z drugim koszykiem, ale chcemy, żeby każdy z nich był wyrównany.
I nie chcemy nigdy więcej przegrać z Mołdawią. To akurat punkt bez negocjacji.
To nie jest lista marzeń, tylko specyfikacja zamówienia. Jak ją masz, to możesz uczciwie ocenić każdego kandydata. Jak jej nie masz, to wybierasz trenera tak jak teraz: po sympatii, po nazwisku albo po tym, kto akurat był wolny.
Co do Pottera i Sousy: zgoda, ryzyko jest. Ale moim zdaniem Sousa nie był problemem sam w sobie, tylko tym, że nikt w PZPN nie wiedział, czego od niego chce. Zatrudniono nazwisko, a nie projekt. Potter w Szwecji to dla mnie raczej dowód, że jak federacja wie, czego szuka, to szansa na trafienie rośnie. Nie do stu procent, ale wyraźnie powyżej zera.
Co do Brzęczka, Papszuna i Skorży: zgoda w stu procentach. Na ich miejscu też bym na telefon z Bitwy Warszawskiej nie odbierał. Choć Brzęczek ma tę przewagę, że jak przyjdzie mu kiedyś wracać, przyjdzie z najlepszą reputacją w życiu, a nie z łatką „tego od brzydkiej gry”. Szkoda by było ją zmarnować na rok w roli strażaka.
I na koniec zgoda z Senatorem i z Tobą: Europa nam odjeżdża. Tylko że nie odjeżdża nam dlatego, że nie mamy piłkarzy. Odjeżdża nam, bo nie mamy planu. Piłkarzy nie da się kupić, ale plan da się napisać. To nawet nie kosztuje. Trzeba tylko, żeby ktoś przy Bitwy Warszawskiej chciał go napisać, zanim zacznie szukać trenera, a nie po tym, jak go zwolni.
Ale na to, jak sam napisałeś, nie zakładałbym się, delikatnie rzecz ujmując.
Nie przypuszczałem w najśmielszych snach żeś taki idealista . Myślałem , wie, nie istnieje taki świat .
Wszystkie media i patpismactwo jeszcze przed spotkaniem z Rumunami już pogrzebało Urbana , bo ich zdaniem już podjęto decyzje co by Urbana pożegnać, a po porażce było przekunane ,że nastąpi to podczas posiedzenia Zarządu PZPN w dniu 18.11.2026., pomimo ,że na stronie PZPN był komunikat,że posiedzenie będzie poświęcone budżetowi na rok 2027. Teraz bredzą ,że to nastąpi podczas następnego posiedzenia w dniu 06.12, mimo ,że jego tematem będzie ustalenie harmonogramu przygotowań do eliminacji EURO 2028 , po losowaniu grup tego samego dnia. Sam prezes Kulesza przypomniał,że od 30 lat Walne Zgromadzenie delegatów uchwaliło ,że wybieranie trenera reprezentacji to wyłączna prerogatywa Prezesa i zapowiedział ,że najpierw oczekuje od sztabu konstruktywnego sprawozdania , po którym będzie rozmawiał z trenerem Urbanem. Mam taką podejrzliwość ,że prezes mógł przeczytać, albo kto mu podpowiedział, lub też sam doszedł do wniosku ,że zmiana dla zmiany jest pozbawiona elementarnego sensu i jeżeli zmieniać to na lepszego i bardziej kompetentnego fachowca, przy czym nie wolno nie brać pod uwagę opinii reprezentantów, a ci stoją murem za Urbanem. Przepraszam za dygresję ,ale patopismactwo , albo ,pożal się Boże, "fachury" na boisku nie występują i chyba im się role pomyliły ,albo w łebkach cuś się poprzestawiało.
Nie mam zamiaru bronić Urbana ,ale wypada przypomnieć,że zastał on po Probierzu "spaloną ziemię" i najpierw musiał nadmierne, negatywne emocje tkwiące z zespole rozładować, aby przystąpić do właściwej roboty trenera-selekcjonera.
Oczywistym pozytywem w doborze graczy do kadry jakiego dokonywał Urban jest zdecydowane postawienie na to ,aby powołany zawodnik grał w swoim klubie i był w tzw. rytmie meczowym . Tu klasycznym przykładem jest Jakub Kamiński, którego niepowołanie uważały media uważały za skandal ,podczas kiedy Kamiński po transferze do Benfiki nie gra i jego menago chce ,aby wrócił do Bundesligi , co łatwe nie będzie , bo w Benfice ma on kontrakt do czerwca 2031 roku . Po drugie Urban dostrzegł to co i inni selekcjonerzy ,że niezbędna jest wymiana wielu ogniw zespole , ale tylko on odważył się wejść na tę drogę , poprzez nieoczywiste odmładzanie kadry. W mediach ton nadają ci ,którzy stawiają na nazwiska i w roli "zbawców' upatrują zawodników znanych od wielu lat , którzy już byli lub też w takim graczu jak podpora GKS Bartosz Nowak ( 33 lata) lub w Czubaku z Motoru itd itp. Oczywiście trenerowi łatwiej jest funkcjonować , kiedy powołuje wskazanych przez media tzw, najlepszych , bo zawsze może rzec, samiście chcieli. Urban postanowił nieco ograniczyć ryzyko powoływania i dawania grać młodym korzystając z ogrania zawodników w reprezentacji U-21 przez Jerzego Brzęczka.I ma rację ,gdyż nie tylko wizytówką naszej piłki jest I reprezentacja, ale to ona dostarcza finansów dla PZPN. Co prawda ,że przegrane odciągają wiele firm do finansowania PZPN i dlatego ,też być może byłoby korzystniej grać w Dywizji C LN i wygrywać , bo pewnikiem wówczas przed wrotami PZPN ustawiłaby się kolejka chętnych sponsorów
Trzeba jednocześnie przyznać rację tym,którzy zarzucają Urbanowi i sztabowi woluntaryzm w ustalaniu sytemu gry. Są takie śmieszki , które pokrzykują ,że "systemy nie grają " i czekają na uznanie jaką to oni mądrość odkryli. Ode mnie się nie doczekają
Bowiem zawodnicy nie muszą kochać trenera ,ale muszą wiedzieć co jest grane , czego się od nich wymaga i za co są rozliczani.
Bowiem można porównać trenera reprezentacji do dżokeja . Jeden dżokej dosiada rumaka ( nie mylić z Rumakiem
I to by było na tyle.
Moim skromnym zdaniem, w profesjonalnym zespole piłkarskim (i nie tylko) panować powinna przede wszystkim atmosfera pracy.
To jest oczywistość, podobnie jak fakt, że przełożony całego tego towarzystwa (tzn. selekcjoner) powinien tę atmosferę pracy wspierać i pielęgnować, niezależnie od tego czy wszystko odbywa się wśród śmiechów i żartów, czy ze śmiertelną powagą.
Gdzieś wyżej pisałem o chemii wewnątrz grupy, niekoniecznie mając na myśli akurat atmosferę. Raczej chodziło mi o strukturę tej grupy, dobranie ludzi do siebie, przekrój charakterologiczny. Oczywiście wszystko to w sumie nic więcej niż spekulacje i domysły, ale weźmy takiego np. Zalewskiego. Piłkarsko jest to niewątpliwie wiodący piłkarz tej kadry, ale on jest chimeryczny i w co drugim meczu ma mowę ciała nadąsanej primadonny, ja np. bardzo średnio bym się z kimś takim dogadywał na boisku. Przy czym rzecz jasna nie o moje gówniarskie uprzedzenia do gwiazdeczek chodzi, raczej o to, że cała przygoda Zalewskiego z Serie A potwierdza, że pewne nie do końca definiowalne czynniki nie nadążają za piłkarskim potencjałem. Tymczasem w kadrze jest tak, ze jak on nie wymyśli czegoś niekonwencjonalnego to już raczej nikt. Albo Świderski. Byłem w niemałym szoku gdy w drugiej połowie meczu z Ukrainą wprowadzony z ławki Świderski zaczął bić wolne, rożne, normalnie dycha jak jakiś Zizou. I teraz kwestia jest taka, że on sobie na coś takiego pozwalał z racji stażu, taka jest hierarchia tej grupy (czy wręcz Urban go ku temu pchnął, wtedy jeszcze gorzej), podczas gdy hierarchia hierarchią, ale jeżeli facet od noszenia pianina ma u nas nagle grać solo w Filharmonii Narodowej to stoi to w elementarnej sprzeczności z całą pozytywistyczną narracją o atmosferze pracy i wskazówkach, o budowaniu czegokolwiek, to jest zwykłe marnowanie czasu (którego podobno brakowało), by nie rzec, że ten, no, dom uciech.
@ dalkub
Ale pozwolę sobie postawić pytanie trochę z boku: po co nam właściwie to Euro?
Nie mogłem powstrzymać uśmiechu jak to przeczytałem, o ile pamiętam tutejsze dyskusje, to akurat w a-c10 szczególnie zapalonego adwersarza w tym temacie nie znajdziesz
Dla mnie natomiast to jest bujanie w obłokach. Po pierwsze nie znam organizacji, która skupiałaby się tylko na celach długoterminowych, rezygnując z krótkoterminowych, jedno jest powiązanie z drugim. Gdybyśmy teraz postawili na wyselekcjonowaną grupę 20-letnich chłopaków z przeświadczeniem, że oni za 4 czy 6 lat zmiotą rywali z planszy w eliminacjach, uzbroili się cierpliwość, dobrali świetnego trenera, to nasze szanse... i tak nie wzrosłyby jakoś znacząco. Zresztą te 4 czy 6 lat cierpliwości trwałoby pewnie 12 lub 18, ale miesięcy. A po drugie, już czysto subiektywnie, dla mnie każdy awans reprezentacji na duży turniej to wielka frajda i wielkie emocje, nawet jeżeli kończy się to tak jak w 2024 za Probierza. Wolę tak niż wcale.
Gdzieś wyżej pisałem o chemii wewnątrz grupy, niekoniecznie mając na myśli akurat atmosferę. Raczej chodziło mi o strukturę tej grupy, dobranie ludzi do siebie, przekrój charakterologiczny.
Panowie przecież wiadomo że pisząc atmosfera nie miałem na myśli spijanie sobie z dzióbków a całokształt sprawy . Duzi jesteśmy, wszystko trzeba konkretnie wymieniać ?
Ale chyba trochę się rozminęliśmy. Nikt tu nie mówi, żeby o Euro nie walczyć. Nie proponuję wycofać kadry z eliminacji i przez sześć lat hodować dwudziestolatków w inkubatorze, aż urosną na Hiszpanów. To byłby rzeczywiście odlot w chmury, i to bez spadochronu. Zgadzam się też, że te sześć lat cierpliwości w polskich warunkach trwałoby jakieś półtora roku, a potem ktoś z zarządu by powiedział, że kibice się niecierpliwią.
Chodzi mi o coś prostszego. O to, co jest celem głównym, a co efektem ubocznym.
Dziś robimy tak: zbliżają się eliminacje, więc spinamy skład na pół roku, wyciągamy z szafy Robka, łatamy dziury kim się da, trzymamy kciuki i liczymy punkty. Jak się uda, mamy euforię. Jak się nie uda, mamy dramat, zwolnienie, nowego trenera i od początku tę samą karuzelę. Euro jest celem, a wszystko inne mu podporządkowujemy. I właśnie przez to od lat kręcimy się w kółko.
Ja proponuję odwrócić kolejność. Celem głównym jest drużyna: sensowna selekcja, stabilny skład, jasny sposób gry, progres mierzony raz w roku. A awans na Euro? Super, jeśli przyjdzie po drodze. Przy normalnie zbudowanej drużynie na poziomie, o którym tu wszyscy piszemy, czyli solidnym średniaku, awans z grupy eliminacyjnej powinien być raczej naturalną konsekwencją niż cudem. A jeśli się nie uda, to nikt nie robi z tego tragedii narodowej i nie wywraca całego projektu do góry nogami po jednym nieudanym wrześniu.
Masz też rację, że krótkoterminowe i długoterminowe cele się łączą. Tyle że w moim układzie krótkoterminowe cele to nie jest „awans za wszelką cenę”, tylko kroki po drodze: ustabilizować obronę, przestać przegrywać z trzecim koszykiem, mieć wreszcie szkielet drużyny dłużej niż przez dwa zgrupowania. Każda normalna firma tak działa. Ma strategię na kilka lat i kwartalne cele, które do niej prowadzą. Nie zmienia strategii co kwartał tylko dlatego, że jeden wynik nie wyszedł.
A co do frajdy z turniejów, tu Cię w pełni rozumiem. Każdy awans to emocje i nikt mi tego nie odbierze, nawet 2024 za Probierza. Wolę tak niż wcale. Tylko że od lat ta frajda trwa od ogłoszenia awansu do drugiego meczu w grupie. Ja bym chciał, żeby kiedyś potrwała dłużej. A to się nie stanie, jeśli co dwa lata będziemy zaczynać od zera.
Krótko mówiąc: Euro tak, ale jako przystanek na trasie, a nie jedyny cel podróży. Jak dojedziemy, to wysiądziemy, zrobimy zdjęcie i pojedziemy dalej. Jak nie dojedziemy, nie wysadzamy pociągu w powietrze, tylko sprawdzamy, czemu się spóźnił
Europa nam odjeżdża. Tylko że nie odjeżdża nam dlatego, że nie mamy piłkarzy. Odjeżdża nam, bo nie mamy planu.
Inaczej: nie mamy piłkarzy, bo nie mamy planu. I to jest właśnie główny powód, dla którego dyskusję o wymianie selekcjonerów uważam za cokolwiek bezprzedmiotową.
Chaos dostrzegałem od początku. Pisałem przecież expressis verbis, że zgadzam się z krytyką Urbana
Zmienić się może, rzecz jasna, selekcjoner. Ponownie. Ale nie zmieni się sposób jego wyboru. To znów będzie łapu-capu, z najkrótszym możliwym horyzontem jako punktem odniesienia.
Pytasz po co nam Euro. Przeczytałem to zanim Gawin napisał swój komentarz i byłem święcie pewien, że będzie się śmiać
Niestety, tu i teraz z przykrością muszę przyznać rację Gawinowi: w chwili obecnej ten pomysł jest kompletnie odrealniony. Kolejnego selekcjonera wybierał będzie, powtórzę ponownie, Cezary Kulesza. Do tej pory robił to czterokrotnie (to chyba jakiś rekord, nie?) i w każdym przypadku kierował się wyłącznie potrzebą chwili. Michniewicz? Strażak-zadaniowiec. Miał zapobiec implozji po rejteradzie Sousy i uratować awans na Mundial. Santos? O rany, przecież on w momencie podpisywania kontraktu miał coś ze 121 lat, chodząca antyteza perspektywicznej nominacji
No i teraz mamy sytuację, w której los Urbana zależy nie od tego, czy facet się długofalowo nadaje, czy niezbyt, tylko – im dłużej o tym myślę, tym bardziej jestem przekonany – od, nomen omen, losowania. Pięć zespołów i start w marcu? Urban zostaje. Cztery (auć, sorry, dzięki za poprawkę
Owszem, nie da się tak do końca wykluczyć, że np. jutro pan prezio zwlecze się z wyra inną nogą, niż zazwyczaj, pacnie się w czółko i z klasycznie podlaskim zas’piewem wymruczy nu, jopsz jeho w baraban, gl’upis’ ty, Czaro. Durnys’! Trzeba mys’lec’ dl’ugofalowo! Ta, mhmmm. Prawdopodobieństwo takiego wariantu oszacuj sobie sam
Przy czym nawet, gdyby jakimś cudem tak się właśnie zdarzyło, to… i tak nic to nie da. Druga (i ostatnia) kadencja Cezarego Kuleszy dobiega końca latem’29. Nie dostrzegam żadnych podstaw, by przypuszczać, że jego następca skłonny będzie honorować zobowiązania zaciągnięte przez poprzednika. Nawet zatem, gdyby C.K. przeszedł sam siebie i przedstawił nowemu selekcjonerowi MŚ’30 (a najlepiej ME’32) jako imprezę docelową, najprawdopodobniej już w połowie trwania ten projekt się posypie.
Summa summarum wygląda na to, że następne dwa i pół roku trzeba po prostu przeczekać. Czy to z Urbanem, czy z Michniewiczem, czy z Runjaiczem, czy z kimkolwiek bądź. A przede wszystkim z nadzieją, że następny prezes PZPN będzie znacznie bardziej ogarnięty (i mniej krótkowzroczny) od Kuleszy. Tak, doskonale wiem czyją matką jest kol. N. Ale to już przecież mamy ustalone
Czymże, drogi Senatorze, byłby ten padół łez bez ideałów…?
Ja sobie jak najbardziej zdaję sprawę, że w stu procentach tego się nie da zaimplementować. Nie w grupie dwudziestu-trzydziestu młodych, tryskających testosteronem samców, gdzie z a w s z e będzie istnieć ryzyko, że komuś eksploduje ego. Wszyscy tutaj byliśmy kiedyś młodymi samcami, jedni dawno, inni… trochę dawniej ;p ale przecież pamiętamy, nie?
Jestem natomiast głęboko przekonany, że bez zaimplementowania atmosfery pracy przynajmniej w znacznym stopniu, pozostaniemy skazani na rozczarowania. Bez względu na personalia prezesa, selekcjonera, czy piłkarzy.
@ Gawin:
przełożony całego tego towarzystwa (tzn. selekcjoner) powinien tę atmosferę pracy wspierać i pielęgnować
Jasne. Oraz mieć do tego wsparcia i pielęgnacji odpowiednie narzędzia i warunki. Czyli np. stałość zatrudnienia. Przynajmniej względną.
Kurde, podkreślę ponownie, że jak najbardziej dostrzegam, iż Jan Urban nie dał do tej pory zbyt wielu argumentów za pozostawieniem go na stanowisku. Wciąż jednak, abstrahując od bieżączki i konkretnych nazwisk, marzy mi się, aby po takim meczu, jak np. ten w Bukareszcie, zamiast przemyśliwać o zmianie selekcjonera, prezes PZPN wszedł do szatni i obsztorcował towarzycho na grubo, od góry do dołu. Żeby podkreślił z całą mocą, że trener ma ważny kontrakt i na pewno co najmniej go wypełni. A jeśli komuś z jaśnie panów się to nie podoba; jeśli zamierzacie nadal grać taką padakę, to zapraszamy wypierdalać. Bez względu na liczbę „A” po nazwisku i dotychczasowe zasługi. Bo do przegrywania bez walki z Bośnią i Rumunią pseudogwiazdy nie są potrzebne. Zbieranina z I ligi też da radę.