Nokaut we Wrocławiu

W meczu na szczycie Ekstraklasy, Legia zdeklasowała lidera, pokonując we Wrocławiu Śląsk 4:0. Czy to oznacza, że wszystko w naszej lidze wreszcie wraca na swoje miejsce? Niestety, jeszcze nie - nadal to Śląsk jest liderem, my okupujemy pozycję za Śląskiem, natomiast musi cieszyć, że do podopiecznych Lenczyka zbliżyliśmy się na dystans, który można będzie zniwelować kombinacją korzystnych wyników w ramach zaledwie jednej kolejki.

Oglądanie Legii dosłownie wybijającej futbol z głowy drużynie, która spogląda na resztę ligowej stawki w wysokości fotela lidera rozgrywek, było czystą przyjemnością dla zmysłów. Gdyby ten mecz zakończył się wynikiem dajmy na to 7:1 dla Legii, nikt nie mógłby uznać takiego rezultatu za niesprawiedliwy.

Cóż to była dziś za klasa Danijela Ljuboji, którego kunsztowne opanowanie piłki stworzyło nam szansę na zdobycie pierwszego gola, którego zdecydowanie, przytomność umysłu i chirurgiczna precyzja dały nam bramkę na 3:0. Co za wyczucie zademonstrował Janusz Gol, któremu jeszcze tydzień temu poświęciłem złośliwy akapit we wpisie po meczu z Górnikiem, a który dziś własnonożnie ustawił nas na wygranej pozycji przed upływem raptem kwadransa gry. Cóż to był za powrót do drużyny Inakiego Astiza, który nie tylko stawał solidnie niczył skała w obronie, ale też dobił Śląsk zacnej urody trafieniem na 4:0. Jakaż była dziś pewność Artura Jędrzejczyka, za obecność którego (ot, tak właśnie los chichocze z blogera!) jeszcze tydzień temu słałem gromy w stronę trenera Skorży, a który dziś na zimno mordował większość akcji Śląska prowadzanych lewą flanką, w dodatku czynił to już na wysokości linii środkowej boiska. Jakże imponujący był zapał i energia Kuby Rzeźniczaka, który obrzydził futbol Sebastianowi Mili, jakież wrażenie robi technika Rafała Wolskiego zademonstrowana przy podaniu z kornera do Nacho Novo, poprzedzającym naszego gola na 2:0, takie 'ochy i achy' można by dziś mnożyć w nieszkończoność.

Zrobiliśmy to co do nas należało, zrobiliśmy to w sposób godny poważnego kandydata do zdobycia mistrzostwa Polski.

Cieszy mnie również, że nie straciliśmy bramki przy wysokim prowadzeniu, osobiście nie cierpię chwil rozprężenia takich jak choćby podczas meczu z Arką w Gdyni w zeszłym sezonie, we Wrocławiu koncentrację w defensywie udało się zachować do końca, nie pozwoliliśmy Śląskowi uwierzyć, że można jakoś odwrócić losy tego pojedynku.

Co można natomiast powiedzieć o Śląsku? Najlepiej byłoby litościwie spuścić na występ wrocławian zasłonę milczenia, ale mimo wszystko trudno tak obcesowo potraktować niewątpliwy udział Dariusza Pietrasiaka w naszym dzisiejszym triumfie.

Przyznam, że w dziecięcych latach miewałem myśli, że moja miłość do Legii jest tak silna, że gdybym kiedyś był sędzią piłkarskim, bądź piłkarzem innej drużyny, w pojedynku z Legią nie mógłbym powstrzymać się od podjęcia działań dywersyjnych. Dariusza Pietrasiaka co prawda o bycie kryptolegionistą raczej nie podejrzewam, jednak za zagrania godne legijnego Wallenroda i ucieleśnienie moich szczeniackich marzeń, przynajmniej z mojej strony należy mu się skromne 'dziękuję'.

Teraz najważniejsze zadanie przed nami to nie zmarnować dzisiejszego zwycięstwa.

W kategoriach wymiernych zbliżyliśmy się do Śląska na dwa punkty, nie pozwoliliśmy wrocławianom na samotny marsz ku mistrzowskiej koronie, ale wciąż to oni są pierwsi, a my musimy gonić. Jeżeli nie będziemy pokonywać, nazwijmy to umownie, 'Górników Zabrze', strzelanina we Wrocławiu nie zda się na wiele.

W kategoriach niewymiernych dokonaliśmy brutalnego obnażenia słabości głównego kandydata do tytułu mistrza Polski. Ligo - ten twój potencjalny nowy król z Wrocławia jest... po prostu nagi. Bierzcie ich.

Brawo Legia!