Prezentacja, pożegnanie, sens

W ostatnich dniach miało miejsce kilka wydarzeń związanych z Legią, a nie dotyczących bezpośrednio zielonej murawy. Podczas weekendowego turnieju Deyna Cup zorganizowana została prezentacja drużyny, miało również miejsce pożegnanie Aco Vukovicia, wczoraj natomiast zaprezentowano koszulki, w których Legia będzie grać w nowym sezonie.

Zastanawiałem się czy warto w ogóle podnosić ten temat, obnażając własną małostkowość i skłonność do bezużytecznego, łatwego krytykanctwa. Snułem swego czasu rozważania na temat stosunku klubu do internetowych stron tzw. niezależnych i publicystycznych, dochodząc do wniosku, że ten stosunek nie może być przyjazny. No bo wyobraźcie sobie, że powstają portale zajmujące się tylko i wyłącznie waszą robotą, jej permanentnym ocenianiem, co gorsza podszytym oczywistą i irytującą dla fachowców ignorancją. Włącza taki dajmy na to gawin76 komputer po dniu ciężkiej pracy, a tam artykuły z pasją przekonujące, że na zajęciach prowadzonych tego dnia przez rzeczonego gawina teacher talking time przekraczał wszelkie dopuszczalne normy, poza tym ów  gagatek wymawia dyftongi bez należytej akademickiej staranności, pod artykułem natomiast, rzecz prosta, komentarze z absurdalnym zacietrzewieniem przekonujące, że Kowalski i Nowak prędzej pójdą uczyć się migowego, niż spróbują liznąć języka Szekspira pod okiem gawina76. Piękna wizja, nie ma co! Pociesza mnie myśl, że jeżeli od czasu do czasu uprawiam rozrywkowe czepialstwo, czynię to przynajmniej w zgodzie z samym sobą, nie zaś li tylko dla złośliwej uciechy.

Rzecz w tym, że do prezentacji i pożegnań organizowanych przez Legię można odnieść kolokwialne stwierdzenie 'zawsze coś'.

Po co w ogóle organizuje się prezentację drużyny? W dobie internetu każdy średnio rozgarnięty kibic wie, jak wygląda nowy nabytek zespołu, poza tym raczej interesują nas boiskowe wyczyny piłkarzy niż ich fizjonomia. Prezentacji przyświecają zatem najprawdopodobniej cele znacznie bardziej złożone niż proste pokazanie futbolistów publiczności. Może chodzi o nawiązanie i podtrzymanie więzi między piłkarzem a kibicem, może o poczucie przynależności, które ma szansę w momencie prezentacji obudzić się w nowych nabytkach klubu, a może o pieniądze, o wykorzystanie atmosfery przedsezonowego podniecenia i oczekiwania do zachęcenia kibiców do kupowania karnetów czy klubowych gadżetów. Lepiej zorientowani w tematyce mogliby zapewne wymienić jeszcze wiele powodów, dla których kluby na całym świecie organizują prezentacje, nie mam natomiast pewności, czy nawet ci lepiej zorientowani byliby w stanie wskazać cel przyświecający prezentacji zorganizowanej na Legii podczas Deyna Cup w minioną sobotę.

Przyznam szczerze, że gdyby istniał jakiś plebiscyt na najgorzej pomyślaną i przeprowadzoną prezentację drużyny, natychmiast zgłosiłbym sobotnie widowisko, jak mniemam, ze znacznymi szansami na zwycięstwo. Osobnik, który oparł swoją koncepcję na przeświadczeniu, że tuż po meczu Austrii z Fluminense, na godzinę przed meczem Legii z Partizanem, na stadionie będzie ilość widzów przydająca elementarnego sensu prezentacji, powinien jeszcze tego samego dnia otrzymać od swoich przełożonych nagrodę, najchętniej w postaci tekturowego pudełka wraz z sugestią możliwie szybkiego spakowania swoich rzeczy z biurka. Jeżeli mamy robić coś, co jest tylko podpatrzoną, karykaturalną imitacją, nie wspartą uwzględnieniem lokalnych warunków czy wręcz zwykłym pomyślunkiem, to po prostu tego nie róbmy, nie narażajmy się na śmieszność - bo i po co.

Podczas Deyna Cup żegnano też Aco Vukovicia. Ceniłem Vuko jako piłkarza, chyba jeszcze bardziej cenię go jako komentatora piłkarskiej rzeczywistości, nieodmiennie imponującego przytomnością umysłu, inteligencją oraz... wyborną polszczyzną. Ten akurat punkt programu został przeprowadzony całkiem sprawnie, pomijając ostentacyjną obojętność okazaną Vuko przez zaabsorbowaną swoimi sprawami 'Żyletę', co wyraźnie zepsuło efekt i zmusiło Wojciecha Hadaja do rozpaczliwego przekrzykiwania stadionu. Przyznam natomiast, zastrzegam, mocno subiektywnie, jako zadeklarowany przeciwnik wszelkiej pompy i pustych gestów, że honorowania Vukovicia pół roku po zakończeniu przez niego kariery, po prostu nie rozumiem. Czyżby miało ono spełniać rolę symbolicznych przeprosin?

Wreszcie wczorajsza kwestia nowych koszulek. Całkowicie abstrahując od oceny ich urody, pozostającej indywidualną sprawą, dzień prezentacji upłynął pod znakiem kilku dość komicznych falstartów. O ile mogę jeszcze zrozumieć, że przy okazji jakiejś zorganizowanej na Starówce sesji do Twittera 'wyciekło' zdjęcie Lucjana Brychczego w nowym trykocie, o tyle nie pojmuję jakim sposobem nikt, przekazując stroje młodym chłopakom, Danielowi Łukasikowi i Patrykowi Mikicie, nie przypomniał im, że oficjalne zaprezentowanie strojów światu zaplanowano na 20:15, w związku z czym, delikatnie rzecz ujmując, nie jest szczególnie rozsądne wklejanie zdjęć w nowych kompletach na Facebooka kilka godzin wcześniej.

'Zawsze coś' wiąże się z dbałością o organizacyjne szczegóły, z płynącym w świat przekazem informującym o profesjonalizmie, zaangażowaniu i staranności ludzi pracujących w Legii. Z tego względu, choć to wszystko tylko detale o znaczeniu mizernym w porównaniu z tym co dzieje się na boisku, każdą taką drobną organizacyjną wpadkę przyjmuję z irytacją, nie tracąc zarazem nadziei, że pewnego pięknego dnia 'zawsze coś' zostanie zastąpione równie kolokwialnym 'mucha nie siada'.