Janusz Gol adieu, adieu

Kolejna zmiana w kadrze Legii stała się faktem. Rosyjski zespół Amkar Perm to nowy pracodawca Janusza Gola. Przygoda Janusza z Legią trwała dwa i pół sezonu, w trakcie których Gol miał udział w trzech wywalczonych pucharach Polski, mistrzostwie kraju, a przede wszystkim w awansie do fazy grupowej Ligi Europy, do którego walnie się przyczynił, zdobywając w Moskwie pamiętną bramkę na 3:2.

Już choćby tylko za tamtą bramkę, Januszowi należy się ze strony kibiców Legii szacunek i życzliwa pamięć. To nie był zwykły mecz i zwykłe okoliczności, precyzyjna 'główka' po wrzutce Kuby Wawrzyniaka zajęła poczesne w historii pucharowych dokonań Legii, a Janusz Gol, chcąc nie chcąc, stał się symbolem tamtego triumfu.

Runda jesienna sezonu 2011/12 była zresztą chyba najlepszą w wykonaniu Gola w Legii. Wtedy Maciej Skorża wycisnął co mógł najlepszego z krytykowanego często ustawienia trójką zawodników w środku pomocy, a Janusz Gol zupełnie nieźle odnajdywał się w tamtej formacji, chyba nawet lepiej niż Ivica Vrdoljak i Ariel Borysiuk łącząc umiejętność prowadzenia działań destrukcyjnych z walorami ofensywnymi.

Niestety, Janusz nie poszedł krok dalej. Nie stał się wiodącą postacią drugiej linii Legii, nie był w stanie ustabilizować formy na wysokim poziomie, nie potrafił przełożyć jej na liczoną bramkami i asystami efektywność. Wiosną 2012 zawiódł tak jak cała drużyna, po przyjściu Jana Urbana stopniowo zaczął ustępować pola młodszym, Danielowi Łukasikowi i Dominikowi Furmanowi, a niedawne zakontraktowanie Helio Pinto oznaczało, że zadanie wywalczenia miejsca w pierwszym składzie Legii stało się chyba już ostatecznie zbyt trudne jak na możliwości zawodnika z 'piątką' na plecach.

Janusz Gol nigdy nie zasłużył sobie na gwizdy i buczenie z trybun. Może inaczej, w meczach, w których taka sytuacja miała miejsce, nie zasługiwał na nie bardziej niż inni zawodnicy. Uczestniczyłem zresztą w wielu kibicowskich sporach dość dobrze ilustrujących kontrowersje wobec Gola. W ich trakcie których można było spotkać się z tezami na temat wysokich piłkarskich umiejętności Janusza, nie popartych jednak ciężką pracą, za to hamowanych przez minimalizm, czy wręcz lenistwo, co, jak wiemy, z kibicowskiego punktu widzenia jest zbrodnią z gatunku tych najcięższych. Przeważnie ustawiałem się w opozycji do powyższych teorii, broniąc swojego punktu widzenia, zgodnie z którym Gol to dość przeciętnym piłkarz, który pewnego poziomu przeskoczyć nie mógł, niezależnie od pracy, jaką będzie wkładał w treningi czy zaangażowania w realizację boiskowych zadań. Nigdy nie odpowiadała mi myśl, że tak średni w moich oczach piłkarz miałby być centralną figurą w drugiej linii Legii. Jaka jest jednak piłkarska prawda o Januszu Golu, przyznam szczerze - nie wiem.

Wiem natomiast, że Gol reprezentował sobą mocno kontrowersyjny kierunek w polityce transferowej Legii. Był jednym z tych zawodników, którzy nie mogą aspirować do statusu gwiazdy, czy choćby zawodnika w  grze Legii kluczowego, nie reprezentując sobą także waloru młodości i perspektywiczności (także wymiarze transferowym), nie wspominając o posiadaniu statusu wychowanka. Czy Legia potrzebuje takich zawodników? Jeżeli tak, to jak wielu? Być może łatwość, z jaką Legia oddała Gola świadczy o tym, że nasz sztab dostrzega problemy, jakie potencjalnie mogą urodzić się z posiadania kadry napęczniałej od piłkarzy o podobnych umiejętnościach, skumulowanych na tych samych pozycjach.

Myślę że dobrze stało się, że Gol odszedł, dobrze tak dla personalnej przejrzystości układu sił w drugiej linii Legii, jak i dla niego samego. Przyjmuję jego odejście z czymś na kształt ulgi.

Powodzenia Janusz!