U raju bram

Przed piłkarzami Jana Urbana spotkanie mogące być ukoronowaniem zeszłosezonowych starań. Zdobycie mistrzowskiego tytułu to tylko krok na drodze do dalszych sukcesów, czytaj pieniędzy. Sum, które mają zapewnić dalszy rozwój klubu. Mecz czwartej rundy eliminacji Ligi Mistrzów to też szansa dla zawodników, okazja na nawiązanie do wielkich poprzedników, wspominanych na naszym stadionie do dziś.

Nie od dziś wiadomo, że współczesny futbol to biznes, co gorsza interes, w którym samo kopanie piłki schodzi już nieco na dalszy plan. Jasne, można szkolić, można wciąż tworzyć gotowych do gry piłkarzy, ale w końcu i tak wygrają Niemcy ci z pełną kiesą. Ewidentnym przykładem są kluby holenderskie, które już od lat nie odnoszą na europejskich boiskach sukcesów. Niby wciąż szkolą, wciąż ich młodzież jest pożądana wśród potentatów starego kontynentu, ale same kluby są jakby poza głównym nurtem pucharowych zmagań. Niestety, z nami jest jeszcze gorzej, zespoły znad Wisły są na szarym końcu futbolowego łańcucha. Jak na razie, ani systematycznie nie szkolimy, ani nie mamy pokaźnej sakiewki. Ot, ubodzy europejscy krewni na dorobku. W zasadzie można by stwierdzić, że wynik nadchodzącej szybkim krokiem rywalizacji może być tylko jeden.... gdyby nie jeden fakt, to wciąż piłka nożna.

Futbol – sport wciąż nieprzewidywalny, jedna z niewielu dyscyplin, gdzie kopciuszek nadal potrafi zlać światowego hegemona. Gdzie ten teoretycznie słabszy, może pokazać temu lepszemu gdzie raki zimują. Bo jakże inaczej traktować wczorajsze zwycięstwo Shakhtera Karagandy nad Celtami z Glasgow? Czy nawet bliższe naszej lidze, zwycięstwo w dwumeczu Śląska Wrocław z faworyzowanym zespołem z Bruggi. Faworyzowany Lech Poznań też miał pożreć kopciuszka z Litwy, jak się okazało... udławił się schodzonym laczkiem. Jak więc widać, wcale nie taki diabeł straszny jak go malują. Wygrać się da, trzeba tylko zagrać na najlepszym, dostępnym dla siebie poziomie. Tak zrobiliśmy grając nie tak dawno na stadionie Spartaka Moskwa, tak też powinniśmy zagrać na National Arenie, świątyni Steauy Bukareszt.

– „Przed nami życiowa szansa” mówi Jan Urban, ma rację i ważne jest, aby zdawać sobie z tego sprawę, ale też nie pozwolić się tej myśli sparaliżować. Zagrać swoje, zaprezentować to, co potrafimy najlepiej.

Oczywiście, Steaua Bukareszt jest ostatnio na fali, wygrywa swoje mecze, jakby nie zważając, na jakość swoich rywali. Z drugiej jednak strony, Legia to zespół wypoczęty, wracający do gry po przerwie, wciąż stosujący w swojej grze dużą rotację, szukający swojego najlepszego oblicza. Każda z drużyn ma, więc swoje atuty, obie potrafią grać piłką, obie potrafią zdominować swoich przeciwników. Obie potrafią odnieść przekonujące zwycięstwo. Natomiast cechą, niewątpliwie sprzyjającą zawodnikom gospodarzy jest doświadczenie. Podopieczni trenera Laurențiu Reghecampfa co roku grają w fazach grupowych rozgrywek Europejskich. Co ważne, Rumuni budują swój skład długofalowo, nie rozprzedają najlepszych zawodników, co sezon wprowadzając drobne korekty w składzie. Stabilizacja, to słowo klucz, to cel, do jakiego zmierza dopiero warszawski klub.

Nie oszukujmy się, splendor i sportowa sława, to ważna część widowiska piłkarskiego, jakim jest Liga Mistrzów, ale już chyba nawet dziecko wie, że nie najważniejsza. Gra się o pieniądze, o zbilansowanie budżetu, o zapewnienie finansów na przyszłe lata. O to by księgowy i udziałowcy z ITI wreszcie spali spokojnie. Awans do elity europejskiego futbolu to też prestiż, a ten w prosty sposób przekłada się na kolejne stosy banknotów. W postaci coraz wyższych sum transferowych, czy to w wysokości kontraktów reklamowych, lub praw telewizyjnych (w kolejnych latach). Nie dziwi więc, że rzekomy awans jawi się jako uchylone wrota do raju. Czy możemy się dziwić, że trenerzy, piłkarze, ale też i włodarze klubu z Łazienkowskiej 3 od tygodni o niczym innym nie mówią.

Tyle, że ta sytuacja nieco mnie martwi. Nie ukrywam, że w przypadku ewentualnego braku awansu, nieco obawiam się  rozczarowania. Tak powszechnego nad Wisłą narzekania. Podczas gdy powinniśmy doceniać to, co już udało nam się osiągnąć, przecież już teraz dokonaliśmy bardzo wiele. Wiemy już, że co najmniej do wiosny będziemy grać na europejskich boiskach, mierząc się z bardzo klasowymi przeciwnikami. Nic więc nie stoi na przeszkodzie, aby na tych podstawach budować klasę warszawskiej drużyny. Spokojnie planować kolejne etapy rozwoju projektu o dumnej nazwie Legia Warszawa. Wszak liczne przykłady pokazują, że zarobić pieniądze trzeba umieć, ale aby wydać je z głową trzeba umieć jeszcze więcej. A przecież do zrobienia jest sporo, akademia, skauting, reorganizacja pionu sportowego i w końcu coraz większa profesjonalizacja klubu. To cele, do których dążyć musimy i to niezależnie od tego czy ten najbliższy dwumecz wygramy czy nie. Bramy piłkarskiego raju już są uchylone i tylko od nas zależy jak to wykorzystamy.