Zmiany, zmiany, zmiany... w transferach?

Ledwo zamknęło się letnie okienko transferowe, a już trzeba myśleć o kolejnym. Wypowiedzi prezesa Leśnodorskiego na temat przyszłości polityki transferowej Legii, na temat skautingu, którym kieruje obecnie Michał Żewłakow, na temat funduszu, który ma jakoby wspomóc Legię przy transferach, zdają się sugerować, że dziać może się wiele. Czy na pewno?

Legia jest aktywnym graczem na rynku transferowym, przecież tylko ostatnie dwa okienka zaowocowały zakontraktowaniem aż ośmiu piłkarzy, którzy zasilili pierwszą drużynę. Transferom przychodzącym towarzyszyła sprzedaż Rafała Wolskiego i Artura Jędrzejczyka oraz wygaśnięcie kontraktów kilku zawodników na czele z Danijelem Ljuboją, reasumując - zastoju w transferowym interesie na pewno u nas nie ma. Działania Legii nie spotykają się jednak z wyłącznie życzliwym przyjęciem, kontrowersje budzi zasadność sprowadzania doświadczonych ligowców w charakterze uzupełnień składu (Tomasz Brzyski, Łukasz Broź), wielu obserwatorów uważa, że Dossa Junior i Helio Pinto, teoretycznie najpoważniejsze wzmocnienia Legii dokonane latem, w europejskich pucharach nie pomogli naszemu klubowi w stopniu, jakiego należało tego od nich oczekiwać, zastanawia także brak dostatecznej determinacji w kwestii sprowadzenia do Legii napastnika, który mógłby stać się alternatywą dla coraz starszego Marka Saganowskiego  i notującego niepokojące wahania formy Lado Dwaliszwilego. Politykę transferową Legii krytykuje nawet... prezes klubu, eksponując wagę czynnika przypadku, który stał za praktycznie każdym z ostatnich transferów i nie wzbraniając się przed użyciem pejoratywnie brzmiącego określenia 'partyzantka'. Skoro postawiono taką diagnozę, należy sądzić, że podjęte zostaną także środki zaradcze, zatem - będzie inaczej, lepiej, bardziej skutecznie.

Pytanie na ile wykonalna jest wizja Legii operującej na rynku transferowy w sposób na wskroś nowoczesny, efektywny, satysfakcjonujący nawet najbardziej wymagających komentatorów? Wszystkich oczekujących na moment, w którym Legia zacznie wydawać pieniądze jednocześnie z rozmachem i precyzją, odważnie, lecz w sposób starannie przygotowany i przemyślany, trzeba zawczasu przestrzec - nie będzie łatwo.

Po pierwsze, niezależnie od wszelkich werbalnych deklaracji, a nawet i faktycznie podjętych działań, Legia nadal znajduje się w przedmiotowym obszarze w położeniu dość niewdzięcznym. Z jednej strony mamy lokalny, polski rynek, który prawdopodobnie nie jest w stanie zaoferować takiej jakości, jaka nam się marzy, życząc sobie w dodatku za oferowany 'towar' cen niewspółmiernie wysokich w stosunku do umiejętności demonstrowanych przez stanowiących ów 'towar' futbolistów. 'Towar' zresztą również nie zawsze będzie zainteresowany zameldowaniem się w warszawskiej szatni, zwłaszcza jeżeli obrotny menedżer znajdzie mu klub może i słabszy, ale za to rywalizujący w jednej z silniejszych, bogatszych europejskich lig. W poszukiwaniu poza granicami kraju musimy z kolei zmagać się z szeregiem ograniczeń natury przede wszystkim finansowej, oczywiście nie tyle chodzi tu o kwoty, które należałoby wyłożyć, żeby zakontraktować klasowych piłkarzy, ale o ich płace. W częściowym obejściu tego problemu, czyli wyłowieniu piłkarzy o pożądanej charakterystyce, odpowiednich umiejętnościach i oczekiwaniach finansowych dostosowanych do naszych możliwości, pomóc mógłby efektywnie prowadzony skauting.

Tu jednak pojawia się wątpliwość druga. Stwierdzenie 'efektywnie prowadzony skauting' zasadniczo wyklucza posługiwanie się w tym kontekście perspektywą rundy, czy nawet sezonu. Skauting opiera się przede wszystkim na dobieraniu sprawdzonych, kompetentnych, zaufanych ludzi, na żmudnym przeczesywaniu kolejnych rynków, na dogłębnej analizie kandydatów do gry. Skoro wiemy już, że skauting w Legii praktycznie do tej pory nie istniał, wiemy też, że do wykonania jest iście mrówcza robota i niestety absolutnie nie można się nastawiać na jej błyskawiczne efekty.

Po trzecie, spójrzmy na obecną kadrę Legii. Na większości pozycji już teraz mamy przynajmniej po dwóch kandydatów do gry, a przecież wszyscy mamy nadzieję, że za chwilę miejsca w zespole będzie szturmować młodzież, czy to ta wypożyczana obecnie w Polskę, czy pozostawieni w Warszawie wychowankowie naszej Akademii. Dla kolejnych transferów potrzebna jest przestrzeń w szatni. Im więcej tych transferów, im lepsze jakościowo miałyby one być (ergo - nie dokonywane z myślą o rotacji, lecz o natychmiastowym wzmocnieniu pierwszej jedenastki), tym tej przestrzeni musi być więcej.

Wreszcie kwestia czwarta, budząca najpoważniejsze wątpliwości, jej następstwa wykraczają bowiem daleko poza to, co faktycznie zostało powiedziane. Chodzi rzecz jasna o poruszoną w wywiadzie dla 'Przeglądu Sportowego' sprawę funduszu wspomagającego transfery. Nawet biorąc poprawkę na dość luźny stosunek prezesa Leśnodorskiego do medialnych wypowiedzi, nie sposób przypuszczać, że sprawa została zasygnalizowana ot tak, bez żadnego sensu, tudzież stojącej za nią choćby wstępnej koncepcji. Nasuwa się natychmiastowe pytanie - po co nam fundusz? Jeżeli Legia zaczyna rozglądać się za możliwościami współfinansowania dokonywanych transferów, znak to oczywisty, że w takiej sytuacji wchodziliby w grę futboliści o wartości wyraźnie przekraczającej nasze obecne możliwości, czyli najpewniej od miliona euro w górę. Jest to wniosek wręcz sensacyjny, realizacja takiej koncepcji oznaczałaby bowiem, że w kwestii polityki transferowej, w związku z tym najprawdopodobniej także i płacowej, w klubie szykowany jest prawdziwy przewrót, być może podyktowany przeświadczeniem, że z uwagi na omówione wyżej ograniczenia, pod względem personalnym Legii będzie ciężko wykonać wyraźny jakościowy skok i dzięki temu regularnie łomotać do wrót wiodących do Ligi Mistrzów.

Od pomysłu do jego realizacji droga jednak nie zawsze krótka i gładka. Odrzucając ewentualność, że fundusz miałby prowadzić działalność filantropijną, pojawia się przecież delikatna kwestia rozliczeń finansowych między klubem a funduszem.  Polskie przepisy związkowe w sposób jednoznaczny wykluczają wszelkie rozwiązania opierające się na współwłasności kart piłkarzy, odpada zatem najbardziej naturalne zabezpieczenie interesów funduszu. W tej sytuacji wcielenie w życie całej konstrukcji wiązałoby się z karkołomnymi zabiegami prawnymi, ryzykownymi dla obu stron. Ponadto, patrząc na rzecz z perspektywy funduszu, inwestycja w sprowadzony do Legii materiał ludzki nie jawi się jako szczególnie obiecująca i perspektywiczna - za jakie maksymalnie sumy jesteśmy w stanie sprzedawać piłkarzy, jaka jest szansa, że sprowadzony do klubu delikwent dobije do tego maksimum i czy procent potencjalnego zwrotu może zrekompensować poniesione nakłady? Wątpliwości jest więcej, w zasadzie jest ich na tyle dużo, że w pomysł z funduszem wierzyć mi się za bardzo nie chce.

Wszelkie wysunięte wyżej argumenty nie powinny być interpretowane jako zwolnienie Legii z obowiązku dokładania starań w zakresie profesjonalizacji prowadzonej polityki transferowej, raczej jako niezbyt optymistyczną konstatację, że do tego, byśmy mogli ujrzeć realne efekty tej zmiany, trzeba będzie poprawy uwarunkowań zewnętrznych, poprawy w pewnym zakresie dokonanej przez nas samych, przy pomocy obecnie dostępnych środków. Natychmiastowych cudów nie oczekujmy.