Jesień 2013: Etap drugi

Przerwa reprezentacyjna za nami, co oznacza, że serwowana kibicom dawka piłki powraca do dobrej normy wyznaczonej przez potrzeby rywalizacji klubowej. Dzięki pokonaniu Molde i zakwalifikowaniu się do fazy grupowej Ligi Europy, Legię przed kolejną przerwą reprezentacyjną czekają intensywne trzy tygodnie, podczas których rozegramy pięć meczów ligowych i dwa w europejskich pucharach.

Przerwy reprezentacyjne wyznaczają chwile oddechu między kolejnymi etapami rywalizacji w sezonie 2013/14. Nie dla wszystkich co prawda ten oddech, obecni w Legii przedstawiciele reprezentacji narodowych różnych roczników, na czele z Michałem Żyro (dwa mecze dla drużyny U-21 Marcina Dorny!), nie mogli liczyć na prawdziwy 'reset', ale w kilku innych przypadkach można było mieć nadzieję na zaliczenie cennych jednostek treningowych, czy na podleczenie drobnych urazów.

Pierwszy, letni etap sezonu 2013/14 przyniósł Legii wymierne pozytywy. Po pierwsze udało się zrealizować plan minimum na tegoroczny start w europejskich pucharach, jakim było wywalczenie awansu do fazy grupowej Ligi Europy. Po drugie, mimo skupienia na meczach rozgrywanych w Europie i wiążącej się poniekąd z tym faktem intensywnej rotacji w obrębie pierwszej jedenastki, sierpień zakończyliśmy na pierwszym miejscu w tabeli Ekstraklasy. Ogólnie pozytywny stosunek do powyższych osiągnięć jest jednak podszyty delikatną nutą rozczarowania. Legia w Europie prezentowała się nierówno, nie imponując stabilną formą, a kluczową w walce o Ligę Mistrzów rywalizację ze Steauą Bukareszt przegrała przez fatalną niefrasobliwość zademonstrowaną przez dziesięć minut rozgrywanego na własnym stadionie meczu rewanżowego. W lidze w pierwszej fazie rozgrywek korzystaliśmy z dobrodziejstw wielce nam przychylnego terminarza, mimo to przytrafiły się dwie porażki, których z pewnością można było uniknąć, pierwsza ze słabym Ruchem Chorzów na wyjeździe (jedyne zwycięstwo Ruchu na sześć ligowych prób - właśnie z Legią) i druga z Lechią Gdańsk u siebie, gdzie zaprezentowaliśmy się jak gromada rozkojarzonych indywidualistów, a w defensywie desygnowaliśmy do gry parę Suler - Cichocki, która obecnie przeważnie strzeże dostępu do bramki... trzecioligowych rezerw.

Etap drugi wcale nie zapowiada się lżej. Jest wprawdzie rozłożony na krótszy czas, nie ma w nim meczów o takim znaczeniu, jak te z Molde i Steauą, jednak wyraźnie wzrośnie stopień trudności w krajowych szrankach, którym, skoro marzymy o ponowieniu próby awansu do Ligi Mistrzów już za rok, należy się obecnie zdecydowanie wyższy priorytet. Trzeba mieć w tych okolicznościach na uwadze, że jesteśmy polskim rodzynkiem na europejskich salonach, ligowi rywale będą, do czego zresztą zdążyliśmy się już przyzwyczaić, rzucać na Legię wszystkie siły, tymczasem my przed meczem z Górnikiem jedziemy na prestiżowy wyjazd do Rzymu, a istotny dla naszych losów w Lidze Europy pojedynek z Apollonem Limassol jest zaplanowany między meczami ze Śląskiem Wrocław i Wisłą Kraków. Nutę niepokoju wzbudza również świadomość, że Legia musiała bardzo szybko wkroczyć latem na dość wysoki poziom przygotowania do rywalizacji, zjawisko opadającej w pewnym momencie formy fizycznej wydaje się być trudne do uniknięcia, oby udało się zminimalizować jego skutki.

Oczekiwania wobec Legii są jednak wysokie - i muszą takie być. Status mistrza Polski zobowiązuje, podobnie jak przywilej reprezentowania kraju na międzynarodowej arenie. Jaki można nakreślić nowy 'plan minimum' na najbliższe tygodnie?

Liga Europy. 3-4 punkty. Grzechem byłoby nie podjąć rywalizacji o awans z naszej grupy, grupy skupiającej zespoły klasowe, o uznanej marce, ale z różnych względów możliwe do ukąszenia przez Legię, oczywiście Legię zdeterminowaną, skoncentrowaną, nie pozwalającą się stłamsić. Warunkiem niezbędnym do dalszego optymizmu jest pokonanie u siebie Apollonu Limassol. Przyznam, że nieco obawiam się, że Cypryjczycy zaprezentują futbol podobny do Hapoelu sprzed dwóch lat, styl dla nas niewygodny, dość chaotyczny, oparty na przewyższającym nas wyszkoleniu technicznym, że możemy podejść do tego meczu zbyt lekko i w efekcie srodze się oszukać, jednak powiedzmy sobie jasno - zwycięstwo z Apollonem u siebie to coś, czego od Legii zdecydowanie należy wymagać. Jeżeli natomiast chodzi o otwierający rywalizację w Lidze Europy mecz z Lazio, cóż, obiektywne porównanie piłkarskich potencjałów wypada dla nas, delikatnie rzecz ujmując, niezbyt korzystnie, ale jednak może zdarzyć się tak, że pojawi się szansa, którą trzeba będzie po prostu wykorzystać. Przypomnijmy sobie Lecha Poznań w rywalizacji z Juventusem sprzed trzech lat i ducha w Rzymie nie traćmy.

Ekstraklasa. 11-15 punktów. Odnoszenie zwycięstw na Łazienkowskiej to dla nas obowiązek, nawet mimo faktu, że przyjdzie nam zmierzyć się z mocnym jesienią Górnikiem Zabrze, który tylko na skutek własnej nieskuteczności nie zapewnił sobie niedawno pozycji lidera w pojedynku z Lechią w Gdańsku oraz ze Śląskiem Wrocław, który co prawda stracił Waldemara Sobotę, ale w osobach Paixao i Plaku oraz powracającego do wysokiej dyspozycji Przemysława Kaźmierczaka zyskał niebezpieczne atuty ofensywne. W kategoriach obowiązku należy rozpatrywać również wyjazdowe zwycięstwo ze zdezelowaną Koroną, mimo że ostatnio dwukrotnie musieliśmy opuszczać Kielce na tarczy. O pozostałe punkty trzeba będzie walczyć w Białymstoku i Krakowie, w obu przypadkach, z nieco odmiennych być może względów, należy nastawić się na ciężką przeprawę, ale zakładam w tych meczach minimum remisy.

Stabilizacja składu, uniknięcie poważnych kontuzji, poprawienie dyspozycji Pinto i Dwaliszwilego. Są to czynniki w pewnym stopniu powiązane z kwestiami, o których była mowa wyżej, z nierówną letnią formą całego zespołu i stosowaną rotacją. Przed rotacją  z pewnością nie uciekniemy, skazują nas na nią już w Kielcach urazy Wawrzyniaka i Bereszyńskiego, jednak chyba nie da się myśleć poważnie o osiąganiu wyników na miarę oczekiwań, nie koncentrując się w pewnym momencie na doskonaleniu zgrania, zrozumienia i boiskowych nawyków w obrębie wiodących ogniw pierwszej drużyny, uzupełnianych zawodnikami dobieranymi w systemie rotacji wedle aktualnych kadrowych możliwości i potrzeb rywalizacji z konkretnym rywalem. Kontuzje w Legii to temat drażliwy, coraz bardziej irytujący, zawodnicy z niewyjaśnionych przyczyn padają nam jak muchy, na tydzień, dwa, trzy, nie czuję się kompetentny, żeby podejmować próbę wyjaśnienia tego zjawiska, czy szukać jego rozwiązań, ale problem istnieje i nie można odwracać od niego wzroku. Z kolei jeżeli chodzi o Helio Pinto i Lado - kłopoty prześladujące tych zawodników uważam za nieprzyjemny cios dla koncepcji podnoszenia poziomu sportowego Legii przez wzmacnianie drużyny zawodnikami o umiejętnościach przewyższających aktualnie dostępny materiał, jeżeli nie jesteśmy w stanie optymalnie wykorzystać potencjału poszczególnych piłkarzy, z pewnością nie jest to dobry dobra wiadomość. Gdzie tkwią przyczyny takiego stanu rzeczy? Odpowiedź może być złożona (przekonuje o tych choćby kwestia ujawnionych przez Adama Dawidziuka problemów osobistych Pinto, mocno trzymajmy kciuki za Portugalczyka), wyciąganie wniosków i znalezienie odpowiedniej recepty to sprawa trenera, w każdym razie, nie ukrywam, życzyłbym sobie ujrzeć w drugim etapie sezonu tych zawodników wnoszących do gry Legii znacznie więcej niż w lipcu i sierpniu, w obu mocno wierzyłem, wierzę w nich nadal.

Śledźmy zatem drugi etap walki Legii o jak najlepsze wyniki osiągane w bieżących rozgrywkach, śledźmy z entuzjazmem, przecież wracają zastrzyki adrenaliny związane z kolejnymi meczami rozgrywanymi przez Legię, także z wiarą, przecież, z całym szacunkiem dla znakomitej większości naszych najbliższych rywali, to oni powinni obawiać się nas bardziej niż my ich. Do dzieła, Panowie.