Ucieczka spod stryczka

Wojewoda Mazowiecki nie zamknął stadionu Legii ani na całą rundę jesienną, co złowieszczo przepowiadali niektórzy, ani nawet na arcyciekawie zapowiadający się niedzielny mecz ligowy z Górnikiem Zabrze.  Sytuacja, z którą mamy w tym przypadku do czynienia jest z jednej strony dobrze nam już znana z autopsji, z drugiej strony pod pewnymi względami precedensowa.

Sprawa ujrzała światło dzienne w zeszłym tygodniu, kiedy Legia wstrzymała sprzedaż biletów na mecz z Górnikiem Zabrze, dając do zrozumienia, że spodziewa się decyzji administracyjnej zakazującej zorganizowania meczu z udziałem publiczności. Przez kilka dni napływały różne sygnały. Niektóre z nich od początku utrzymywały, że wojewodzie chodzi o doprowadzenie do sytuacji, w której wszystkie mecze rozgrywane przez Legię na Łazienkowskiej będą ponownie uznane za mecze wysokiego ryzyka oraz o przedstawienie przez Legię konkretnego planu postępowania wobec zdarzających się na naszym stadionie naruszeń przepisów prawa. Prawdziwa bomba wybuchła jednak w niedzielę, kiedy tygodnik Wprost zamieścił na swojej stronie internetowej zapowiedź artykułu dowodzącego, że w całej sytuacji nie chodzi wcale o status meczów rozgrywanych przez Legię w Warszawie, lecz o to, że Jacek Kozłowski rozczarował się współpracą z prezesem Legii, Bogusławem Leśnodorskim, którego nie uważa już za partnera w dyskusji, lecz za człowieka 'Żylety', a nasz stadion zamierza zamknąć, uwaga, do końca rundy jesiennej.

Ten apokaliptyczny wariant nie ziścił się, tymczasem przez kilka wypełnionych spekulacjami dni zdążyliśmy już wrócić do doskonale nam znanego punktu, w którym część kibiców złorzeczy na policję i wojewodę, nie dostrzegając merytorycznego sensu w zamykaniu stadionów, dostrzegając za to rażącą dysproporcję pomiędzy przewiną a zastosowanym środkiem interwencyjnym oraz doszukując się w podejmowanych decyzjach inspiracji politycznych i próby zbicia kapitału politycznego na walce z rzekomym stadionowym chuligaństwem, inna część kibiców ma natomiast za złe swoim 'braciom po szalu', że mając świadomość delikatnej sytuacji, w jakiej znajduje się będący na cenzurowanym klub, nie potrafią odmówić sobie racowisk i blokowania stadionowych dróg ewakuacyjnych, narażając tym samym Legię na straty finansowe, a pozostałych kibiców na potencjalny dyskomfort oglądania meczów sprzed ekranu telewizora.

W porównaniu z poprzednimi uwarunkowaniami zmienił się w zasadzie tylko jeden element układanki – wzajemne relacje na linii klub - kibice. Trudno wyobrazić sobie, żeby kibice mieli teraz zacząć protestować na złość Bogusławowi Leśnodorskiemu, wypominając klubowi, że nie broni ich interesów, czy wręcz prowokuje działania konfrontacyjne. Prezes Leśnodorski potrafił przecież zdobyć się na gesty takie jak pozbycie się skonfliktowanego z fanami Bogusława Błędowskiego, potrafił w publicznych wypowiedziach stanąć po stronie kibiców, co w obecnych czasach jest ewenementem, w dodatku obciążonym pewnym ryzykiem, potrafił wreszcie mocno wesprzeć kibiców w pomyśle na organizację dopingu podczas meczu ze Steauą Bukareszt. O dziwo, tym razem to nie kibicowskie przewiny, lecz organizacyjne zaniedbania ze strony klubu popełnione właśnie w trakcie meczu ze Steauą o mały włos nie doprowadziły do zamknięcia Pepsi Areny. 

Nasz prezes i jego podwładni z pewnością mają świadomość, że klub nie rozpoczął zupełnie nowego życia wraz z momentem objęcia przez Bogusława Leśnodorskiego stanowiska szefa całego przedsięwzięcia, że Legia ciągnie za sobą bagaż wieloletnich doświadczeń w rozmaitych aspektach związanych z sytuacją na trybunach, że stosunek świata polityki i mediów do kibiców piłki nożnej w Polsce stawiał nas już, nadal stawia i zapewne jeszcze wielokrotnie będzie stawiał w niezbyt wygodnym położeniu. Zapominać o tym to nieroztropność, nie sposób przecież liczyć na to, że szczęśliwa ręka prezesa i jego dar przekonywania rozwiążą wszystkie problemy.

Jeżeli zatem prawdą jest, że klub zaniedbał kwestie tak banalne jak przygotowanie dróg dla pojazdów pogotowia czy straży pożarnej, jeżeli prawdą jest, że przepływ kibiców między trybunami odbywał się w sposób 'hurtowy' i 'całkowicie niekontrolowany', to trzeba sobie niestety powiedzieć, że dopuszczając się takich zaniedbań, klub wystawił się na strzał zdecydowanie zbyt łatwo (nikt nie wmówi mi, że nawet w obliczu chaotycznych przygotowań do meczu ze Steauą, były to kwestie nie do załatwienia), dostarczając policji i wojewodzie wygodnego pretekstu do wkroczenia z raportami, łajankami i groźbami. Nawiasem mówiąc, abstrahując na moment od wszelkich administracyjnych konsekwencji, utrata kontroli nad stanem zapełnienia konkretnej trybuny jest jednym z najcięższych grzechów, które może popełnić organizator. Na szczęście to już nie te czasy, kiedy kraty oddzielające trybuny od boiska potrafiły przemienić zatłoczone sektory w śmiertelne pułapki, ale samo skojarzenie powinno działać w sposób wystarczająco odstraszający.  

Oczywiście nie sposób nie wziąć pod uwagę wyjątkowości sytuacji, która wytworzyła się przed meczem ze Steauą, nie sposób nie dostrzec imperatywu, który sprawił, że klub świadomie podjął ogromne ryzyko organizacyjne, żeby w trudnej sytuacji spowodowanej decyzją o wyłączeniu z użytkowania Trybuny Północnej, zapewnić piłkarzom doping w obliczu historycznej szansy na awans do Ligi Mistrzów. Nikt nie musi wstydzić się tamtej nadziei, spontaniczności, tamtych wysiłków, żeby maksymalnie wspomóc Legię, wszyscy powinni być dumni, że zaufanie okazane sobie wzajemnie przez klub i kibiców, nie zostało zawiedzione. Ale jeżeli przy tej okazji w jakimś momencie strzeliliśmy sobie z kolta w stopę niczym greenhorn z powieści Karola Maya, cóż, nie ma sensu krzyczeć, że na dachu sąsiedniej kamienicy przyczaił się na nas snajper terrorysta i to on wypalił. Gdyby wojewoda Kozłowski zamknął stadion na mecz z Górnikiem, trzeba byłoby to po prostu wziąć 'na klatę'.

Ku powszechnemu zaskoczeniu, wojewoda Legii jednak nie zamknął, mimo że miał nas na widelcu. Dlaczego? Tego zapewne szybko się nie dowiemy, możemy jedynie snuć domysły:

- wedle koncepcji ambicjonalnej Jacek Kozłowski nie mógł pozwolić na to, żeby powstało wrażenie, że jest ciągle ogrywany przez Bogusława Leśnodorskiego, a na Legii jawnie się go lekceważy, postanowił skorzystać z okazji, żeby przypomnieć o swojej władzy i pokazowo postawić na swoim w kwestii organizacji meczów jako imprez podwyższonego ryzyka,

- wedle koncepcji mocarstwowej Jacek Kozłowski wystraszył się konsekwencji swojej decyzji, wściekłości kibiców Legii, może i właścicieli naszego klubu,

- wedle koncepcji optymistycznej wszystko było burzą w szklance wody, raporty na serio wystraszyły wojewodę, padło kilka mocnych słów, jednak zawarte w raportach treści okazały się przejaskrawione lub wręcz upadły w konfrontacji z rzeczywistością,

- wedle koncepcji spiskowej cała afera, łącznie z artykułem we Wprost, była elementem nakreślonego wcześniej planu, zgodnie z którym Jacek Kozłowski wraz ze stojącym za nim ugrupowaniem politycznym miał zyskać kilka punktów popularności wśród sympatyków Legii (patrzcie, tak nabroiliście, a my wam to darujemy),

- wedle koncepcji zdroworozsądkowej wojewoda nie chce żadnych problemów na Legii, sprawa nie zaprząta jego uwagi, zamierzał dla świętego spokoju przychylić się wreszcie do wniosku policji, przedstawicielom Legii udało się jednak przekonać wojewodę, że sytuacja z meczu ze Steauą była wyjątkowa, a wskazane zaniedbania już się nie powtórzą

Koncepcje podano w kolejności alfabetycznej, zapewne dałoby się je uzupełnić o jeszcze kilka liter alfabetu. Oczywiście z kibicowskiego punktu widzenia najważniejsze jest, że będziemy mogli ruszyć w niedzielę na stadion.

Tym razem (jeszcze?) sport się obronił.