Dziwna jest ta... piłka

„Dziwny jest ten świat” śpiewał Czesław Niemen, trzeba przyznać, że nie sposób polemizować ze słowami autora. Faktem jest, że otaczający nas świat jest dziwny, ale muszę dodać coś od siebie... efekt moich wieloletnich obserwacji, futbol jest jeszcze dziwniejszy. Teoretycznie prosty sport, kawałek skóry, dwie bramki i około dwudziestki facetów w bojowych nastrojach. Co w tym może być trudnego.

Kiedyś było łatwiej, jak powiedział Gary Lineker opisując fascynującą nas dyscyplinę – „Piłka nożna to taka gra, 22 facetów ugania się za piłką, ale na koniec wygrają Niemcy” i wszystko było jasne. Jednak gdzieś w międzyczasie wszystko się poplątało, w efekcie czego coraz częściej łapię się na tym, że im więcej oglądam, a potem czytam o tym co oglądałem, tym mniej rozumiem. Coraz częściej odnoszę wrażenie, że nie ogarniam, dlaczego dany piłkarz zagrał dobrze, a dlaczego fatalnie. Czy na postawę piłkarza wpływa ilość celnych podań, udanych akcji, czy wpływ na grę swojej drużyny. A może jednak o wszystkim przesądza wynik końcowy. Coraz częściej zadaje sobie pytanie, o co do cholery w tej piłce chodzi. Właśnie dlatego piłka nożna to piękny, ale jakże dziwny sport, weźmy na ten przykład czwartkowy mecz Legii Warszawa w Lidze Europy.

Legia wyszła na smutny stadion przy Łazienkowskiej 3 bardzo skoncentrowana, jej zadaniem było nie dopuścić rywali do jakiejkolwiek pozycji strzeleckiej. Sama zaś co i rusz miała konstruować akcje zaczepne. Warto zauważyć, że wielkie ryzyko podjął trener „Wojskowych”, wiedząc o predyspozycjach graczy Apollonu dokonał kilku ryzykownych, ale udanych roszad. Doskonale spisujący się na środku defensywy Kuba Rzeźniczak został przesunięty na prawą stronę, z bardzo czytelnym, ale jakże ważnym zadaniem, powstrzymać niezwykle szybkiego Papoulisa Fotisa. Z podobnym zadaniem na lewą stronę boiska został desygnowany Kuba Wawrzyniak. Piłkarz co prawda po kontuzji, ale zdecydowanie pewniejszy w defensywie niż świetny ostatnio Tomasz Brzyski, miał zatrzymać argentyńskiego internacjonała Gastona Sangoya. Do tego wszystkiego w środku zagrać miał kolejny rekonwalescent Dossa Jubior. Oczywiście i on miał coś do zrobienia, miał powstrzymać Roberto, mało zwrotnego, ale za to silny hiszpańskiego napastnika gości.

No cóż, dziś już wiemy ryzyko się opłaciło. Legia od samego początku dominowała, w 6. minucie meczu świetne podanie Radovicia wykorzystał Ojamaa. Jego piękny strzał pod poprzeczkę mógł, ale nie podłamał przyjezdnych. Jedna z nielicznych kontr (a może nawet pierwsza groźna akcja Cypryjczyków) skończyła się zaskakującym gwizdkiem sędziego, ten zmylony decyzją asystenta wskazuje na jedenasty metr przed bramką Legii. 23. minuta i mamy remis. Legioniści są jednak pewni swego, kolejne ataki, przynoszą kolejne zagrożenia pod bramką gości. Nic więc dziwnego, że szarża Estończyka kończy się doskonałą centrą i po główce Dvaliszviliego (cóż za odwaga trenera, postawić na nie w pełni przygotowanego piłkarza) Legia wychodzi na prowadzenie. Jest 32. minuta meczu i nic nie wskazuje na to, że rywale mogą się podnieść. Piłkarze Urbana panują na boisku, zupełnie nie dopuszczając gości na przedpole Skaby. Za to udanie wyprowadzają kolejne akcje, w 45. minucie, gdy tuż przed gwizdkiem na przerwę Michał Żyro genialnie zagrywa do wbiegającego w pole karne Ojamy. Strzał z siódmego metra obok rozpaczliwie interweniującego bramkarza. Wynik do przerwy, 3:1 i wszystko w tym meczu wydaje się jasne.

Druga połowa nie różniła się zbytnio od pierwszej, rywale przestali już nawet rozgrywać, zamiast tego każda piłka posyłana jest do wysuniętych skrzydłowych lub osamotnionego napastnika. O dziwo, strategia ta, przyniosła nieoczekiwany skutek. Futbolówkę w środku stracił Michał Żyro (niedopuszczalny błąd młodego zawodnika), długie podanie i strzał Songoya obok interweniującego Skaby. To niemożliwe, ale wydawało się jakby bramkarz usunął się z toru lotu piłki. Jeden błąd to nie tragedia, a 55. minuta to nie koniec meczu. Szczególnie, że zawodnicy Urbana wyglądają na wściekłych. No i proszę, Legia szybko odpowiada na cios zawodników z Limassol, w 59. minucie, rzut rożny wykonuje Michał Żyro, a Tomasz Jodłowiec, udem pakuje piłkę do siatki. „Wojskowi„ znów pokazali to, do czego nas przyzwyczaili, nieustępliwość i walka do końca. A to jeszcze nie koniec, 62. minuta, podanie Radovicia i po strzale Żyro piłka minimalnie mija spojenie słupka z poprzeczką. Mogło być 5:2, to byłby już pogrom. Z tym, że Legionistom wciąż mało, kolejny korner, znów dobre dośrodkowanie Żyry, do piłki wyskoczył Dwaliszwili, jednak piłka pofrunęła tuż nad poprzeczką, to mogła być piękna bramka! Goście z Cypru nie istnieją, bezradnie przyglądają się kolejnym strzałom piłkarzy Legii. Jeszcze strzał Dominka Furmana (84. minuta), główka Michała Kucharczyka (86. minuta) i sędzia kończy to świetne widowisko. Cieszą się piłkarze Legii, zadowolony jest trener Urban. Ryzykował wiele, ale okazało się, że gra była warta świeczki. Gdyby nie słabsza skuteczność jego podopiecznych bramkarz gości mógłby z sześć razy wyjmować piłkę z siatki. A to mogłoby się skończyć jakąś fobią.

Niestety, powyższa relacja to tylko rzeczywistość alternatywna. Niewiele brakowało, by właśnie tak wyglądał opis czwartkowego spotkania. Jak było naprawdę, dobrze wiemy. Ale, ale, spójrzmy jeszcze raz na to podsumowanie. Już na pierwszy rzut oka rzuca się jedno, duża ilość stworzonych przez legionistów sytuacji (a nie wypisałem wszystkich) i jedna, fatalna w skutkach pomyłka. I tu nasuwa się może i dość dziwne, ale za to jakże ważne pytanie; Czy gdyby Henrik Ojamaa lepiej ułożył stopę (co najmniej dwukrotnie), gdyby strzały Tomasza Jodłowca i Michała Kucharczyka nie trafiły w bramkarza, a do siatki. W końcu gdyby nie ekwilibrystyczne wybicie piłki znad głowy Vlado Dvaliszviliego, to nadal czytalibyśmy dzisiaj te wszystkie przewijające się w prasie komentarze? Czy te wszystkie zarzuty wobec Jana Urbana i słabość poszczególnych jego piłkarzy byłaby aż tak eksponowana? Czy gdyby „Jodła” i „Lado” trafili po świetnych rzutkach z rzutów rożnych wykonywanych przez Michała Żyro (w tych pudłach żadnej winy podającego nie ma) to nadal bylibyśmy światkami nawoływania o Tomasza Brzyskiego? Gazeta Wyborcza zebrała dzisiejsze tytuły; "Legia tragedia", "Mistrzowie własnego podwórka", "Bez kibiców, ambicji i zwycięstwa", "Legioniści poznali miejsce w szyku", "Dziwaczne eksperymenty Urbana". Czytam i zadaję sobie kolejne pytania, czy rzeczywiście było aż tak źle? Czy faktycznie ktoś nam pokazywał miejsce w szyku? Czy naprawdę widziałem Legię bez ambicji? I w końcu, czy faktycznie byłem światkiem dziwacznych eksperymentów Jana Urbana? A nie przemyślanej taktyki na mecz z poważnym europejskim rywalem?

Bo jeśli tak, jeśli to co czytam to realna ocena wczorajszego pojedynku, to zastanawia mnie jedno. Co by się w dzisiejszej prasie działo, gdyby jednak Estończyk Ojamaa minimalnie lepiej ustawił tą stopę, gdyby „Lado” trafił głową, gdyby Jodłowiec z Kucharczykiem trafili kilka centymetrów w prawo, lub lewo od interweniującego bramkarza? Czy mogłoby się okazać, że wszyscy czytalibyśmy tą właśnie relację, którą przytoczyłem wyżej? A w nagłówki prasowe wyglądałyby tak: "Genialna Legia", "Mistrzowie potwierdzają swoją klasę w Europie", "Bez kibiców, ale ambicji starczyło do zwycięstwa", "Legioniści pokazali miejsce w szyku", "Doskonałe taktyczne eksperymenty Urbana" Tylko w takim razie, ile są warte te dzisiejsze tytuły? Idąc dalej, jaka jest waga tych wszystkich „eksperckich” analiz. I w końcu, ileż warte jest zżymanie się na grę Vrdoljaka, Żyro, Pinto, Dvaliszviliego, czy Radovicia jeśli koniec, końców okazuje się, że finalna ocena ich starań i tak zależała od ułożenia stopy Ojamy lub od siły strzału Kucharczyka? Ok, kibiców jestem w stanie zrozumieć, oczekiwania i emocje, wreszcie zachwiana wiara we własny klub, w ukochaną drużynę. To wszystko to musi naleźć jakiejś ujście, ale czy naprawdę nie ma nikogo, żadnego eksperta, który byłby na tyle odważny by nie popłynąć z prądem? By nie przyłączyć się do tej chordy rządnych krwi krytyków, bo tak jest łatwiej, bo to „się czyta”. Nikogo, kto byłby w stanie dokonać realnej analizy wczorajszego meczu i wskazać rzeczywiste przewiny, ale też zwrócić uwagę na oczywiste pozytywne momenty w meczu z Apollonem. A przecież tak jak tych pierwszych było niemało, tak i tych drugich nie sposób było nie zauważyć.

Pewnie dlatego, tak siedzę, czytam te wszystkie opinie, oraz relacje i po raz kolejny łapię się na tym, że nie rozumiem tego sportu. Czy faktycznie liczy się tylko końcowy wynik? bo już nawet nie czysta statystyka. Przecież wedle tej ostatniej to Legia była zespołem zdecydowanie lepszym, a rywal właściwie nie istniał. Jednak to goście wyszli zwycięsko, ale czy znaczy, że wychodziło im wszystko, a naszym nic? Mając to wszystko na uwadze, zaczynam się zastanawiać; a może jest jednak tak, że to nie tytuły w prasie kreują piłkarską rzeczywistość, a wydarzenia na boisku? I może, ku ogólnemu zdziwieniu, zdecydowanie bardziej powinniśmy ufać temu co widzimy, niż kolejnym ekspertom i fachowcom rozpisującym się o świetności bądź tragizmie tego, czy innego piłkarza lub trenera. Oczywiście nie chodzi o zakłamywani rzeczywistości, Apollon Limassol wygrał to spotkanie i chwała mu za to, ale czy to oznacza, że „pokazał Legii miejsce w szyku”? Nie sądzę. Przynajmniej ja oglądając wydarzenia na smutnym, pustym, stadionie przy Łazienkowskiej 3, odniosłem zupełnie inne wrażenie. Legia Warszawa nie zagrała wybitnie, być może był to najgorszy jej występ od kilku spotkań, ale jestem przekonany, że na 10 takich konfrontacji, co najmniej 8 rozstrzygnęłaby na swoją korzyść. A wtedy Jan Urban po raz kolejny okrzyknięty by został cudotwórcą. Niestety trafił się jeden z tych dwóch, a trener legionistów został nieudacznikiem i dziwakiem. A ja wciąż mam wrażenie, że niezwykle dziwny jest ten futbolowy świat.