Kto tu rządzi, Filip czy jego dzieci?

Jeśli tytułowe pytanie odnieść li tylko do samego klubu, odpowiedź jest aż nadto oczywista. Ilość zmian jakie dokonały się za krótkiej przecież jeszcze kadencji prezesa Leśnodorskiego jest iście oszałamiająca i, co ważniejsze, właściwie wszystkie zostały oceniane wysoko in plus.

Dla przypomnienia: Zmiana na stanowisku dyrektora sportowego, czyli szybkie i bezceremonialne pozbycie się Marka Jóźwiaka. Całkowita rewolucja w sztabie medycznym. Odszedł ten, który zdawać by się mogło nigdy nie odejdzie. Wprowadzenie dietetyka, reorganizacja struktur akademii, choćby tylko te przykłady mówią jasno - w klubie rządzi Filip i to bezdyskusyjnie.

Jeśli jednak przyjrzymy się stosunkom na linii klub - kibice, to już odpowiedź na tytułowe pytanie prosta nie jest.  Prezes Leśnodorski w jedynym z ostatnich wywiadów powiedział jasno, że z drogi dialogu nie zejdzie, jak i innej drogi by nie obrał. Czytelna i prosta w wymowie deklaracja.

Trzeba więc spytać czy obrona polityka pomaga prezesowi w realizacji podobnego zarządzania jak ma to miejsce na polu sportowym? Czy przeciwnie, jest wodzony za nos, a swoją politykę realizują kibice? Zacznijmy od początku. Kibice domagają się zwiększenia ilości bramek przy wejściu na Żyletę i odwołania znienawidzonego szefa ochrony, pana Błędowskiego. Dostają i jedno i drugie, choć lekko rozłożone w czasie. Co w zamian ? Można napisać, że nic ale można też napisać - sporo. Najważniejsze, że prezes zyskuje sympatię, początki zaufania, znikają petardy hukowe.

Następnie następuje okres wzajemnego budowania relacji, rozmowy, o których mało a właściwe nic nie wiemy, działania czysto 'piarowe', jak np. wizyta w sektorze naszych wyjazdowiczów na meczu z Ruchem. Wszystko gra a prezes swój chłop. Mistrzostwo Polski i feta. Niby oficjalne uroczystości na Agrykoli, ale kibice dopinają swego i odkryty autokar razem z prezesem jedzie Nowym Światem, Krakowskim Przedmieściem, aby stanąć pod kolumną króla Zygmunta III Wazy. Prezes uległ? Niby tak, bo raz zgodził się pod presją kibiców zawitać na pl. Zamkowy, przez co złamał ustalenia z Ratuszem, a dwa wystawił do wiatru tych wszystkich, którzy bezskutecznie oczekiwali na przejazd drużyny wyznaczona trasą o wyznaczonej porze. Wszystko to prawda, ale prawdą też jest, że nie ziściły się katastroficzne wizje spalonego Starego Miasta, powybijanych witryn i ogólnie sodomy i gomory. Więc kto tu rządzi, Filip czy jego dzieci?

Po wakacyjnej przerwie kibice zaczynają z wysokiego C. Znienawidzonemu klubowi bez walki na boisku w Łomiankach  sprezentowali punkty. Jest szum, ale prezes zgodnie z prawdą mówi - moi kibice to byli w Katowicach na meczu w ramach Pucharu Polski z tamtejszym Rozwojem. Zarówno on, jak kibice wychodzą z całego zamieszania jednak obronną ręką, a Polonia od tego czasu musi radzić sobie sama. Powtórki z rozrywki nie było i pewnie już nie będzie. Teraz przychodzi najczarniejszy okres polityki pana Leśnodorskiego związanej z kibicami. Ktoś napisze poległ jak dwa plus dwa jest cztery, i trudno będzie nie przyznać mu racji. Najwyższe finansowe kary w historii klubu, straty spowodowane zamknięciem stadionu, ogólne wrażenie klubu opanowanego przez rasistów i kogo tam jeszcze. Do tego Rzym i Janusz Waluś, modły i nerwowe czekanie jaka będzie interpretacja. Prawicowe blogi chwalą dzielnych "kibiców", w  klubie się modlą, nie tykają tematu, cisza która miała pomóc, tak wyglądały ostatnie dni.  Polityka prezesa legła w gruzach? Chyba jednak nie do końca, bo cóż się dzieje? Wcześniej już znikają flagi, które przecież tu były 20 lat! Dwadzieścia długich lat a nikt nie mógł nic. Mają wisieć i nie na bata (Waluś w Rzymie nie planowany, zaskoczenie i konsternacja, raczej nie przewieziony przez naszych). Powiecie -  to nie prezes, to UEFA, zgoda, ale tylko częściowa. Złote góry temu prezesowi, który nawet przy tak stanowczych działaniach UEFY, przeprowadziłby cały zabieg równie bezboleśnie. Żadnych protestów, milczących trybun czy wyprowadzania kibiców ze stadionu, nic. Jeśli do tego dołożymy fakt, że ktoś w klubie nie doczytał lub źle interpretował nowe wytyczne europejskiej organizacji, przez co reakcja klubu była opóźniona, to już raczej wielu ochoczo nie krzyknie, że rządzą dzieci.

To wszystko jednak nic. Chyba po raz pierwszy od niepamiętnych czasów kibice poczuli się nieswojo, w poczuciu winy, zrozumieli, nie wiem, ale zorganizowali zbiórkę na rzecz klubu, współdziałając z nim ściśle. Stawiam dolary przeciw orzechom, że jeszcze rok temu próbujący wcielić podobną akcję w życie zostaliby pogonieni z Żylety, wyzwani od zaplutych karłów reakcji i wykluczeni ze środowiska, z radą aby dołączyć do Senatora.

Pytam więc panowie szlachta i panie szlachcianki jeszcze raz: Kto tu rządzi, Filip czy jego dzieci?

'Senator' Krzysztof Kaliszewski