Sukcesy i wyzwania

Znów jest głośno o legijnej młodzieży i to z wielu powodów. Do jednego zdążyliśmy się już przyzwyczaić. Legia jak co roku wypuściła na świat kolejnego zawodnika wychowanego we własnej akademii. Przy czym słowo „wypuściła” nie najlepiej odzwierciedla pieniądze jakie zainkasował klub ze stolicy.

Dla stołecznych działaczy najważniejszy jest fakt, że Dominik Furman to kolejny po Maćku Rybusie, Arielu Borysiuku i Rafale Wolskim produkt „made in akademia Legia Warszawa”.

Tak, tak, Maciej Rybus, Ariel Borysiuk, Rafał Wolski, Dominik Furman, 3 lata i suma 10 milionów euro robi (bo musi) wrażenie. Nic więc dziwnego, że system szkolenia jaki powstał przy Łazienkowskiej 3 jest obiektem wielu zazdrosnych spojrzeń. Klubów przykładnie pracujących z młodzieżą jest znacznie więcej, ale to włodarze Legii potrafili zamienić szkolenie w bardzo intratny interes. A przecież w obecnym składzie tychże młodziaków jest więcej. Oczy skautów bacznie obserwują poczynania Michała Żyro, Kuby Koseckiego czy choćby Daniela Łukasika (mówi się, że gdyby nie kontuzja to już by go w stołecznym klubie nie było) , a jest jeszcze Bartosz Bereszyński, którego gra przykuwa coraz większą uwagę. Jest to kolejny, ewidentny znak, że drogą jaką obrali jest nadzwyczaj słuszna.

Dlatego też, nie dziwi wcale podejście nowych właścicieli, dla których rozwój akademii stanowi jeden z najwyższych priorytetów. Oczywiście Legia to klub piłkarski, dlatego sukcesy są bardzo ważne, w końcu to właśnie o nie chodzi w sportowej rywalizacji. Jednakże stały dopływ młodych, zdolnych chłopaków gwarantuje utrzymanie odpowiedniego poziomu drużyny jak i klubowych finansów. Niestety życie to nie bajka, więc i w tym pięknym, niemalże doskonałym świecie dostrzegam pojawiające się niebezpieczeństwa. Coraz częściej odnoszę wrażenie, że tak naprawdę to my nie bardzo wiemy co z tą akademią zrobić. Może nie tyle z samą akademią, co z jej „owocami”.  Dotychczasowe sukcesy sprawiły, że uwierzyliśmy tak już będzie zawsze. A każdy kolejny rocznik powinien „wyprodukować” kilka kolejnych gwiazdek, te zaś zapewnią dopływ środków do klubowej kasy.

Apetyt rośnie w miarę jedzenia, a włodarze klubowi pragnąc jak najszybciej powtórzyć dotychczasowe sukcesy naciskają na kolejnych trenerów - młodzież ma być szkolona i już, a wprowadzanie kolejnych młodych graczy do zespołu to obowiązek sztabu szkoleniowego. Bardzo źle pod tym względem oceniano Macieja Skorżę, choć to On „sprzedał” Borysiuka z Rybusem. Po początkowych zachwytach, na łeb, na szyję spadły notowania Jana Urbana, który śmiał zostawiać słynne już puste krzesełka na ławkach. A obecnie szybkim krokiem na cenzurowane wchodzi Henning Berg, który po obejrzeniu „narybku” w trakcie tureckiego obozu jakoś nie kwapi się do zabierania legijnej „dzieciarni” na kolejne zgrupowanie w Mijas. W dodatku coraz głośniej mówiąc o potrzebie okrojenia podstawowego składu zespołu.

Swoje „za uszami” mają też dziennikarze i kibice. Zrozumiałe jest, że zawodnicy pokroju Maćka Rybusa czy Rafała Wolskiego porywają kibicowskie serca i z tęsknotą wypatruje się ich następców. Jednakże tak się jakoś porobiło, że w tej chwili każdy młody zawodnik o którym usłyszał świat (nawet jeśli tylko ten nasz ekstraklasowy) jest kandydatem na kolejną gwiazdę. Wydaje się, że w opinii kibiców i związanych z Legią dziennikarzy za żadne skarby żadnego nie można odpuścić, każdy obowiązkowo musi dostać szanse, na każdego powinno się postawić. Ciężko jest też dziwić się euforii kibiców, którzy nie bez racji w kolejnych perełkach upatrują kolejnych gwiazd zespołu, ale wydaje się, że dziennikarze powinni być nieco bardziej powściągliwi w swoich ocenach.

Niestety, wytwarzana w ten sposób „presja społeczna” nie pomaga taż samym zawodnikom. W głowach legijnej młodzieży rośnie coraz większe przekonanie, że już samo pojawienie się w ostatnim roczniku świadczy o niespotykanej klasie. A miejsce w „dorosłym” składzie wręcz im się należy. Brakiem swoich szans bardzo zawiedzeni są Kamil Mazek i Aleksander Jagiełło, wcale nie przeszkadza im fakt, że ten pierwszy nie wywalczył miejsca w pierwszoligowym Dolcanie, zaś drugi nie przekonywał w barwach Podbeskidzia Bielsko Biała, czerwonej latarni Ekstraklasy. Dziewiętnaście lat na karku i jeszcze nie grają, jak to?  Widać Legii nie zależy... tylko czy to aby na pewno właśnie Legii powinno zależeć najbardziej. Czy nie jest tak, że to Ci młodzi zawodnicy powinni dać sygnał, że naprawdę warto na nich postawić. Swoją grą udowodnić, że ciągnące się za nimi miano wielkiego talentu nie jest tylko mitem.

Wychowanek – według przepisów UEFA, wychowankiem nazywamy zawodnika, który pomiędzy 15. a 21. rokiem życia spędził w trzy sezony w jednym klubie. W obecnej chwili w szerokiej kadrze Legii Warszawa jest ośmiu graczy o statusie wychowanka. Wciąż młodzi, zdolni nadal napędzać maszynę klubu z Łazienkowskiej 3. Oby inne polski kluby mogły poszczycić się podobnym osiągnięciem.

Monrooe

Sprawa Aleksandra Jagiełły to, po wytransferowaniu Dominika Furmana, kolejna okazja, żeby powrócić do tematu młodzieży w Legii. Tym razem nie do szkoleniowego aspektu całej sprawy, a do zawiłości związanych z prowadzeniem zawodników przechodzących z futbolu juniorskiego do seniorskiego i kreśleniem ścieżki rozwoju dla tych najzdolniejszych.

Czy Aleksander Jagiełło zasługuje na miano 'najzdolniejszego', czy może być gwiazdą polskiej ligi, zawodnikiem, którego Legia powinna za wszelką cenę zatrzymać u siebie, bez bicia przyznaję, nie wiem. Nazwisko to, jak na piłkarza bez żadnych spektakularnych osiągnięć w futbolu, głośne, od lat wymieniane w gronie najbardziej utalentowanych chłopaków wychowywanych przez naszą Akademię. Z jednej strony byłoby to zatem nieco dziwne - prowadzić zawodnika przez tyle lat, inwestować w niego pieniądze, wypromować jako talent, a na koniec nie dać mu szansy zaistnienia w pierwszej drużynie. Z drugiej strony, zawodnicy tacy jak wspominani wyżej Michał Żyro czy Rafał Wolski, mając dziewiętnaście lat, wyglądali na młodzieńców znacznie lepiej przygotowanych do gry w Legii. Sprawa Jagiełły była delikatna, wymieszane były w niej kwestie sportowe, kontraktowe i wizerunkowe. Doskonale opisał to zresztą Piotr Jóźwiak w niedawnym felietonie zamieszczonym na stronach serwisu Legia.net.

Jóźwiak w rzeczonym felietonie napisał jednak jedną rzecz, która mnie zdziwiła i zaniepokoiła. Ta rzecz, jeżeli tylko jest prawdą, z pewnością nie powinna mieć miejsca. Mianowicie - że Legia nie wiedziała co zrobić z Jagiełłą. Otóż Legia... nie może nie wiedzieć. Nie po to inwestuje się w młodzież kilka milionów złotych rocznie, nie po to przymierza do wybudowania infrastruktury za kilkadziesiąt milionów złotych, nie po to zatrudnia dyrektorów i trenerów, nie po to chce się świecić przykładem na całą Polskę, jeżeli chodzi o zapewnienie warunków do odpowiedniego rozwoju wychowankom, żeby w pewnym momencie po prostu nie wiedzieć co zrobić.

Powtórzę się, trudno jest mi ocenić, jaki piłkarz wyrośnie z Olka Jagiełły. Kiedy obserwowałem go w jesiennych epizodach w Podbeskidziu, miałem duże wątpliwości, czy ten chłopak zdoła zaistnieć w Legii, w której jest przecież potężna konkurencja i jeszcze większa presja sukcesu. Nie lekceważę jednak publicznie wypowiadanych opinii np. Czesława Michniewicza, który tuż przed utratą stanowiska szkoleniowca Podbeskidzia, zdążył na antenie C+ pochwalić profesjonalizm i ambicję Jagiełły. Nie lekceważę tego, że w mojej opinii Jagiełło zanotował podczas rundy jesiennej sezonu progres, co może świadczyć o tym, że adaptuje się do specyfiki ekstraklasowych boisk i może być jeszcze znacznie lepszy. Nie wykluczam, że w Legii istniała co do Jagiełły podobna niepewność. Z jednej strony sztabowi szkoleniowemu brakowało zaufania do jego obecnych umiejętności i możliwości, z drugiej strony, obawiano się, czy za rok lub dwa nie okaże się, że popełniono kosztowny błąd w ocenie potencjału zawodnika.

Natomiast Legia musi być na taką sytuację przygotowana, a wszelkie ryzyko związane z podjęciem decyzji na 'tak' lub 'nie', musi być uprzednio skalkulowane. Wiemy, choćby dzięki głośnym przykładom zza Odry (Marco Reus i Matts Hummels), że każdy system, nawet najbardziej chwalony, sprawdzony, zoptymalizowany i zindywidualizowany, zawsze będzie zawierał ryzyko popełnienia błędu. Niemniej jednak wykształcenie i ciągłe doskonalenie tego systemu to niezwykle ważny aspekt w całościowej wizji Akademii i rozwoju jej wychowanków. W Legii niezbędny jest plan precyzujący, co należy robić z chłopakami zbliżającymi się do magicznej z przyczyn kontraktowych granicy osiemnastego roku życia, precyzujący również, co należy robić z zawodnikami takimi jak Jagiełło.

Byłem trochę zaskoczony, że Jagiełłę wraz z Kamilem Kurowskim (może w przypadku tego drugiego mniej, ponieważ jesienią sobie niestety nie pograł) ściągnięto zimą z Bielska. Tłumaczyłem sobie, że być może uznano, że latem nie byłoby dość czasu, żeby ocenić postępy dokonane przez Jagiełłę i zdecydować, czy i na jakich warunkach przedłużyć z nim kontrakt. Ściąganie Jagiełły z Podbeskidzia z przyczyn sportowych byłoby zwykłym absurdem. Zatem - jak wypadły 'oględziny'?

Dopuszczałem niemal każdą ewentualność:

- zdecydowano, że Jagiełło wkrótce może być świetny, zaraz otrzyma propozycję nowego kontraktu na korzystnych warunkach,
- uznano, że Jagiełłło wprawdzie się rozwija, ale jego przyszłość w Legii nadal stoi pod znakiem zapytania, zatem zostanie albo umieszczony w rezerwach, albo wypożyczony na kolejne sześć miesięcy, po których otrzyma propozycję nowego kontraktu, na jakich warunkach, to się okaże po kolejnej ocenie postępów
- orzeczono, że w najbliższym czasie Jagiełło z pewnością nie będzie dla Legii przydatny, nie zbliżył się do poziomu, który jest wymagany od wychowanków Akademii pragnących awansować do pierwszej drużyny. Jagielle wprawdzie dla formalności zostanie latem zaproponowany standardowy kontrakt, ale jeżeli Olek zdecyduje, że woli kontynuować karierę w miejscu, w którym będzie mu łatwiej zaistnieć, Legia nie będzie uczestniczyć w licytacji

Wygląda na to, że zwyciężył wariant drugi. W porządku. Natomiast jedyną ewentualnością, której nie dopuszczałem, była sytuacja, w której Legia rzeczywiście nie wiedziała, co ma z Jagiełłą zrobić. Każdy zawodnik, czy to Jagiełło, czy Kowalski, czy Nowak, powinien być wtłoczony w obowiązujące w Akademii ramy finansowe, kontraktowe i sportowe. Zawodnik musi wiedzieć, na co realnie może ze strony Legii liczyć, jaka przyszłość go czeka w naszym klubie w zależności od tego, jak szybko będzie czynił postępy. Trenerzy muszą wiedzieć co sądzą o zawodniku na danym etapie jego rozwoju, dyrektorzy muszą wiedzieć, czy klub stać na to, żeby nadal danego piłkarza utrzymywać.

Na czarnej-eLce dyskusja dotycząca problemów i wyzwań stojących przed legijną Akademią toczyła się już dokładnie rok temu. Wskazywaliśmy wtedy na rozmaite niebezpieczeństwa mogące zahamować płynny rozwój struktur Akademii. Przypadek Olka Jagiełły to dowód na potwierdzenie tezy, że te niebezpieczeństwa są realne.

gawin76