Żyro redivivus

Sobotni mecz z Zawiszą Bydgoszcz był kolejnym w ostatnich tygodniach, podczas którego na duże slowa uznania zasłużył Michał Żyro. Skrzydłowy, który powrócił do drużyny po kontuzji odniesionej jesienią w meczu Ligi Europy w Trabzonie, przestawiony wiosną przez Henninga Berga na prawą stronę boiska, strzela bramki i asystuje, walnie przyczyniając się do powiększania zdobyczy punktowej przez Legię.

Czy runda wiosenna okaże się przełomem w karierze Michała Żyro? Tego oczywiście jeszcze nie jesteśmy w stanie ocenić, trzeba natomiast sobie powiedzieć, że... na ten przełom czas już najwyższy.

Pamiętamy Michała walczącego o miejsce w wyjściowej jedenastce Legii w sezonie 2011/12. Budził wtedy emocje zarówno pozytywne, jak i negatywne. Niektórzy widzieli w nim niezgrabnego, piłkarsko nieefektywnego młodzieńca, którego notorycznie do pionu stawiał wielki Danijel Ljuboja, a naszemu lewoskrzydłowemu przyklejono łatkę bardziej pasującą do lalki z powieści Collodiego niż do zawodowego piłkarza.

Inni dostrzegali w Michale potencjał do wykorzystania, boiskową inteligencję, umiejętność odnalezienia się w grze kombinacyjnej, dobre podanie. Sezon 2011/12 dla Legii zakończył się fatalnie, ale Michał Żyro zanotował w tych rozgrywkach co najmniej obiecujący start profesjonalnej kariery. Asysty, takie jak podczas ligowego meczu z Ruchem w Chorzowie, bramki, jak zdobyta przeciw Widzewowi w Warszawie, wyśmienity występ w finale pucharu Polski, doświadczenia wyniesione z meczów w europejskich pucharach, między innymi ze Sportingiem Lizbona, przeciw któremu Żyro rozegrał w dwumeczu 150 minut, to wszystko miało zaowocować w przyszłości.

Pojawiły się pierwsze plotki transferowe, które komentowaliśmy także na czarnej-eLce. Niestety, od początku sezonu 2012/13, Michał miał pod górkę. Przegrał rywalizację o pozycję na lewym skrzydle z Jakubem Koseckim, dopadła go kontuzja. Nie lepiej zaczął się bieżący sezon. Jesienią Michał zanotował niezłe mecze, na przykład przeciw Widzewowi Łódź czy w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów przeciw Molde, ale zapamiętać dał się przede wszystkim z fatalnych strat, które zaliczył w meczach z Apollonem i Wisłą Kraków. Potem znów dopadła go kontuzja.

Mając nadzieję, że Michał to zawodnik utalentowany, dysponujący potencjałem, trudno nie było dostrzec, że czas leci, nasz skrzydłowy we wrześniu tego roku skończy 22 lata, a od pewnego czasu jego kariera dreptała w miejscu.

Wtedy nagle pojawił się Henning Berg ze swoim pomysłem ustawiania pomocników na odwrotnych skrzydłach. Michał Żyro zagrał na prawej flance w sparingu z Bytovią Bytów (2:0). Trudno było ocenić czy to faktyczna przymiarka do ustawiania Michała na tej pozycji, czy jedynie próba ogrania powracającego po kontuzji zawodnika, ale szybko okazało się, że prawdziwa była pierwsza opcja.

Od mecz ze Śląskiem, Michał Żyro miał udział w golach zdobywanych przez Legię kolejno: z Wisłą na 1:0 (asysta przy bramce Radovicia), Piastem (asysta przy bramce Dudy), Zawiszą Bydgoszcz (asysta przy trafieniu Rado, gol na 2:0), z Zagłębiem Lubin (asysta przy bramce Sa, został sfaulowany w polu karnym przez Rymaniaka, co dało Legii bramkę Vrdoljaka z karnego), znów z Zawiszą (bramka na 1:0, asysta przy golu Saganowskiego). Na czternaście bramek zdobytych przez Legię od powrotu do składu Michała Żyro, bezpośrednio przyczynił się on do zdobycia ośmiu. To znakomity wyczyn jak na bocznego pomocnika.

Przemiana jest ewidentna i zaskakuje nawet zatwardziałych zwolenników talentu Michała, nie wspominając o jego oponentach.

Widać ją po pierwsze w boiskowej efektywności Żyry, który, dzięki możliwości schodzenia do środka pola i wykorzystywania lewej nogi do posyłania prostopadłych piłek i strzałów na bramkę, a nie tylko dośrodkowań, jest zaangażowany z znacznie większą ilość niebezpiecznych akcji wyprowadzanych przez Legię. To nie ten sam piłkarz, który gubił się, kiedy trzeba było 'domknąć' akcję prowadzoną drugim skrzydłem.

'Nowy' Żyro to również znacznie bardziej ekonomiczna gra. W tym momencie Michał nie wygląda już jak swoje poprzednie wcielenie, jak zawodnik, którego energia rozsadzała w pierwszych minutach meczu, by z upływem minut coraz wyraźniej  opadać z sił, zniechęcać się i tracić animusz. Zupełnie jakby Michał wszedł na wyższy poziom piłkarskiej dojrzałości.

Fanfary? Na te rzecz jasna za wcześnie. Legia nie zdobyła jeszcze mistrzostwa Polski, a Żyro musi potwierdzić klasę w najważniejszych meczach sezonu, niestety nie w tym najbliższym, z Lechią w Gdańsku. Ale... Michał, tak trzymaj!