Powtórzyć Raków

W najbliższą niedzielę Legia zagra najprawdopodobniej o mistrzostwo Polski. Jeżeli Lech Poznań nie straci w sobotę punktów z Pogonią Szczecin, mecz Legii z Ruchem dołączy do listy meczów pieczętujących tytuł dla naszego zespołu. Nie dopuszczamy myśli o wyniku innym niż zwycięstwo Legii, choć remis również będzie oznaczał, że tytuł zostanie w stolicy.

Zastrzegam, że poniższy wpis należy zakwalifikować do kategorii 'kochany pamiętniczku'. To krótkie i subiektywne wspomnienie meczów decydujących o mistrzostwie dla Legii, z uwzględnieniem jedynie meczów decydujących w sposób ostateczny. Z tego względu nie gości w tym gronie na przykład zeszłoroczny mecz z Lechem Poznań, wszak korona pojawiła się na czołach naszych piłkarzy dopiero tydzień po pamiętnym zwycięstwie 1:0, kiedy nieco zawiedzeni kiepskim wynikiem Legii osiągniętym w Łodzi (1:1), zasiedliśmy do telewizorów, by obserwować jak Lech wbija kilka bramek Podbeskidziu. Sensacyjnie, choć rzecz jasna przy naszej pełnej aprobacie, Lech uległ Podbeskidziu 0:2 i dopiero wtedy tytuł mistrzowski dla Legii stał się faktem.

1993: Wisła Kraków – Legia Warszawa 0:6

Lata pięćdziesiąte i siedemdziesiąte to dla mnie dzieje zbyt odległe. Moje wspomnienia meczów o mistrzostwo zaczynają się w roku 1993, od meczu, który zakończyło się gigantycznym skandalem. Czy Legia kupiła mecz z Wisłą? Zważywszy na okoliczności, najprawdopodobniej tak. Czy powinna zostać ukarana w sytuacji, gdy PZPN nie miał żadnych twardych dowodów winy, poza wewnętrznym przekonaniem, wykrzyczanym publicznie przez Ryszarda Kuleszę? Z pewnością nie, zwłaszcza, że tytuł odebrano Legii i jednocześnie w skandaliczny sposób podarowano Lechowi. Zadra tkwiła we mnie długo, do Lecha, bo przecież mistrza przy stole, ja... sami zresztą wiecie. Niestety również do nieżyjącego już trenera Kuleszy.

Telewizyjnej transmisji z tego meczu albo nie było, albo nie miałem do niej dostępu, ponieważ mecz śledziłem w studio S-13. Jakże odmienne były reakcje wysłanników Polskiego Radia, pełna ironicznego dystansu z Krakowa, gdzie Legia strzelała sześć bramek, i naiwnie rozentuzjazmowana z Łodzi (redaktor Tomasz Zimoch i wszystko jasne...), gdzie ŁKS gromił Olimpię 7:1. Gdyby stosowano w tamtym czasie dzisiejszy regulamin, afery by nie było, Legia miała dodatni bilans meczów z ŁKS-em (1:1 i 2:0). Gdyby PZPN zareagował na wcześniejsze wygłupy (typu mecz w Lubinie w przedostatniej kolejce, gdzie ŁKS przegrywał 2:0, by zwyciężyć 3:2), wszystko zapewne również potoczyłoby się inaczej. A tak... jest gwiazdka zamiast korony.

1994: Legia Warszawa – Górnik Zabrze 1:1

Wiecie co pamiętam z tego meczu najlepiej? Nie, nie bramkę Adama Fedoruka na 1:1 i nie kolejne czerwone kartki dla piłkarzy Górnika. Znacznie lepiej pamiętam 'Żyletę' nabitą szczelnie już na długo przed meczem. Pamiętam obserwowany z 'Żylety' dziki pęd po miejsca na trybunie krytej tuż po otwarciu bram (to były jeszcze czasy drewnianych ławeczek i wolnoamerykanki w zajmowaniu miejsc). Pamiętam wreszcie jak potężnie ryknęła 'Kryta', jak ludzie zrywali się tam z miejsc, bili brawo i wiwatowali kiedy... Legia wybiegła na rozgrzewkę pół godziny przed meczem. Chciałbym przeżyć jeszcze raz coś takiego, taką kumulację oczekiwań i nadziei, jeszcze raz usłyszeć taki spontaniczny, niezaplanowany ryk na sam widok naszych piłkarzy.

A mecz? Szamotanina, szarpanina i kopanina. Obserwując mecz z trybun, mógłbym przysiąc, że wszystkie kartki dla brutalnie grających zabrzan były słuszne. Równie mocno byłem jednak przekonany, że w ostatniej minucie meczu gościom należał im się rzut karny. Grający w ósemkę (!) Górnik miał aut na naszej połowie, piłkę wrzucono bodaj do Tomasza Wałdocha, który ostro zaatakowany, padł w naszym polu karnym. To był koszmarny mecz Legii, sztandarowy przykład 'widowiska' zepsutego przez stawkę meczu i stres pętający nogi piłkarzom.

1995: Legia Warszawa – Raków Częstochowa 3:0

O! I tu aż się roi od analogii z niedzielnym meczem z Ruchem. W sezonie 1994/95 Legia mogła zapewnić sobie mistrzostwo na trzy kolejki przed końcem rozgrywek (mieliśmy pięć punktów przewagi nad Widzewem Łódź, a obowiązywał system dwóch punktów za zwycięstwo). Graliśmy decydujący mecz na własnym boisku, ale mieliśmy w zanadrzu jeszcze dwa mecze, pierwszy wyjazdowy (wtedy z Zagłębiem Lubin) i drugi u siebie, z najgroźniejszym rywalem (rzeczony Widzew).

To był mecz – sielanka. Środa, 31 maja, przed południem zdawałem tego dnia ustną maturę z historii, cały czas nosząc przy sobie bilety na 'Krytą' (o dziwo, tym razem udało się uniknąć zesłania na 'Żyletę'). Upał był taki, że przed meczem policja polewała 'sikawką' kibiców na zakolu. Mecz dobrze zaczął Raków, ale sytuację szybko uspokoił Zbigniew Mandziejewicz, jeszcze w pierwszej połowie zdobywając dwie bramki. Skończyło się na trzech, bo po przerwie trafił jeszcze Jerzy Podbrożny. Poszło lekko, łatwo i przyjemnie.

2002: Legia Warszawa – Odra Wodzisław 0:0

W tamtych rozgrywkach, podobnie jak w sezonie 2012/13, najważniejszy nie był mecz ostatecznie decydujący, lecz ten, który go poprzedzał, z największym rywalem, wtedy Wisłą Kraków. Po kiepskim meczu zremisowaliśmy pod Wawelem 1:1 dzięki dziwacznej bramce Stanko Svitlicy, obroniliśmy przewagę pięciu punktów nad Wisłą i wystarczył nam jeden punkt w dwóch ostatnich meczach (Odra u siebie i Ruch na wyjeździe), by fetować tytuł.

Udało się już za pierwszym podejściem. Mecz z Odrą był jednak bardzo słaby, sporo było w nim fauli, a mało sytuacji strzeleckich. Pewnym wytłumaczeniem był fakt, że Odra dysponowała w tamtych rozgrywkach zupełnie niezłą drużyną, w składzie której występowali między innymi Paweł Sibik (zabrany później przez Jerzego Engela na MŚ do Azji), Piotr Rocki czy... Marek Saganowski.

2006: Górnik Zabrze – Legia Warszawa 0:1

Legia Dariusza Wdowczyka jechała do Zabrza po zwycięstwo, chociaż strata punktów w tamtym meczu nie przekreślała naszych szans na mistrzostwo. W przypadku remisu bądź porażki losy tytułu rozstrzygnęłyby się w ostatniej kolejce, w meczu z dowodzoną przez Dana Petrescu Wisłą Kraków. W Zabrzu jednak zwyciężyliśmy, w związku z czym mecz z Wisłą miał charakter jedynie prestiżowy. Przegraliśmy go 1:2, jak przyznawali nasi piłkarze post factum, niewysoko, zważywszy na sposób przygotowania do tego meczu.

Mecz z Górnikiem oglądałem w telewizji i było to piekielnie nerwowe 90 minut. Wprawdzie gola szybko zdobył Piotr Włodarczyk, a z boiska długimi fragmentami wiało nudą, ale im bliżej było końca meczu, tym wyraźniej Legia ustępowała pola Górnikowi. Górnik w tamtym sezonie mocno dołował i o mały włos zostałby zmuszony do gry w barażu o pozostanie w ekstraklasie. Właściwie to zagrałby w nim, gdyby z Amiki Wronki i Lecha Poznań nie miał w kolejnych rozgrywkach zrobić się jeden klub. Ta słabiutka ekipa w pewnym momencie zaczęła jednak toczyć mecz z osamotnionym Łukaszem Fabiańskim, bo reszta kolegów naszego bramkarza poruszała się po boisku niczym w malignie. Na szczęście Fabian dał radę.

***

Jak widać, różnie było w tych meczach, przeważnie nerwowo i niezbyt ciekawie pod względem piłkarskim. A gdyby wzbogacić powyższe zestawienie o traumatyczne wspomnienia meczów z Widzewem z 1996 i 1997 roku... Dlatego, choć wystarczy nam w niedzielę powtórka z meczu z Odrą Wodzisław, chyba nieco milej i zdrowiej byłoby przeżyć deja vu z meczu z Rakowem Częstochowa.