Legia w poszukiwaniu równowagi

Przed startem sezonu 2016/17 pewne jest, że Legia, jak co roku, ma walczyć o kolejny tytuł mistrzowski i osiągnięcie jak najlepszego wyniku w europejskich pucharach, czyli w najgorszym razie o fazę grupową Ligi Europy. Nie ma natomiast pewności co do tego czy drużyna w obecnym kształcie jest w stanie sprostać tym oczekiwaniom.

Wyjściowe założenie traktuję jak pewnik, bo determinuje je presja kibicowskich oczekiwań, odzwierciedlana następnie przez wszelkie dostępne media. Legia może szukać pełnej niezależności finansowej, może marzyć o powielaniu zdrowych belgijskich lub czeskich wzorów w organizacji klubu, może krok po kroku dążyć do stworzenia wymarzonej akademii, deklarować wolę stawiania na wychowanków – w ogóle w klubowych gabinetach można wymyślić cały szereg nadzwyczaj interesujących koncepcji i nawet uzbroić je w precyzyjny program wprowadzania w życie. Ale one nigdy nie powinny być ważniejsze niż aspekt sportowy. Jeżeli są, mamy do czynienia z błędem, bo mało kto jest w stanie bez mrugnięcia okiem wytrzymać ciężar sportowych niepowodzeń. W ślad za klęską na boisku, rychło posypać się może cała starannie obmyślona reszta, czy to z zupełnie prozaicznej przyczyny w postaci braku środków na jej realizację, czy z powodu nerwowej reakcji osób decyzyjnych na nieuniknioną i nasilającą się krytykę. Mogą pojawić się nowi wykonawcy nowych koncepcji (rzecz prosta równie interesujących co poprzednie), a kroki rzekomo do przodu niepostrzeżenie okażą się krokami wstecz. Sportowego aspektu funkcjonowania klubu nie można lekceważyć nigdy.

Oczywiście sukces sportowy inaczej będzie definiowany w Monachium, inaczej w Warszawie, inaczej w Niecieczy. Ale w każdym przypadku jest jeden wspólny mianownik. Otóż nieporozumieniem jest przeświadczenie, że kibic zadowoli się odniesionymi sukcesami, że doceni je na tyle, by zrozumieć i zaakceptować przyszłe porażki. W naszym konkretnie przypadku niedorzeczna byłaby wiara, że można było sobie ‘kupić’ wdzięczność, cierpliwość i zrozumienie kibica Legii Warszawa dubletem wywalczonym na stulecie klubu. W sporcie, owszem, docenia się, szanuje, wspomina to co było wczoraj - ale żyje się, pasjonuje i ekscytuje tym co jest dziś i tym co będzie jutro.

Zresztą, czy to tylko i wyłącznie kwestia z definicji rozdmuchanych kibicowskich pragnień? W poprzednich sezonach Legia sama sobie wysoko podniosła poprzeczkę. Mówimy o klubie, który trzykrotnie w ostatnich czterech latach zdobył mistrzostwo Polski, pięciokrotnie w ostatnich sześciu latach triumfował w pucharze Polski i w czterech z ostatnich pięciu sezonów wywalczył prawo gry w fazie grupowej Ligi Europy, wygrywając po drodze aż dwanaście (wliczając Celtic) z czternastu pucharowych dwumeczów rozgrywanych w lipcu i sierpniu. To nie jest przypadek - to regularnie potwierdzana klasa. Między innymi na tej podstawie możemy, wręcz musimy, nadal wymagać od Legii zwycięstw, zwłaszcza że z ust właścicieli klubu wielokrotnie padały stwierdzenia podkreślające znaczenie dla klubowego budżetu regularnej gry przynajmniej w fazie grupowej Ligi Europy. Nie da się tam dotrzeć, nie wygrywając najpierw w lidze, a potem w rozgrywanych w lecie rundach kwalifikacyjnych europejskich pucharów. Nie ma żadnej drogi na skróty.

Skoro zatem jasne są cele i równie jasne jest, że możemy domagać się ich realizacji, nasuwa się pytanie: gdzie jest haczyk? Odpowiedź jest prosta - w obszarze sportowym stale największym wyzwaniem dla Legii jest znalezienie równowagi między kontynuacją a zmianą, między podtrzymaniem tego co było dobre, a wyszukaniem tego, co potencjalnie może być jeszcze lepsze. Niepewność przed rozpoczynającym się nowym sezonem wynika z wątpliwości co do tego czy ten delikatny balans nie został w Legii zachwiany.

Czy przypadkiem w naszej kadrze nie zostało zbyt wielu piłkarzy, którzy w Legii doszli już do ściany, którzy przestali robić postępy, którym coraz trudniej o odpowiednią motywację i którzy będą coraz łatwiejsi do pokonania przez konkurencję zmotywowaną nieśmiertelnym hasłem ‘bij mistrza’?

Czy aby nie zostaliśmy z zawodnikami, którzy wprawdzie, biorąc pod uwagę piłkarskie umiejętności, są naturalnymi liderami tej drużyny, ale marzą o jej jak najszybszym opuszczeniu, co sprawia, że opieranie na nich gry jest myśleniem ryzykownym i krótkowzrocznym?

Czy na pewno możemy spać spokojnie, skoro świadomie zrezygnowaliśmy z trenera, który poprowadził Legię do mistrzostwa i krótko po zakończonym sezonie wycofaliśmy się z dalszego wdrażania modelu, który, biorąc pod uwagę czysto wymierne osiągnięcia, sprawdził się doskonale, w zamian zaś sprowadziliśmy szkoleniowca, który swoją drużynę będzie poznawał w warunkach bojowych, nie mając żadnego doświadczenia w prowadzeniu klubu w rundach kwalifikacyjnych europejskich pucharów i którego deklarowane pomysły na prowadzenie zespołu wydają się w umiarkowanym stopniu przystawać do umiejętności piłkarzy tworzących obecną kadrę Legii?

Moim zdaniem powyższe wątpliwości brzmią poważnie i wyjściowa sytuacja Legii przed startem sezonu 2016/17 jest wyraźnie trudniejsza niż można było sądzić po zakończeniu sezonu 2015/16. Na szczęście w kibicowską naturę wpisana jest nie tylko nieuleczalna roszczeniowość. Wpisany w nią jest także wieczny optymizm.