Wszyscy jesteśmy Robertami

Peany na cześć piłkarza kiedyś uznanego za gorszego od nijakiego Mikela Arruabarreny, niosą się wszem i wobec, zadziwiające, że to ostatnie określenie nie dotyczy swojskiego: "od Bałtyku po Tatry", ale można je odnieść i do odwzorowania skali w zakresie: od Himalajów do źródeł i dorzeczy Nilu i Amazonki, od podnóży Andów, przez lądy, wyspy, kontynenty wszędzie tam gdzie gdzie dla futbolowych wyznawców europejska Liga Mistrzów jest mekką religijnego uniesienia. Co byśmy nie powiedzieli, globalna celebracja, wyniesienie w poczet wielbionych Roberta Lewandowskiego, właśnie nastąpiło.

Futbolowy parweniusz, może mieć różnych swoich świętych idoli, którym cześć oddaje, ale od półfinału Champions League 2013, nie przyzna się, że o Polaku, napastniku z BVB nie słyszał, wstępu do piłkarskiego panteonu mu odmawia, co najwyżej będzie miał prawo powątpiewać i snuć rozważania, w którym szeregu herosów go postawić. Za plecami Radamela Falcao, a może już na równi? Dorównuje Torresowi, czy tak jak on w Albionie by upadał? Na ile RvP przewyższa Lewego, na to pytanie to i Alex suszarkogromowladny sam sobie zapewne odpowiada.

Fakt pozostaje faktem, w światowej wiosce mainstreamu, zapewne cztery bramki wbite Realowi robią większe wrażenie i zyskują większy rozgłos, niż na przykład przypisanie laureatowi Nobla z Polski etykietki homofoba. Na przebicie Pana Roberta będzie miała szanse Agnieszka Radwańska, o ile jakąś lewę szlema zgarnie, czyli jeśli Williams, Szarapową, Azarenkę, Kwitową jakaś niemoc fizyczna ogarnie.

W tym powszechnym zauroczeniu, mała łyżeczka opamiętania. Na Mistrzostwach Świata w 1994 roku, był piłkarz, który w spotkaniu Rosja - Kamerun strzelił pięć bramek, w pozostałych meczach jeszcze jednego gola dorzucił, został królem strzelców Mundialu. Wydawało się, że świat stał przed nim otworem. Kończył karierę w wieku 31 lat w Pogoni Szczecin, a nazywał się Oleg Salenko.

Nie wierzę by Robert Lewandowski był piłkarskim meteorem, już osiągnął (istotny współudział w podwójnym mistrzostwie Bundesligi) to o czym taki Salenko mógł tylko marzyć, ale jeżeli za dziesięć lat w CV, Pana Roberta data 24 kwietnia 2013 będzie widniała jako apogeum glorii i chwały, to chyba jednak jakaś doza niezaspokojenia by pozostała. Apetyty są rozbudzone. Przy tym przyznaję, rozpatruję to na zasadzie, do jakiego szeregu futbolowych bożyszczy, Lewy aspiruje, a my chcielibyśmy oczami wyobraźni widzieć go na poziomie Kazimierza Deyny - trzeci w plebiscycie France Football na najlepszego piłkarza Europy w 1974 roku, lub Zbigniewa Bońka, który powtórzył ten wyczyn w 1982 roku.

Dochodzimy do miejsca, dotyczącego Robercika, a wzbudzającego w naszej piaskownicy największe zgrzytanie zębami. O ile Kaka i Zibi swój największy rozgłos i popularność zdobyli dzięki grze w reprezentacji, to w przypadku współczesnego idola jest z tym ewidentny problem. Najlepiej oddaje to netowa kibicowska sentencja: "Wszyscy jesteśmy Robertami,... do kolejnego meczu kadry". Ano właśnie, tu wydaje się pies pogrzebany. Kto się bardziej nadąsa, fochami strzela, piłkarz na kadrę, kolegów i trenera, czy kibice i dziennikarze na piłkarza!? Tych dylematów by nie było, gdyby sukcesy się pojawiły, wówczas nawet szczeniacko głupie szczekanie na oponentów w samolocie płazem by uchodziło, jak onegdaj byłemu i obecnemu prezesowi PZPN. Niestety, w tej chwili, wydaje się bardziej prawdopodobnym umieszczanie Lewego w ewentualnym gwiazdozbiorze wielkich nieobecnych na najbliższym Mundialu, ale problem much w nosie dortmundzkiej trójcy i czy trener Fornalik posiada autorytet do jego okiełznania, to temat na zupełnie inną szeroką rozprawę.

Na przykładzie czteropaka z Realem warto jednak nadmienić, że wszystkie gole Lewy zawdzięcza dograniu, wstrzeleniu piłki przez zespół w pole karne. Nawet trzeci gol, ewidentny dowód indywidualnej maestrii, był zwieńczeniem akcji całej drużyny. Spoza szesnastki Lewy mógł zdobyć piątą bramkę, co potwierdza jego możliwości, ale w tym przypadku Diego Lopez pozbył się koszmaru. Robert nie jest piłkarzem, który "sam wygra mecz", zgarnie piłkę na środku, przedrybluje sześciu i strzeli, potrzebuje partnerów, drużyna jest mu niezbędna, tak jak dla drużyny niezbędny jest tego rodzaju egzekutor. Egzekutor bardzo uniwersalny, mobilny, szukający gry, potrafiący również świetnie kreować sytuacje, samemu asystować, kimś takim jest Lewandowski, w tej kategorii debeściak.

W przekonaniu piszącego problemem reprezentacji Polski jest właśnie drużyna, team, a nie Robert Lewandowski - gwiazdor, chociaż wkomponowanie indywidualności w sprawnie funkcjonujący mechanizm, wzajemnie się doskonale rozumiejący i wspierający, to kwestia newralgiczna, a czy "trójkąt dortmundzki" pełni w tym pozytywną rolę, wydaje się pytaniem zasadnym. Pytaniem skierowanym do Waldemara Fornalika, który klocki dobiera i układa nadając im rangę.

No cóż, narodową kibicowską ekstazę, zamiast reprezentacji Polski wywołuje odwołująca się do nostalgii za Prusami wszak Borussia. Koniec świata! Wczoraj dziadek z Wermachtu stanowił przeszkodę w realizacji politycznych zamierzeń, dziś nie dość, że Angela ma dziadka z Hallera, to jeszcze Polak z Niemcem do spółki ekscytują się dokopaniem Królewskim z Madrytu! Niektórzy zaprzeczą, ale pozostaną w rażącej mniejszości, skoro nawet Tomasz Wołek piewca latynoamerykańskiej piłki, fan Realu, przyznaje się do jednostkowego aktu apostazji na rzecz germańsko-słowiańskiego paktu.

Czy jednak w Madrycie w rewanżu nie jest możliwy wynik 3:0 dla gospodarzy? Absolutnie takie prawdopodobieństwo istnieje, obawa i pokora wobec tego spotkania, przebijająca się w głosach całej trójcy dortmundzkiej świadczy nie tylko o kurtuazji i szacunku dla przeciwnika, ale też i realnej oceny możliwości. Paradoksalnie BVB chociaż notuje jeden z największych sukcesów w historii, to drużyna obecna, jako całość, w moim przekonaniu wobec tej z wiosny 2012 wykazuje regres. Progres z pewnością jest udziałem Lewego, również Reus potwierdza rozwój talentu, przenosiny z Moenchengladbach okazały się i efektywne i efektowne, ale w defensywie właściwie każdy z piłkarzy ma swoje problemy, do dyspozycji mistrzowskiej trochę każdemu zbywa. Cóż, niech Klopp sobie z kłopotami radzi, Mourinho musi się martwić by straty chcąc odrobić nie być skontrowanym.

A propos Reusa, skoro w Legii przywołujemy Arruabarrenę jako symbol złego rozeznania możliwości Lewandowskiego, to takim samym wyrzutem sumienia dla BVB jest Marco Reus wychowanek Borussii, pozbyty się lekką ręką z klubu, a następnie odkupiony za 17,5 mln € !!! Dowód - reguły, patentu w futbolowych diagnozach i prognozach brak.

Wszyscy obecnie ekscytują się przyszłością Lewego. Ponoć menadżerowie dogadali się, że jeżeli do 15 maja zostanie złożona oferta na 25 mln €, to zostanie przyjęta, ponoć taką kwotę już zadeklarował Bayern, ponoć ma obowiązywać gentlemen's agreement, ale... Jurgen Klopp wierzy i publicznie deklaruje, że Lewy w Dortmundzie pozostanie. To są gierki i menadżerów puszczających przecieki do prasy, mające wywrzeć określoną presję na klubowych włodarzach i tychże notabli w pryzmacie transferu Goetze postawionych obecnie w bardzo trudnej i niewdzięcznej sytuacji.

Nie wierzę, żeby do ostatniego gwizdka sędziego w meczu BVB w obecnej edycji Ligi Mistrzów zapadły i zostały obwieszczone oficjalnie jakiekolwiek rozstrzygnięcia. Jeżeli wtorek będzie szczęśliwy dla Dortmundczyków, to nie nastąpi to wcześniej niż 25 maja 2013 roku. Są procedury UEFA sprzyjające włodarzom Borussii, oni trzymają karty w ręku, próba wytrącenia ich przez menadżerów, na dodatek z korzyścią dla największego potencjalnego, bezpośredniego, finałowego rywala wydaje się niedorzecznością, tym bardziej, że ten rywal tak jak nie miał skrupułów z zawistowaniem karty Goetzego, tak by i nie miał ich z użyciem przedfinałowego newsa o przenosinach Lewandowskiego.

Futbolowe polskie wyrocznium "weszło" z taką tezą: "menedżer (właśnie wytransferowanego Goetze, przyp.wł.), w przeciwieństwie do pewnego polskiego agenta, rozegrał sprawę po mistrzowsku – zamiast podburzać dortmundzkich kibiców przeciwko Mario, załatwił transfer po cichu i zamiast latać po mediach i rozpowiadać, kto obserwował jego klienta dziś, a kto wczoraj, skupił się na konkretach. 37 milionów, klauzula aktywowana, kilka podpisów i Goetze jest w Monachium."

No cóż, wyrocznium trzyma sztabę z Zibim, a ten ma na pieńku z Kucharzem, stąd i siekierą ciosana nieprzychylna menadżerowi teza nie dziwi, ale... ale jeżeli Pan Cezary faktycznie publicznie się wypowiedział, że jego klient w przyszłym sezonie z pewnością zmieni klub na większy!!!??? to taka wypowiedź jest nie tylko niefortunna, mało rozsądna, ale i świadczy o emocjonalnym, ambicjonalnym podejściu do sprawy profesjonalnego menadżera. Czemu wobec własnego klienta antagonizuje i podburza kibiców, niepotrzebnym klubowym wartościowaniem? Jeżeli to wywyższanie przyszłych kosztem obecnych okazało by się, że dotyczy lokalnego, krajowego rywala, to uznanie tych słów za "nierozważne" by stanowiło eufemizm.

O wzajemnych uprzedzeniach, ale i chyba już i o obopólnym zacietrzewieniu świadczy fakt, że wydaje się ignorowany najbardziej oczywisty scenariusz, przytaczany za pozytywny przykład: podwyższenie kontraktu przez BVB Lewemu do oczekiwanego przez piłkarza poziomu z jednoczesnym jego przedłużeniem, ale z zawartą klauzulą odstępnego satysfakcjonującą klub i będącą równocześnie furtką do zmiany barw klubowych.

Okazuje się, że również w Niemczech nic nie jest oczywistymi oczywistościami! Jak to futbol zbliża mentalnie narody!