Zezem. Nic nowego

Kluby zakończyły składanie dokumentów licencyjnych do PZPN. I jak od paru lat bywa zaczynają się dziwne rzeczy, stwarzające wrażenie, że to nie Komisja PZPN przyznaje licencje, lecz dziennikarze i różni piłkarze. Nie potrafię ocenić ile w tym głupoty, ile złej woli, a ile świadomego działania.

Księga licencyjna zakłada, że kluby mają mieć uregulowane zobowiązania na koniec roku w terminie do końca marca. Jeżeli składają dokumenty, że tak jest to tylko PZPN może to zweryfikować. Słyszymy zewsząd, że kluby są winne pieniądze, często sprzed wielu lat i wielu pozwoleń licencyjnych. Część spośród tych klubów przechodziła przekształcenia własnościowe lub restrukturyzacyjne i na każdym etapie każdy mógł zgłosić swoje roszczenia. Ten kto je zgłaszał z reguły był spłacany. Natomiast jak nie zrobił tego w odpowiednim czasie to albo roszczenia są sufitowe, albo się przedawniły. Bowiem pewność obrotu gospodarczego jest wartością samoistną i nie wolno zgłaszać roszczeń w nieskończoność. Ta sytuacja obrazuje też morale dzisiejszych piłkarzy. Ich nic nie interesuje poza szmalem. Bo czują się panami tego piłkarskiego podwórka. Liczne przykłady wskazują, że to oni rządzą. Na naszych oczach doprowadzili do upadku Polonię i chcą zniszczyć jeszcze kilka klubów. Mogę wyrazić swoja nadzieję, że PZPN do tego nie dopuści.

Bardzo trudno jest z takim przesłaniem w mediach się przebić, gdyż komentatorami czy tzw. ekspertami są w praktycznie wyłącznie byli piłkarze, powiązani pomiędzy sobą więzami nie tylko koleżeńskimi. Takie dalsze postępowanie grajków musi wreszcie spowodować zdecydowaną kontrreakcję prezesów  klubów i  tego oczekuję.

Oczywiście nie jestem przeciwnikiem płacenia wynagrodzeń, ale piłkarz nie może być wyjęty spod sytuacji ekonomicznej podmiotu go zatrudniającego. W ubiegłym roku prowadziłem kilkadziesiąt spraw o wypłatę zwaloryzowanych kaucji mieszkaniowych opłaconych przed 12.11.1994 roku. Sąd kaucje waloryzuje, ale dzieli na połowę uznając, moim zdaniem słusznie, że koszty przemian muszą ponieść obie strony tzn. obywatel i Państwo. Nie może być tak, że akurat w sporcie koszty muszą ponosić tylko właściciele.

Tu sprawy Polonii i Ruchu są przykładowe. W Polonii pan Józef Wojciechowski podpuszczony przez tzw. ludzi piłki uwierzył, że jak będzie dużo płacił to oni będą dobrze grać. W praktyce ta zależność okazała się złudna. Nie był w stanie przełamać stanu obstrukcji trenerów i piłkarzy również dlatego,że dał się wpuścić w długoletnie umowy bez możliwości ich wcześniejszego rozwiązania. Wreszcie zagroził, że jak nie nastąpi poprawa to odejdzie z klubu. Nie poskutkowało, więc zapowiedź zrealizował. Odsprzedał klub panu Królowi. Ten chciał tylko licencji dla Katowic, ale wobec oporu władz Miasta i kibiców został z niechcianym zakupem. Ponieważ wygrał sprawę ze skarbem Państwa o zwrot blisko 50 mln zł podatku VAT początkowo płacił zawodnikom według kontraktów JW. Niestety fiskus się odwołał i kasy zabrakło. Zaczął rozmowy o obniżkach, lecz gracze godzili się na obniżki znacznie mniejsze od niezbędnych. Zawodnicy zamiast rozmów poszli do pani adwokat. Za jej poradą uznali, że korzystniej będzie domagać się wypłat na dotychczasowych warunkach, również przed sądem, niż godzić się na nowe warunki. Pan Król nie widział powodu, aby brać kredyt /zresztą nie bardzo  mógł, bo Bank PKO BP istniejący mu wypowiedział/ dla zaspokojenia płac na poziomie 1 mln zł rocznie dla niektórych graczy, którzy w innych klubach za 100 tys. zł rocznie na ławie by się nie łapali. Te 50, które im pan Król proponował, to było i tak więcej niż większość z nich dostała w klubach, do których przeszła. Na takie dictum właściciel zgłosił do Sądu wniosek o upadłość likwidacyjna i taki wyrok uzyskał. Sprawa nie jest zakończona, gdyż przed Sądem nic nie uzyskają, natomiast sprawa powróci jak Polonia wpadnie po awansach w tryby licencyjne.

Trochę inna sytuacja jest w Ruchu, który w 2008 roku przekształcił się ze Stowarzyszenia w Spółkę Akcyjną. Odbyło się to pod nadzorem PZPN i wedle uchwały Związku wszystkie zaległości zostały spłacone.
Dziś okazuje się, że są byli piłkarze, którzy uważają, że Ruch jest im winien pieniądze. Złożyli wnioski do Komisji Licencyjnej, aby ta ten z tak wielkimi tradycjami klub zniszczyła. I tu dochodzimy do sedna problemu.

W Polsce i wśród komentatorów tej strony panuje niepoparte żadnym dowodem prawdy materialnej przeświadczenie, że prywatne jest lekiem na całe zło. Kiedy bowiem analizujemy, które kluby mają problemy licencyjne to są to kluby będące własnością prywatną. Co to znaczy problemy licencyjne?Oznaczają one niespłacone zadłużenie z różnych tytułów. A to z kolei oznacza, że budżet się nie bilansuje. Czyli wydatki są wyższe niż przychody. Nie jest prawdą, że kluby samorządowe coś dokładają. Działają dokładnie na tej samej zasadzie jak prywatne. Tylko, że im bilans się zgadza. Dlaczego? Głównie z powodu kompetencji i właściwego nadzoru oraz kontroli nad pokusami. Nie analizuje wszystkich, bo u pozostałych sytuacja jest zróżnicowana.

Nie jestem zwolennikiem, aby przedsiębiorstwa państwowe były właścicielami klubów, bo ich zadania i są zgoła inne i ich obecność może być traktowana jak relikt poprzedniego systemu. Lecz w sytuacji naszej piłki, którą naprawdę bogate firmy omijają szerokim łukiem z wielu powodów, jest to jakieś wyjście powodujące istnienie wielu klubów. Będziemy musieli przełknąć, że prawdopodobnie do Ekstraklasy awansują Łęczna i Bełchatów. Moim zdaniem lepiej tak, niż zanik piłki w tych i wielu innych ośrodkach. Mając do wyboru nieżyciowe zasady, rujnujące kluby piłkarskie, wybieram bycie, życie i rozsądek.