Kartvelo kheli khmals ikar...

Czy Gruzin chwyci za miecz!? Oby nie tym razem! Janusz Przymanowski  w „Czterech Pancernych” łgał i cyganił o polsko-sowieckim braterstwie i przyjaźni, ale do postaci ‘Grzesia’ Saakaszwiliego pretensji nie mamy, z Lidką bez żalu wyswataliśmy, po latach z Gruzinem w załodze konstatujemy, że „jakbyśmy dwa takie czołgi mieli, to byśmy se sami tę wojnę wygrali.” Czy wygramy eliminacje do Euro2016!?

Warunek zda się konieczny, w Tbilisi 14 listopada 2014 roku bez sentymentów to my musimy być zwycięzcami i punktów nawet dwóch nie wolno nam zgubić. Nie zgadzam się z tymi, którzy twierdzą że pokonanie Gruzinów już nam otwiera prostą drogę do Francji, ale przychylam się do twierdzeń, że porażka może ją nam niezmiernie utrudnić i wydłużyć, oby nie uniemożliwić. Nie wierzę, żeby nasz piątkowy rywal komuś w grupie punktów nie pourywał, ale na razie Szkoci i Irlandczycy strat nie odnotowali. Tym bardziej Gruzini będą zdeterminowani dla nich meczem ostatniej szansy, żeby jeszcze myśleć o rywalizacji o trzecie miejsce w grupie. Mają swoje problemy, Temur Kecbaja ich nie ukrywa, daje ostro popalić i środowisku piłkarskiemu i dziennikarzom gruzińskim, a ci odwzajemniają się tezami że jego dni na selekcjonerskim stołku są już policzone i nawet wynik konfrontacji z Polską nie będzie miał znaczenia.

Zostawmy jednak Gruzinów z ich problemami, zlekceważyć w żaden sposób ich nie wolno, jednak skupmy się na sobie, co by nie powiedzieć, grając na miarę futbolowego potencjału, jesteśmy faworytem, kwestia żeby tej roli podołać i tym samym, tego co się wydarzyło jesienią 2014 nie spieprzyć.

Wynik piątkowej rywalizacji ostatecznie dla nas jeszcze o niczym nie przesądzi, ale znaczenie ma ogromne nie tylko wymierne punktowe, ale również psychologiczne, mentalne. Odnieśliśmy historyczne zwycięstwo nad dotychczas niepokonanym sąsiadem na dodatek w glorii mistrza świata, w sytuacji gdy wielu ekspertów doradzało wywieszenie białej flagi jeszcze przed pierwszym gwizdkiem sędziego. Leżąc na łopatkach, podnieśliśmy się niczym Feniks z popiołów osiągając remis z walecznymi, twardymi „sztukmistrzami” Gordona Strachana, dzięki temu liderujemy w grupie. Adam Nawałka z klona ‘nagiego kinga’ Waldemara Fornalika przeistoczył się wizerunkowo w charyzmatycznego maga, który wie czego chce, wytyczył cel i do niego dąży. Piłkarze to już nie tylko ‘trójkąt dortmundzki”. Arkadiusz Milik staje się objawieniem Ajaksu i Eredivisie i to wbrew przychylności Franka de Boera dla Kolbeinna Sigthorssona. Wojtka Szczęsnego zaczęto przyrównywać do Jana Tomaszewskiego z Wembley’73 – nadużycie ewidentne, ale skojarzenia nawet na wyrost – budujące. Kibic reprezentacji nareszcie zrozumiał dlaczego o Kamilu Gliku w kibicowskiej Italii śpiewają piosenki.

Zdaniem brytyjskiego tabloidu "Metro", Arsenal jest gotowy zapłacić Sevilli za Grzegorza Krychowiaka sumę odstępnego w wysokości 23,5 mln funtów (30 mln euro). Właśnie na dniach, jak poinformowała oficjalna strona Bundesligi, Paweł Olkowski zwyciężył w głosowaniu kibiców na najlepszego gracza 11. kolejki. Polski obrońca FC Koeln wyprzedził gwiazdę Bayernu Monachium Thomasa Muellera. Łukasz Szukała znalazł się na celowniku klubu z Bundesligi - Eintrachtu Frankfurt. Artur Jędrzejczyk ma pewne miejsce w Krasnodarze zajmującym obecnie trzecie miejsce w lidze rosyjskiej. Jako podstawowy piłkarz Maciej Rybus z Terekiem właśnie pokonał jej lidera. Sebastian Mila zda się że przebił kolegów z zagranicznych klubów w medialnej rozpoznawalności, niektórzy powiadają już o Milomanii. Tomasz Jodłowiec, Michałowie Kucharczyk i Żyro prowadzą Legię… odważni optymiści twierdzą, że nie tylko do trzeciego z rzędu Mistrzostwa Polski, ale i do finału Ligi Europy.

Jakby nie patrzeć, dawno polscy piłkarze wydaje się, że nie byli na takiej fali wznoszącej, a przy tym ponoć na kadrze podskórne ambicjonalne swary zastępuje tworzący się team spirit. Entuzjazm i wśród samych piłkarzy i w ich otoczeniu i wśród kibiców powinien być duży, morale wysokie, żal by to było nadwyrężyć, zaprzepaścić. A tak by się stało, w przypadku wtopy w Tbilisi. Rozbudzone duże nadzieje, zastąpiłoby jeszcze większe rozczarowanie, powrót do stanu zniechęcenia, apatii, braku wiary w końcowy efekt.

Epokową wygraną z mistrzami świata, skwitowano by wówczas zapewne tezą w rodzaju: „trafiło się ślepej kurze ziarno”, rozkojarzeni mistrzowie dali się ograć tylko i wyłącznie przez własną nieskuteczność, remis ze Szkotami obecnie rozpatrywany pozytywnie – stałby się ewidentną stratą punktów na własnych śmieciach z bezpośrednim rywalem do awansu. Porażka z Gruzinami zapewne by była określana blamażem. Mag Nawałka powróciłby do roli krajowego nieudacznika, którego fart opuścił.

Stawka meczu jest duża, nie do przecenienia dla obu ekip, jedni chcą się jeszcze utrzymać w grze, drudzy walczą żeby z liderów nie przeistoczyć się w outsiderów. Symptomatyczne, że po dotychczas rozegranych meczach, optymizm, zadowolenie, nadzieja na awans są obecne zarówno w Polsce jak i w Irlandii oraz w Szkocji, zda się w równym stopniu. A przecież jedna z tych nacji po eliminacjach będzie się smuciła, mimo potknięć  wszak niemiecka maszyna w końcu zaskoczy, wrzuci odpowiedni bieg, pozostaną wówczas dwa miejsca o które trzeba będzie się ubiegać.

Szukając miarodajnych przesłanek do podołania roli faworyta warto zwrócić uwagę na jedną za to istotną zmianę jak zaszła w funkcjonowaniu naszej reprezentacji  na boisku. Za poprzednich trenerów ofensywne poczynania Biało-Czerwonych  można było określić powiedzeniem Nec Hercules contra plures, czyli w dowolnym tłumaczeniu: „i Lewandowski dupa, gdy przeciwników kupa”. Wszyscy narzekaliśmy że wysunięty, na czubie osamotniony Lewy traci bezproduktywnie siły samemu walcząc z kilkoma obrońcami, partnerzy nie podchodzą do linii ataku, a gra repry tym samym staje się bardzo łatwa i do przewidzenia i do zneutralizowania. Obecnie taktyka jest ostrożna, z dużym naciskiem położonym na wzajemną asekurację w destrukcji, można wręcz jej zarzucić  zachowawczość  jak przez sześćdziesiąt minut ostatniego  zremisowanego pojedynku, ale gdy już Biało-Czerwoni przechodzą do ataku, gdy przenoszą ciężar gry na połowę przeciwnika, to angażują w to dużo większe liczebnie siły, aniżeli poprzednio. Lewy już nie jest jedynym błędnym rycerzem skazanym na nierówne potyczki  z hordami rywali, ofensywna gra jest dużo bardziej urozmaicona i nieprzewidywalna. Oto wizja lokalna z czterech sytuacji  zakończonych golami dla Polski:

W każdej z bramkowych sytuacji  skutecznie zakończonych było zaangażowanych przynajmniej czterech polskich piłkarzy! Oczywiście powoduje to narażanie się na szybką kontrę, wymaga również tyrania na całej długości boiska na zasadzie konia pociągowego, który jeszcze w odpowiednim momencie musi się przeistoczyć w rączego, chyżego rumaka, ale pożądana zmiana jakości ofensywnej gry jest faktem.

Odnośnie składu, który wybiegnie na stadionie w Tbilisi, można go rozpatrywać  w dwojaki sposób. Pierwszy, co też Panu Adamowi siedzi w głowie, czyli próbować odgadnąć kogo desygnuje na murawę, drugi, samemu zabawić się w selekcjonera i wybrać swoją jedenastkę.

W ramach tego pierwszego założenia, przyjmuję że tylko na dwóch pozycjach istnieją znaki zapytania, wątpię żeby Nawałka zrezygnował z zabezpieczenia tyłów dwoma stricte defensywnymi pomocnikami, czyli Krychowiakiem z Jodłowcem, mimo narzekań na prezentowaną formę, uważam ze Łukasz Piszczek pozostanie pewniakiem, a w takim razie sprawą do rozważań budzącą wątpliwości stanowią tylko skrzydłowi. Olkowski czy Kamil Grosicki, oraz Rybus czy… Mila? Przy wariancie z tym ostatnim zakładam, że zostałoby powtórzone założenie z Milikiem grającym bardziej przy lewej flance tak jak z Szkotami, a Mila wówczas raczej operowałby w środku pola za Robertem Lewandowskim.

Bawiąc się w selekcjonera,  mea culpa, nie mam zaufania do Łukasza Szukały, już bym wolał Rafała Janickiego, albo przede wszystkim Jędzę ustawiłbym w środkowej parze z Glikiem  a na lewego defensora  przeznaczył Łukasza Brozia. Zaryzykuję tezę, że to najlepszy polski lewy obrońca obecnie. Uważam również że przyszłością reprezentacji  jest Karol Linetty na „8”, a ponieważ rozważania kibicowskie nic nie kosztują, postawiłbym na młokosa już teraz kosztem doświadczonego Jodły.  Mam nadzieję, że Nawałka zdecyduje się na Sebka Milę i Pawła Olkowskiego bo właśnie tak bym chyba samemu uczynił w ofensywnym kwartecie. Grosik imponuje dynamicznymi  wejściami, sieje wiatr, gdyby strzelił  Braveheartom na 3:2 byłby pewniakiem na Gruzję, ale właśnie brakuje mu tej „kropki nad i”. Czekając na przełamanie Maćka Rybusa w reprezentacji chyba straciłem na to nadzieję, może w ustawieniu 3-5-2 z lepszym skutkiem pełniłby rolę lewostronnego pendolino. Ale gra trójką w defensywie mimo że ćwiczona, to chyba tylko i wyłącznie alternatywa już na 2015 rok, przyznaję że dla mnie dosyć frapująca.

Obyśmy w przyszły rok jako kibice repry wchodzili w dobrych humorach, czyli z dziesięcioma punktami na koncie i z pozytywnymi  wrażeniami  po gruzińskiej eskapadzie.