Sprzedam Cię, Synu!

Dziwne mamy dziś czasy. Z jednej strony zwierzchnik kościoła katolickiego, domniemany strażnik wartości konserwatywnych, otwartym tekstem, bez żadnych upiększeń i retorycznych woalek mówi o tym, że w kwestiach rozmnażania nie należy iść za przykładem królików. Że rodzicielstwo, choć przecież piękne i wciąż stanowiące jeden z głównych powodów obecności człowieka na tym świecie, winno być odpowiedzialne i poprzedzone głębokim namysłem. Z drugiej, coraz wyraźniej widać, że posiadanie dzieci może się naprawdę opłacać. W tym najbardziej podstawowym, materialnym sensie.

O nie, absolutnie nie zamierzam stawać okoniem wobec słów Jego Świątobliwości Franciszka. Wręcz przeciwnie, wdzięcznym wielce Duchowi Świętemu, że zesłał nam właśnie takiego papieża (i wspólna nam sympatia dla pewnego klubu z Boedo naprawdę nie ma tu nic do rzeczy). Ani mi w głowie zachęcanie rodziców sześciorga, siedmiorga, czy jedenaściorga potomstwa do dalszej prokreacji. Zwłaszcza, gdy sytuacja materialna ledwie pozwala im na wyżywienie dwójki-trójki. Tym bardziej nie będę chwalić różnorakich meneli, którzy – excusez le mot – produkują kolejne bachory tylko po to, by raz jeszcze załapać się na becikowe. Ponieważ w przeciwieństwie do Franciszka świątobliwy nie jestem w ogóle, pozwolę sobie na wypowiedź jeszcze mniej „ogródkową” – pomyśl, nim zaczniesz machać biodrami.

Niemniej, gdy już pomyślisz, to… machaj. Oczywiście – nie za często, a przede wszystkim tak, by efekty nie były hurtowe. Ale machaj, bo to się serio opłaca. Pomijam metafizyczne oczywistości. Nie będę nikogo przekonywał, że rodzicielstwo to jedna z najcudowniejszych rzeczy, jakie mogą się na tym świecie złym człowiekowi przydarzyć. Kto nie rozumie, ten gamoń. Nie mam również zamiaru zbyt szeroko rozwodzić się nad korzyściami ekonomicznymi o odroczonej gratyfikacji. Bo owszem, w początkowej fazie dzieci to wydatki. Jednak z biegiem czasu dzieci to też ogromne profity, choćby w postaci zwiększonej stabilności systemu podatkowego i emerytalnego. Nie. Skupię się jedynie na dość szczególnym przypadku, który przy odrobinie szczęścia (?) może przynieść rodzicom zysk, o jakim wielu nawet nie śmie marzyć.

Wyobraź sobie, Drogi Czarno-eLkowy Czytelniku – albo po prostu sięgnij pamięcią – urodził Ci się syn. Płeć potomka podkreślam nie przez jakiś tam seksizm, sam mam dwie córki i kocham je na zabój, o powodach za chwilę. Z początku, jak to każdy świeżo upieczony tata, zapewne po prostu jesteś dumny. Mocno przeżywasz (nawet jeśli za nic się nie przyznasz) wszelkie kolki, ząbkowania i inne przypadłości niemowlęctwa. Trzymasz dziecię za łapkę, gdy uczy się chodzić, cieszysz że pierwszym wymówionym przezeń słowem było „tata” (a nie – o zgrozo! – "babcia"), patrzysz jak rośnie i – jakkolwiek nie zgrywałbyś zimnokrwistego, gruboskórnego twardziela – serducho często Ci mięknie. Na dodatek w tzw. międzyczasie odkrywasz, że Twój młody ma wyraźną smykałkę do szurania skóry. To, rzecz jasna, jeszcze wzmaga Twoją dumę. Dzień jak co dzień widzisz syna rozstawiającego kolegów po boiskowych kątach. Z nikłym, acz przecież dostrzegalnym uśmieszkiem – nic, co ludzkie, nie jest mi obce – obserwujesz ich ojców i chłoniesz ich zazdrość. W głębi siebie skaczesz z radości, gdy mały opowiada Ci o kolejnych bramkach, podaniach, zwycięstwach, etc. Bo i przecież nie łże. Podwórko, szkoła, trampkarze lokalnego klubu – wszędzie jest gwiazdą. Wieść o jego talencie zatacza coraz to szersze kręgi i powoli zaczynasz sobie uświadamiać, że być może naprawdę chłopak to ma. Że – maybe, just maybe! – dostał w nogach wystarczająco dużo, by dokazywać nie tylko w szkole, czy na dzielnicy, ale w całym kraju, albo i – aż strach pomyśleć – w szerokim świecie.

I tu zaczynają Tobą targać wątpliwości. Jesteś przecież poważnym, odpowiedzialnym rodzicem. Jasne, oczyma duszy widzisz swą latorośl, jak dokazuje na wielkim stadionie w koszulce ukochanego klubu, może nawet reprezentacji kraju. Z drugiej strony masz pełną świadomość, że piłkarz to ryzykowna profesja. Próbują miliony, udaje się jednostkom. Nie no, nie żebyś w chłopaka nie wierzył, to przecież krew z Twojej krwi i kość z Twojej kości. Tak wiele jednak nie zależy od niego: a to jakieś kontuzje, a to trener-sadysta, a to krocie innych pechów, jakie mogą znienacka wyskoczyć na drodze początkującego futbolisty. I co? Zamiast bożyszczem tłumów Twój dzieciak zostanie jednym z wielu niespełnionych talentów, połamanym tak fizycznie, jak i psychicznie dwudziestoparoletnim wrakiem człowieka. To już lepiej, żeby zdobył „normalny” zawód i zarabiał mniejsze, ale znacznie pewniejsze pieniądze. A piłkę zawsze przecież można pokopać hobbystycznie.

W takie oto przemyślenia jak burza wdziera się Pan Agent. Postać szeroko znana i ustosunkowana, nierzadko były renomowany piłkarz, dziś „pomagający w karierze” młodszym kolegom po fachu. Wraz z małżonką zostajecie przezeń zaproszeni na szykowne biznesowe spotkanie, podczas którego Pan Agent tonem znawcy wychwala zalety Waszego syna. Tak, dzieciak niewątpliwie ma to COŚ. Przez duże C, duże O i wcale nie mniejsze Ś. To jest, Szanowni Państwo, prawdziwy dar. Bez przesady grzechem byłoby trzymać go w takiej, bez urazy, dziurze. Chłopak już teraz zasługuje na profesjonalny kontrakt. Wkrótce potem Legia, a później, jak Bóg da, Bayerny, Manchestery i Reale. Bo niby dlaczego nie?

Nie mam pojęcia czy łykasz to wszystko jak młody pelikan, czy może niedowierzanie unosi Ci brew. Fakt faktem, renoma Pana Agenta i nazwiska jego podopiecznych – kilku reprezentantów, z gwiazdami włącznie plus paru naprawdę solidnych ligowców – mówią same za siebie. A jeszcze tuż po rozpoczęciu współpracy facet naprawdę zaczyna wywiązywać się z obietnic. W Waszej obecności syn drżącą dłonią podpisuje swój pierwszy zawodowy kontrakt. Po paru miesiącach jest już w topowym polskim klubie. Niewiele później Pan Agent zaczyna Was informować o zainteresowaniu kontynentalnych potentatów…

W ostatnich dniach sfinalizowane zostały dwa głośne transfery piłkarskich gołowąsów. Przypadek Krystiana Bielika analizuje na łamach czarnej-eLki kol. Iocosus. Norweg Martin Ødegaard narobił o tyle więcej szumu, że w przeciwieństwie do swego polskiego rówieśnika przed transferem zdążył wywalczyć pewne miejsce w jedenastce klubu w ojczyźnie, a nawet zadebiutować w dorosłej kadrze. Poza tym, ganiało za nim pół Europy, no i jednak Arsenal to nie Real. Jednak mimo paru różnic, obu chłopaków łączy znacznie więcej, niż rok przyjścia na świat (1998 – swoją drogą, co za smarkacze...). Pisząc o Bieliku Iocosus odwołuje się do formuły win-win (a w zasadzie win-win-win), jednocześnie zasadnie ją podważając. W zasadzie to samo można odnieść do Odegaarda. Z pozoru wygrali wszyscy. Sam chłopak znalazł się w jednym klubie z C. Ronaldo, Bale’em, Kroosem oraz czeredą innych gwiazd. I to w jakim klubie! A trenować będzie pod okiem samego Zizou, który strzelał zwycięskie bramki w finale MŚ, gdy Martin siedział jeszcze w mamusinym brzuchu. Strømsgodset, podobnie jak Legia, przytuliło całkiem przyjemną sumkę (wg różnych źródeł, od czterech, do niemal dziewięciu milionów euro). Jednakowoż największe W w swoich ‘win’ dopisać sobie mogą oba nowe kluby chłopców.

Choć być może „kluby” to nie jest dla tej rzeczy najwłaściwsze słowo. Od dawna przecież Arsenal nie jest klubem piłkarskim, tylko ekskluzywną szlifiernią futbolowych diamentów. Gablotę z trofeami darzy się tam znacznie mniejszą estymą, niźli księgi rachunkowe. Ściągając Bielika Kanonierzy kupili jego potencjał. Żeby nie było wątpliwości, przede wszystkim potencjał ekonomiczny. Niech nikogo nie zwiodą opowieści Arsene’a Wengera o tym, że w razie klapy pieniądze zapłacone za Krystiana będą „paskudnie ogromne”. Dla firmy postury Arsenalu podobne kwoty są ledwie odczuwalne. Zysk natomiast może być co najmniej kilkunastokrotny. Wystarczy, że swymi występami na the Emirates chłopak zwróci uwagę jakichś szejków, czy innych Jankesów.

A Real? Real już wygrał. Sezon 2014/5 wciąż jeszcze dość młody, do jego finalnych rozstrzygnięć pozostało naprawdę sporo czasu. W zimowym oknie transferowym mało kto dokonuje spektakularnych transferów. No, takie ogórki trochę, po prostu. Tymczasem Królewscy w tym mało chodliwym medialnie okresie zapewnili sobie czołówki wszystkich gazet i portali plus solidną burzę na fejsach i twitterach. Było nie było, dorwali przecież w swe ręce „talent stulecia”, najbardziej łakomy kąsek na rynku. Sprzątnęli go sprzed nosa Bayernowi, Manchesterowi (Manchesterom?), Liverpoolowi i paru innym tuzom. I to wszystko za marne (niechby nawet) dziewięć baniek. Na dobrą sprawę Ødegaard mógłby nigdy nie kopnąć piłki w białym trykocie. Swoje zadanie już spełnił.

A rodzice? Państwo Bielikowie i państwo Ødegaardowie? Jasne, na pierwszy rzut oka dla nich należałoby dopisać czwarte ‘win’. W końcu spełnili swój rodzicielski obowiązek. Za ich staraniem wciąż nastoletni synowie otrzymali takie uposażenie, o jakim wielu pełnoletnich, doświadczonych zawodowo śmiertelników może jedynie pomarzyć. Posiłkując się słowami Iocosusa, nie wiadomo, czy na całe życie to chłopakom starczy, ale start w dorosłość mają taki, że tylko pozazdrościć. O ile tylko wir nocnego życia Londynu i Madrytu nie okaże się nazbyt kuszący, bieda już raczej ich nie dopadnie.

I wszystko fajnie. Wciąż jednak nurtuje mnie pytanie o to, co leży pod spodem. Może jestem bezczelny, może małostkowy, niemniej nie potrafię tak do końca uwierzyć, że za wysiłkami rodziców stała wyłącznie troska o synów i ich dobro, nie podszyta w najmniejszym nawet stopniu dążeniem do tuczenia konta. Własnego konta. Messi sr i Neymar sr mogliby sporo o tym poopowiadać.

A Ty, Drogi Czytelniku? Jak daleko poszedłbyś za Panem Agentem?