Bać się Wisły?

Bój Wisły ze Standardem Liège obejrzałem bez szczególnych emocji (trudno zresztą emocjonować się czymkolwiek kwadrans po zakończonym meczu Legii!), ale z wyraźnym zainteresowaniem. W końcu warto wiedzieć na co stać tę 'nową' (?) Wisłę Moskala...

Sposób budowy tej drużyny nie przestaje mnie zadziwiać. W końcu futbolowi spece bez końca powtarzają, że drużynę buduje się 'od tyłu', tymczasem w Wiśle wzniesionej na dziedzictwie trenera Maaskanta obowiązuje naprawdopodobniej zasada dokładnie odwrotna.

Niezła i pełna determinacji gra w środku pola, fantazyjne ataki Meliksona, waleczność Genkowa - to wszystko było już tylko desperacką próbą utrzymania Wisły w grze po tym, jak Nunez do spółki z Czekajem w absolutnie niegroźnej sytuacji podarowali Belgom karnego i grę z przewagą jednego zawodnika. Warto dodać, że Nunez był bliski podwojenia swoich przysług względem gości z Liège w drugiej połowie meczu, ale w kluczowym momencie akcji chyba przerażenie dodało mu sił, gdy po uprzednim sprezentowaniu piłki rywalowi, zdołał go jeszcze jakimś cudem dogonić i czysto wygarnąć skórę.

Obrona Wisły zatem, mimo ekstraktacji Jaliensa i Lameya, nadal nie wygląda zbyt poważnie. Gra tego zespołu nadal w przewidywalny sposób opiera się na zrywach rączego Meliksona. Nadal w barwach Wisły występuje niejaki Małecki, który ze Standardem pokazał... Nic nie pokazał.

A jednak ta Wisła podniosła się w beznadziejnej sytuacji i dokonała tego w zupełnie niezłym stylu, o mało co (o chwilę wahania Iliewa) nie przechylając szali zwycięstwa na swoją stronę. Ich minusy nie powinny nam przesłaniać ich plusów.

Sytuacja wygląda bowiem obecnie tak, że dokładnie odwrotnie niż u nas, można z dużą dozą pewności założyć, że będzie to zespół znacznie silniejszy niż jesienią.