Odwieczna rywalizacja

-Niemce, miłościwy panie, idą! - Porwali się na te słowa rycerze, król zmienił się na twarzy, zamilkł przez mgnienie oka, po czym zawołał: -Pochwalony Jezus Chrystus! Gdzieś ich widział i ile chorągwi? Widziałem jedną chorągiew przy Grunwaldzie - odpowiedział zdyszanym głosem Hanko - ale zza wzgórza kurzawa szła, jakby ich więcej ciągnęło! -Pochwalony Jezus Chrystus! - powtórzył król.*

Niemce idą! Tym razem na galijskiej ziemi pod dalekim Paryżewem, ale i tam hufce biało-czerwone oporządzone, przygotowane na odwieczną rywalizację.

Jakżesz inna jest atmosfera i jak inaczej piłkarski wielki turniej się odbiera, gdy reprezentacja Polski na nim występuje i po pierwszym rozegranym meczu w drugim nie gra „o wszystko”, na dodatek z dręczącą myślą, że trzecie spotkanie pozostanie jedynie „o honor”. Obecnie 16 czerwca wieczorem będziemy się mierzyć z aktualnymi mistrzami świata o przodownictwo w grupie, w zasadzie o zapewnienie sobie z niej wyjścia już do pucharowej fazy turnieju. Cóż za przyjemne uczucie i ile ważyła niedzielna skromna, ale jakże istotna wiktoria nad Irlandczykami. „Wiktoria”, bo do takiej rangi zaczął ten mecz urastać, na całe szczęście piłkarze nie powariowali, dla nich – „nic się nie stało”.

A na euforię i entuzjazm faktycznie zdecydowanie za wcześnie. Jeżeli planowo byśmy przegrali z faworyzowanymi  teutońskimi rycerzami, a Kozacy zaporoscy rozbiją mur północnoirlandzki, to przecież staniemy do kolejnego boju z sąsiadem i dopiero jego stawką okazałoby się właśnie wyjście z grupy. Cztery lata temu takie bezpośrednie starcie z innymi pobratymcami, tymi z południa, zakończyło się naszą całkowitą klęską, gdyby historia się powtórzyła, w niesprzyjających okolicznościach i rozmiar wygranej z pierwszego meczu mógłby okazać się niewystarczający żeby załapać się na awans z trzeciego miejsca. Zatem na fanfary stanowczo za wcześnie, żebyśmy później w brodę sobie nie pluli i nie pomstowali, że znaleźliśmy się na drodze z nieba do piekła.

Symptomatyczna jest ocena zagranicznych eksperckich mediów, które są dosyć powściągliwe w chwaleniu biało-czerwonych za ten mecz. Dla Niemców nie mieliśmy pomysłu, Francuzi z "L'Equipe" nie doceniają talentu Kapustki, uznając go za jednego ze słabszych w naszym zespole, Hiszpanie zawiedzeni są Lewandowskim, wychodzi że mimo tłitów Linekera z Ferdinandem to tym „1:0” Europy nie zawojowaliśmy i na kolana nie rzuciliśmy. Odnotujmy, dla BBC Kapustka to man of the match i tego się trzymajmy. Gryzipiórek z największej sportowej gazety na kontynencie, który na Kapustkę wybrzydza chyba nie jest smakoszem futbolu, ale też raczej nie ma sensu się obrażać na zagraniczne media, że twardo stąpają po ziemi i póki co oddają prawdę, że na zachwyty jest stanowczo za wcześnie.

Po chwilach należnej radości spuśćmy zatem nieco powietrza i spróbujmy wyłapać co jest do poprawy przed batalią z rywalami z najwyższej piłkarskiej półki. Osobiście nie mam pretensji do Wojtka Szczęsnego za mecz z Irlandczykami, problemem może być krwiak na udzie ograniczający bramkarską sprawność. Gdyby ze zdrowiem było wszystko w porządku to w żonglowaniu akurat bramkarzami  byłbym sceptyczny. Pech jednego mógłby być szczęściem drugiego, dla Łukasza Fabiańskiego mam wiele sympatii, również uznania, wszyscy podkreślają że na tej pozycji problemu nie mamy, być może los da mu szansę na „mecz życia” ale... mam nadzieję że krwiak Wojtkowi nie będzie doskwierał.

Pazdek miał momenty elektryczne, sprokurował najgroźniejszą sytuację dla Irlandczyków, oby to było niezbędne dla niego przetarcie i systemem startowym będzie dochodził do formy. Ta jest niezbędna, bo mistrzowie świata błędów nie wybaczą. Pan Michał albo rozwieje trapiące wątpliwości odnośnie swojej dyspozycji, albo selekcjoner przed Ukrainą będzie miał dylemat na środku defensywy. Glik w konfrontacji z Laffertym na poziomie „drugiego piętra” okazał się górą (nie do przejścia lub przeskoczenia), co będzie w parterowej rywalizacji z Götze? Co prawda, niemieccy dziennikarze surowo ocenili występ Mario z Ukrainą: "Był aktywny tylko na początku spotkania, potem jako fałszywa dziewiątka okazał się mało widoczny. Nie wykorzystał szansy, w tej formie może obawiać się, że wypadnie ze składu" - ocenili redaktorzy sport1.de, którzy przyznali Götze notę "5" (gdzie "1" - najlepsza ocena, "6" - najgorsza). (za wp.pl) ale coś mi mówi że pupil Löwa zagra i z Polską właśnie ze względu na pewne uwarunkowania naszej defensywy.

Ograniczenia Jędzy na lewej flance są ewidentne, tym razem problemem nie będzie dogrywanie piłek w akcjach ofensywnych, ale uważna, pełna poświęcenia i koncentracji  gra w obronie. Dla Artura to może być mecz z gatunku „gry o kontrakt”. Zda egzamin, drzwi na Zachód będzie miał otwarte i to nie tylko do Girondins Bordeaux. Na prawej stronie Piszczek chyba udowodnił, że 45 minut z Holandią było chwilową niedyspozycją, oby najlepszy prawy obrońca Bundesligi w czwartek potwierdził swój status.

„Generał” Krychowiak, MVP dla UEFA niedzielnej potyczki z godziny osiemnastej, najprawdopodobniej będzie kluczowym elementem w  taktycznej układance Nawałki w czwartkowy wieczór. Zapewne będzie to zbliżone do roli Ivicy Vrdoljaka w pucharowych grach ‘bergowej’ Legii i jeżeli  Krycha tym zadaniom podoła w konfrontacji  z mistrzami świata, to do jego „oficerskiego stopnia” wówczas nikt nie mógłby się  przyczepić. Mączyński z niedzielną asystą drugiego stopnia według mnie wyjdzie na plac, choć  ja kibic, futbolowy amator, wolałbym dwie klasyczne „szóstki”, czyli Jodłę wspomagającego asekurację i z lepszym odbiorem od Mąki, a przechodzenie do szybkiego ataku pozostawiłbym  skrzydłowym. Wątpię żebyśmy batalię o środek pola wygrali z Niemcami  w jakimkolwiek ustawieniu, to co nam pozostanie to szybki atak właśnie skrzydłami.

Obojętnie czy w rolę napastnika wcieli się Götze czy Gomez, druga linia z kreatywnym Özilem, wszechstronnym Draxlerem, imponującym piłkarską intuicją Müllerem, oraz w teorii defensywnymi ale i przydatnymi w ofensywie Kroosem (świetnie wyprowadzającym atak)  i Khedirą (potrafi w mijance wyjść na pozycję wysuniętego napastnika) będą generować nieustające zagrożenie pod naszą bramką.

Cud nad Wisłą nie powtórzy się nad Sekwaną. Według mnie, zapas futbolowego fartu w konfrontacji  z Niemcami wyczerpaliśmy na Narodowym, nie tracąc w tamtym wygranym meczu gola. Wątpię żeby taki przypadek się powtórzył, ale to nie znaczy ze stawiam nas w przegranej pozycji, bo i my jesteśmy w stanie coś strzelić. Niemcy nieprzypadkowo nas się obawiają i to bynajmniej nie dlatego że postawimy autobus w własnym polu karnym nie do przepchania. Możliwe zagęszczenie, zaryglowanie własnego przedpola z odważnym wychodzeniem do  szybkich kontr, przynajmniej trzema, czterema piłkarzami, to chyba optymalne założenie. Odkrycia Ameryki w tym brak. Wymiany ciosów i równorzędnej gry raczej trudno się spodziewać.

Redaktor Kołtoń skłania się do taktycznego ustawienia zapodanego przez Nawałkę w Frankfurcie. Mnie 4-3-3 odpowiada, ale w ofensywnym ustawieniu, jeśli w takowym planowo ryglujemy środek jak Skorża w Legii w 2011 roku to, jak już zaznaczyłem, niezbędnym by było postawienie na Jodłę. W własnych rozważaniach dokonałbym w naszym ofensywnym ustawieniu  jednak  roszady. Kapi jest w gazie, kapustkomania się rozwija, ale nie tylko żeby ostudzić  młodziaka, nie wyeksploatować zbyt szybko, posadziłbym go na ławce. Młodość ma swoje prawa, jest nieobliczalna, a jeśli chodzi o piłkarską formę najczęściej sinusoidalna, dlatego jokerowi Bartoszowi  dałbym odetchnąć na ławce, niech z niej zrobi dobrą zmianę na miarę Dudy (autocenzura - bez politycznych skojarzeń!). Grosicki - struś pędziwiatr, do gry z kontry jest predysponowany optymalnie. Jeżeli  po kontuzjowanej kostce śladu nie pozostanie, może napsuć krwi w niemieckich szykach, które monolitem nie są, obojętnie czy Hummels powróci do składu czy też nie.

Z przodu są teutońscy rycerze, z tyłu na bokach knechci, jeżeli  nie przeobrażą się w twardych wojów to należałoby to wykorzystać i szybkimi szarżami nękać Germanów, właśnie inicjując ataki z flanek. W tym rola Grosika z Błaszczykowskim by była nie do przecenienia, Lewy niech w „czarnej robocie” ściąga na siebie uwagę Boatenga i tworzy przestrzeń  Milikowi. Ten ostatni jak celownik poprawi to  zamiast „Bogurodzicy” odśpiewamy: „Arek Milik's on fire, the German defence is terrified”!

Tyle moich chudopacholskich, zuchwałych podpowiedzi, Kinga Waldemara już mieliśmy, ale szczególnej chwały orężowi polskiemu nie przysporzył, obyśmy w piątek nie pisali, że kolejny król okazał się nagi. Obojętnie co się wydarzy, pamiętajmy że czeka nas jeszcze batalia na marsylskich polach z hetmanem Mychajłem Fomenko.