A to Polska (kadra) właśnie

Mizernie wypadł ostatni sprawdzian reprezentacji Polski przed wiosennymi meczami eliminacyjnymi z Ukrainą i San Marino. W Dublinie ulegliśmy Irlandii 0:2, rażąc nieporadnością zarówno w defensywie, jak i w konstruowaniu akcji pod bramką gospodarzy.

Wczorajszy mecz dostarczył nielichych argumentów wszelkim pesymistom, czarnowidzom oraz urzędowym krytykom reprezentacji Polski. Jeżeli można pomyśleć o dowolnych elementach reprezentacyjnej układanki, mających potencjał napsucia krwi Waldemarowi Fornalikowi oraz kibicom 'reprezy', w Dublinie mogliśmy w pełnej okazałości podziwiać je wszystkie.

Bramkarz? Czy to uwielbiany przez rzeszę kibiców 'The Holy Goalie' Boruc, czy pierwszy wybór monsieur Wengera, Wojciech Szczęsny, bramkarzem nadal mecze wygrywa się stosunkowo najtrudniej. Obaj wczoraj wyglądali dość solidnie i... obaj solidarnie przyjęli po jednym ciosie, jak to się mówi, 'nie mając nic do powiedzenia'.

Defensywa? Galaktycznie odległa od miana monolitu jako całość, indywidualnie praktycznie każdy jej element grozi nagłym uruchomieniem sekwencji autodestrukcji. Pierwsza bramka - niestety 'zasługa' Kuby Wawrzyniaka, oczywiście nie chodzi o asystę, będącą efektem rozpaczliwego wybicia piłki zmierzającej w światło bramki, a o fatalne krycie w polu bramkowym. Kamil Glik, który wyrósł na pozycję numer 1 w naszej obronie po meczu z Anglią, szybko otrzymał srogą lekcję pokory od Luisa Suareza podczas meczu z Urugwajem, w Dublinie również nie wyglądał na szefa defensywy, raczej na zagubionego, świeżo przyjętego do pracy asystenta. No i Damien Perquis, którego pewność siebie, orientacja przestrzenna i precyzja zagrań podczas potyczki z Irlandią jako żywo przypominały Marko Sulera z kilku niewdzięcznych epizodów mających miejsce podczas rundy jesiennej.

Na osobny akapit zasługuje powołanie Sebastiana Boenischa i zastąpienie go Marcinem Wasilewskim. Podczas niedzielnego meczu Bayeru Leverkusen z Borussią, Boenisch wykonał pewnie dziesięć albo i piętnaście dośrodkowań z lewej flanki. Wykonywał je w sposób rozmaity - w pełnym biegu i ze stojącej piłki po 'nawinięciu' obrońcy, nogą lewą i nogą prawą, w pierwszym tempie i po 'poprawieniu' sobie futbolówki. Miały one wspólny mianownik - precyzję. Wszystkie niedzielne dośrodkowania Boenischa były wręcz podręcznikowe. Wczoraj Boenisch ustawiony na prawej flance, do akcji ofensywnych podłączał się równie żwawo i ochoczo, jednak jakość jego dośrodkowań była nieporównywalnie słabsza od tego, co zademonstrował w niedzielę. Cóż, jest takie ulubione wyrażenie Mateusza Borka - automatyzmy... Z kolei zastąpienie Boenischa Wasilewskim - decyzja wprost zdumiewająca. Nawet jeżeli sympatyczny 'Wasyl' jest duchowym liderem reprezentacji i ma w szatni wiele do powiedzenia, niech się z łaski swojej ogrywa gdzie indziej, bo wystawianie go w aktualnej formie (zresztą w jakiej ma być) to, trenerze Waldku Kingu, żart w stylu Franciszka Smudy, na głowę którego za podobne decyzje wylewano wiadra pomyj.

Pomoc? Że pozwolę sobie 'polecieć klasykiem', fajnie wyglądali nasz Daniel Łukasik z Grzegorzem Krychowiakiem, naprawdę fajnie. Tylko... ile akcji oni rozpoczęli? Ile mieli celnych podań do przodu? To są zawodnicy defensywni i ich jednowymiarowość (miejmy nadzieję, że tymczasowa, w końcu to jeszcze bardzo młodzi ludzie), będzie wracać i nas kąsać za każdym razem, kiedy reprezentacja Fornalika będzie zmuszona do ataku pozycyjnego, kiedy nasi skrzydłowi będą podwajani, a Robert Lewandowski osaczony przez kilku drągali. Co tam jednak Łukasik z Krychowiakiem, w reprezentacji mamy przecież prawdziwe gwiazdy, Obraniaka, wczoraj permanentnie skonsternowanego i zagubionego, Błaszczykowskiego, wczoraj bez bodaj ani jednego udanego rajdu, bez żadnego groźnego strzału, bez wygranego indywidualnego pojedynku, oraz Grosickiego, o którym... szkoda nawet pisać. Stosunkowo najtrudniej ocenić Pawłowskiego - może byłoby odrobinę łatwiej, gdyby jego koledzy, światowcy, zechcieli dostrzec szaraka z polskiej ligi w kilku obiecujących sytuacjach.

Atak? W ataku mamy jednego człowieka, napastnika światowej klasy, który jednak znów nie był w stanie pociągnąć reprezentacji, odnaleźć się w jej systemie gry, który znów raził nieskutecznością. Lewandowski idący sam na sam z bramkarzem w meczu Bundesligi to zapowiedź efektownego 'lobika' po którym piłka świśnie koło ucha zdezorientowanego bramkarza, Lewandowski w analogicznej sytuacji w reprezentacji to zwiastun kopnięcia piłki w trybuny, ewentualnie nieporadnego trącenia skóry, które 'Lewy' bezlitośnie zaserwował fanom w Dublinie.

Tak, wczoraj oglądaliśmy bramkarzy, którzy, banał, zawsze będą tylko bramkarzami, rozdygotaną obronę, cierpiącą na kreatywną impotencję pomoc i napastnika, będącego cieniem samego siebie. Całość uzupełnia kolejny całkowicie nieudany eksperyment z przejściem na system 4-4-2 oraz multum stałych fragmentów gry, nie zakończonych ani jednym celnym strzałem na bramkę.

Jeżeli mamy szukać pozytywów wczorajszej mizerii, wypada zauważyć, że drugiego takiego meczu, w którym 'sypać' będzie się nam dosłownie wszystko, już w najbliższym czasie najprawdopodobniej nie zagramy, wydaje się to być matematycznie niemożliwe. Można również przytaczać tradycyjne mądrości o szkoleniowej wyłącznie roli, spełnianej przez mecze towarzyskie, o pytaniach, na które odpowiedzi poznał trener, oraz o zbawiennej roli tak zwanego zimnego prysznica. Właściwie to nawet więcej tych wynikających z porażki pozytywów niż niedogodności wynikających z zupełnie nieistotnego w gruncie rzeczy wyniku.

Zatem - nic tylko z wielkim optymizmem czekać na mecz z Ukrainą!